Morgunblaðið - 20.06.2022, Side 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 20. JÚNÍ 2022
✝
Halldór Jón-
atansson fædd-
ist í Reykjavík 21.
janúar 1932. Hann
lést á Hrafnistu
Sléttuvegi í
Reykjavík 8. júní
2022.
Foreldrar hans
voru Sigurrós
Gísladóttir hús-
móðir, f. 9.11. 1906
í Reykjavík, d. 8.3.
1992, og Jónatan Hallvarðsson
hæstaréttardómari, f. 14.10.
1903 í Skutulsey á Mýrum, d.
19.1. 1970 í Reykjavík.
Systkini Halldórs eru Berg-
ljót húsmóðir, f. 1935, maki Jón
Sigurðsson forstjóri, f. 1934, og
Sigríður, f. 1937, d. 2021, maki
Þórður Þ. Þorbjarnarson borg-
arverkfræðingur, f. 1937, d.
1992.
Halldór kvæntist 3. maí 1958
Guðrúnu Dagbjartsdóttur, f.
18.1. 1935, d. 29.11. 2020.
Börn þeirra eru:
1) Dagný, verkfræðingur, f.
22.10. 1958, gift Finni Svein-
björnssyni hagfræðingi, f.
1958. Börn þeirra eru a) Guð-
rún Halla, f. 25.2. 1984, gift
Herði K. Heiðarssyni. Börn
þeirra eru Heiðar Kári, f. 2014,
og Dagný Lilja, f. 2017. b)
Sveinbjörn, f. 30.3. 1989, í sam-
62, síðan deildarstjóri 1962-65,
skrifstofustjóri Landsvirkjunar
1965-71, aðstoðarforstjóri
1971-83 og forstjóri 1983-99.
Halldór var ritari stóriðju-
nefndar 1961-64, varaformaður
stjórnar SÍR, Sambands ís-
lenskra rafveitna 1983-95, og
síðan Samorku, Sambands raf-,
hita- og vatnsveitna, til 1999.
Hann sat í stjórn NORDEL,
samtaka norrænna raforkufyr-
irtækja, 1983-99, í stjórn lands-
nefndar Alþjóðaverslunar-
ráðsins á Íslandi 1983-99. Í
stjórn Markaðsskrifstofu
iðnaðarráðuneytisins og Lands-
virkjunar 1995-98. Í stjórn
Fjárfestingarstofunnar 1998-
2002, stjórnarformaður Holl-
vinafélags lagadeildar Háskóla
Íslands 1999-2002.
Halldór átti sæti í ýmsum
nefndum um orkumál og ritaði
fjölda greina um orkumál.
Halldór tók þátt í stofnun
Íbúasamtaka Vesturbæjar
Kópavogs 1990 og var formað-
ur stjórnar.
Halldór hlaut riddarakross
hinnar íslensku fálkaorðu 1970
og Grand Dukes of Luxemburg
Order of Merit 1986.
Halldór var fæddur og upp-
alinn í Reykjavík. Guðrún og
Halldór stofnuðu sitt fyrsta
heimili við Sörlaskjól í Reykja-
vík. Lengst af bjuggu þau á
Þinghólsbraut í Kópavogi, eða í
rúm 40 ár, og síðast í Efstaleiti
í Reykjavík.
Útförin fer fram frá Kópa-
vogskirkju í dag, 20. júní 2022,
klukkan 13.
búð með Silju
Yraola.
2) Rósa, tölv-
unarfræðingur, f.
25.8. 1961, gift Vil-
hjálmi S. Þorvalds-
syni, verkfræðingi,
f. 1961. Synir
þeirra eru a) Hall-
dór, f. 1.3. 1990, b)
Ingimundur, f. 4.2.
1994, og c) Þor-
valdur Kári, f.
11.3. 1997.
3) Jórunn, verkfræðingur, f.
8.10. 1962.
4) Steinunn, innanhúss-
arkitekt, f. 24.11. 1973, gift Raj
Kumar Bonifacius, viðskipta-
fræðingi, f. 1969. Börn þeirra
eru a) Rafn Kumar, f. 17.10.
1994, í sambúð með Grétu Stef-
ánsdóttur, b) Ívan Kumar, f.
23.4. 2002, c) Mikael Kumar, f.
20.12. 2004, og d) Viktoría
Inez, f. 3.5. 2007.
Halldór lauk stúdentsprófi
frá Menntaskólanum í Reykja-
vík 1951, lögfræðiprófi frá Há-
skóla Íslands 1956 og MA-prófi
frá Fletcher School of Law and
Diplomacy í Bandaríkjunum
1957. Héraðsdómslögmaður,
hdl., 29. október 1963.
Halldór var fulltrúi í dóms-
og kirkjumálaráðuneytinu 1957
og í viðskiptaráðuneytinu 1957-
Ástkær tengdapabbi minn
Halldór Jónatansson var traust-
ur og áreiðanlegur fjölskyldu-
maður sem ég er lánsamur að
hafa þekkt síðan ég og Steinunn
tókum saman fyrir tuttugu og
fimm árum. Þetta var á svipuð-
um tíma og hann fór á eftirlaun
og hafði hann dágóðan tíma til að
ræða um íþróttaiðkun, háskóla-
námið mitt, ferðalög, fjölskyld-
una og dægurmál. Halldór var
nákvæmur og vel skipulagður,
jafnvel handskriftin hans gaf til
kynna hversu vandvirkur hann
var. Ég gleymi ekki þeim skipt-
um sem við fengum eldri heim-
ilistæki frá honum og Guðrúnu
tengdamóður minni, þá fylgdu
með allir leiðarvísar frá framleið-
andanum í upprunalegum
pakkningum ásamt hans eigin
leiðbeiningum svo vandlega
skrifaðir á íslensku.
Þar sem foreldrar mínir,
systkini og allt frændfólk búa er-
lendis, þá leit ég mikið upp til
Halldórs sem fyrirmyndar og
var hann sterkur stólpi í nánu
fjölskyldulífi okkar Steinunnar.
Bæði hann og Guðrún gerðu allt
sem hægt var til að gera hátíð-
arstundirnar eftirminnilegar
með fjölskyldunni og minnis-
stætt er hversu afslappandi og
gott það var að mæta heim til
þeirra í sunnudagskaffi eða í
sumarbústaðinn þeirra. Frá því
ég kynntist Halldóri hef ég alltaf
fengið símtal frá honum á afmæl-
isdaginn með hamingjuóskum
sem mér þótti afar vænt um og
bara eitt dæmi af svo mörgum
fjölskyldusiðum og hefðum sem
ég hef lært af Halldóri.
Ég kveð tengdapabba minn
með aðdáun, virðingu og þakk-
læti, blessuð sé minning Hall-
dórs Jónatanssonar.
Raj Bonifacius.
Afi var merkismaður sem af-
rekaði margt á langri og farsælli
ævi. Það er svo margs að minn-
ast. Samvera í sumarbústaðnum
við Álftavatn og fjölskyldukaffi
eftir sundferðir í Efstaleitinu þar
sem hann bauð okkur upp á
margar gerðir af ís eins og mað-
ur gat í sig látið, afi var mikill
sælkeri og ís var í miklu uppá-
haldi. Hann var óspar á hrós fyr-
ir alla litlu áfangana í lífi okkar,
var áhugasamur um okkur
krakkana og fylgdist vel með
hvað við vorum að gera hverju
sinni. Hann hringdi reglulega og
lét sig allt varða og var hjálp-
samur og hvatti okkur áfram.
Það var gaman að heimsækja
hann á Sléttuveginn þar sem
hann bauð upp á veitingar á
kaffihúsinu þar sem við fórum
yfir fréttir af fjölskyldunni. Við
vorum svo lánsöm að eyða með
honum síðustu jólum og áramót-
um á heimilinu okkar, þar sem
við áttum saman dýrmætar
kvöldstundir yfir hátíðarnar. Við
skáluðum fyrir jólunum og nýju
ári eins og tíðkaðist alltaf á
glæsilegu heimili hans og ömmu
Siddu á árum áður, að ógleymd-
um áramótasöngnum sem hann
söng eins og höfðingi á meðan
við krakkarnir reyndum okkar
besta að syngja í gegnum flissið.
Mikið erum við þakklát fyrir
allar minningarnar sem við átt-
um saman, afi verður okkar fyr-
irmynd um alla ævi.
Takk fyrir allt og hvíl í friði
elsku afi.
Rafn Kumar, Ívan
Kumar, Mikael
Kumar og
Viktoría Inez.
Elsku afi, ég ætlaði ekki að
trúa því þegar mamma hringdi í
mig og tilkynnti mér að þú værir
búinn að kveðja. Þú varst hið
mesta hörkutól sem ég hafði
nokkurn tímann kynnst. Eftir öll
þau áföll og áskoranir, bæði
heilsufars- og persónulegar, sem
þér tókst að yfirstíga um ævina
datt mér ekki í hug annað en að
þú myndir eiga með okkur nokk-
ur ár í viðbót. Í hvert skipti sem
eitthvað kom upp þá tókstu því
með jafnaðargeði eins og hverju
öðru verkefni og eyddir ekki
einni einustu sekúndu í sjálfs-
vorkunn, reiði eða annars konar
neikvæðni. Þú dvaldir aldrei í
fortíðinni, heldur horfðir ávallt
fram á veginn. Heimurinn væri
sannarlega betri staður ef fleiri
tækju viðmót þitt gagnvart mót-
læti í dagsins amstri til fyrir-
myndar.
Elsku afi, þú varst sannkallað
gull af manni. Þú varst ákveðinn,
en samt svo blíður. Þú lést ekki
nokkurn mann segja þér fyrir
verkum. Nokkrum dögum áður
en þú kvaddir þá sátum við
mamma og Ingimundur bróðir
hjá þér, drukkum kaffi og gædd-
um okkur á pönnukökum. Þegar
kom að því að færa sig frá kaffi-
teríunni og inn í herbergi kom
aldrei annað til greina en að þú
stýrðir stólnum þínum sjálfur.
Að manni skyldi detta annað í
hug væri alveg fráleitt, þó svo að
hendur þínar væru farnar að
missa kraft sinn og nákvæmni.
Ferðalagið endaði þó vel og svo
sátum við inni á herbergi hjá þér
og spjölluðum um daginn og veg-
inn. Það var alltaf svo gott að
sitja hjá þér.
Afi, þú hafðir stóran persónu-
leika, komst víða að og gegndir
mikilvægu hlutverki í íslensku
samfélagi. Að feta í þín fótspor
er hægara sagt en gert. Þegar
ég var lítill drengur í heimsókn
hjá ykkur ömmu í Kópavoginum
mátaði ég mig við stóra skrif-
borðið þitt og ákvað að ég vildi
verða eins og þú þegar ég yrði
stór. Í dag geri ég mér grein fyr-
ir því að það er alls ekki sjálf-
sagður hlutur að áorka eins
miklu og þú gerðir í lífinu. Þegar
minn tími til að kveðja rennur
upp þá vona ég að ég hafi staðið
undir arfleifð þinni og að þú yrð-
ir stoltur af minni vegferð í
gegnum lífið.
Elsku afi minn, eins sárt og
það er að þú sért farinn frá okk-
ur þá veit ég að þú verður ávallt
með okkur í hjarta og anda. Það
er mér mikil huggun að vita af
þér hjá henni Siddu þinni, sam-
einuð á ný.
Takk fyrir stuðninginn afi.
Takk fyrir að vera mér besta
fyrirmynd sem ég nokkurn tíma
gæti óskað mér. Takk fyrir að
veita mér innblástur til að verða
betri maður í dag en í gær og
gefa mér hugrekki til að takast á
við hinar ýmsu áskoranir lífsins.
Takk fyrir allt elsku afi.
Megir þú hvíla í friði.
Þinn
Halldór.
Elskulegur afi okkar, Halldór
Jónatansson, er fallinn frá. Afi
var okkur mikil hetja, óstöðvandi
kraftur sem lét ekkert á sig fá.
Hann lá ekki á skoðunum sínum,
var ákveðinn í máli og stóð þétt
með sínu fólki. Hann lifði lífinu
til fulls og gaf aldrei neitt eftir.
Öllum áskorunum sem á vegi
hans urðu mætti hann af já-
kvæðni. Aldrei var heldur langt í
húmorinn sama hvað á honum
dundi.
Sem ungir drengir nutum við
okkar í stóra húsinu þeirra
ömmu Siddu í Kópavoginum
þegar við litum inn í heimsókn
eða vorum sendir þangað í pöss-
un. Þar var allt til alls til að
skemmta litlum strákum eins og
okkur; bækur, vídeóspólur, Nin-
tendo-tölvuleikir og eins mikill ís
og við gátum í okkur látið! Ís-
blómin voru í miklu uppáhaldi
hjá honum afa. Garðurinn í
kringum húsið var okkur töfra-
heimur sem við gátum leikið
okkur í þangað til við vorum
dregnir inn á eyrunum. Í minn-
ingunni var húsið þeirra stór-
kostlegt völundarhús. Enn þann
dag í dag dreymir okkur um að
geta farið til baka og orðið aftur
litlir strákar í Kópavoginum, þó
ekki væri nema í örskamma
stund.
Þrátt fyrir alla sína orku naut
afi Halldór sín best í rólegheit-
um. Eftir starfslok sín hjá
Landsvirkjun eyddu þau amma
vetrarmánuðunum á Flórída.
Um tíma þegar við bræðurnir
áttum heima í Kaliforníu fórum
við í heimsókn til ömmu og afa í
Flórída. Á meðan við ærslabelg-
irnir létum öllum illum látum í
sundlauginni sat afi sallarólegur
á sundlaugarbakkanum með nef-
ið á kafi ofan í bók og lét okkur
ekki trufla sig. Já, afi var dug-
legur að lesa og leið varla sá dag-
ur að hann væri ekki með ein-
hverja bók á náttborðinu. Á
sumrin dvöldu þau í sumarbú-
stað sínum í Grímsnesinu. Þaðan
eigum við einnig góðar minning-
ar.
Afi var líka mikill tækjakall og
fylgdist alltaf með nýjustu
tækni. Hann keyrði um á Mit-
subishi Pajero-jeppa með NMT-
síma, sem okkur þótti merkilegt
og framúrstefnulegt á þessum
tíma. Í seinni tíð passaði hann
vel upp á að vera alltaf útbúinn
snjallsíma af nýjustu gerð og
þrátt fyrir háan aldur fór hann
leikandi með að læra á og nota
allar græjurnar sínar.
Afi var maður sem við, og
sennilega flestir, gátu litið upp
til. Hann studdi ætíð við bakið á
okkur og fylgdist vel með öllu
því sem við tókum okkur fyrir
hendur, alveg fram á sinn síðasta
dag. Hann naut mikillar virðing-
ar og áorkaði miklu í sínu lífi.
Fjölskyldan var honum alltaf
mikilvæg og jafnvel þó að heils-
unni hefði hrakað og aldurinn
farinn að segja til sín reyndi
hann eftir bestu getu að mæta í
öll jóla- og gamlársboð, ferming-
arveislur og sunnudagskaffi.
Jafnvel þó að líkamlega væri það
honum oft erfitt.
Elsku afi, takk fyrir allt sam-
an.
Þínir
Ingimundur og
Þorvaldur Kári.
Elsku Afi. Þú hefur alltaf ver-
ið eini afi minn, afi með stóru
„a“-i. Ekki einu sinni afi Halldór,
heldur Afi. Nú á ég engan afa
lengur. Það er skrítin tilhugsun
að nú muni ég ekki aftur velta
því fyrir mér hvenær sé heppi-
legt að koma með krakkana í
heimsókn til þín eða hvað gæti
verið akkúrat rétta gjöfin frá þér
til þeirra. Dagný Lilja mun ekki
leika sér aftur í dótakróknum,
Heiðar Kári mun ekki fá aftur
skyr í veitingasölunni, en líklega
öllum öðrum til mikillar gleði
munu þau ekki hlaupa aftur á
ofnunum í salnum.
Sem barn man ég eftir þér
sem stórum og flottum kalli. Þótt
ég hafi ekki skilið það þá, þá var
ein birtingarmynd járnvilja þíns
sú að þú hélst þér alltaf í flottu
formi með því að fara í sund og
gera styrktaræfingar á hverjum
morgni. Þessu man ég eftir frá
því að ég gisti hjá ykkur ömmu á
Þinghólsbrautinni í gamla daga.
Þá var líka alltaf í boði að fá van-
illuís með súkkulaðisósu, eftir-
réttur sem varð að einni af uppi-
stöðum mataræðis míns og
Sveinbjörns bróður míns lengi
vel.
Auk mikils viljastyrks var
helsta einkenni þitt að vilja bara
það flottasta fyrir þig og þína.
Allar gjafir rausnarlegar og þín
leið til að sýna ástvinum hversu
mikils þú mætir þau. Græjur
heilluðu þig greinilega og alltaf
þurftir þú að vera með það nýj-
asta nýtt, sama hversu óþarft
ömmu virtist það vera. Þessi
della hefur smitast til sumra
dætra þinna og var því oft mikið
um endurnýjun á ýmsum græj-
um og bílum fjölskyldunnar á
mjög svipuðum tíma. Eins voru
engar myndir eins góðar og
myndir teknar með glænýrri
myndavél með ömmu í for-
grunni.
Það var óvænt gleði að þegar
ég byrjaði að vinna hjá Norður-
áli þá styrktist tenging mín við
þig sem aðra persónu en bara
sem afa minn. Ég veit ekki
hversu oft ég hef lesið yfir raf-
orkusamning Landsvirkjunar við
Norðurál frá 1997 með þinni
undirritun. Heldur ekki hversu
oft hefur verið minnst á það á
fundum að ég sé barnabarn for-
stjóra Landsvirkjunar frá þeim
tíma þegar Norðurál steig sín
fyrstu skref. Þetta eru skemmti-
legar tengingar, sem ég er mjög
stolt af.
Óafvitandi þá glöddu barna-
barnabörnin þig með því að vera
bara þau sjálf í nærveru þinni.
Því var gott að vita til þess síð-
ustu ár að þótt ég gæti gert fátt
fyrir þig, þá gat ég í það minnsta
deilt myndum og myndböndum
af þeim með þér og komið með
þau í heimsókn til þín.
Nú hafið þið amma sameinast
eftir erfið síðastliðin ár. Þótt
ykkar verði sárt saknað og töpuð
ár syrgð, þá er gott að vita að
ykkar raunum er lokið. Minning
ykkar mun varðveitast hjá okkur
afkomendum ykkar um ókomin
ár.
Hvíl í friði elsku Afi.
Guðrún Halla
Finnsdóttir.
Elsku afi.
Nú hvílir þú í friði en minning
þín lifir áfram. Síðustu árin þín
voru ekki auðveld sökum veik-
inda og fráfalls ömmu en það
sem mestu máli skiptir er að þú
áttir langa ævi og snertir líf
margra. Þú lést ríkur maður og
skilur eftir þig börn, barnabörn
og barnabarnabörn. Ég er þér
og ömmu ævinlega þakklátur að
hafa tekist svona vel til með ykk-
ar elstu dóttur, sem ég er svo
heppinn að sé mamma mín.
Allt fram á síðasta dag varst
þú framtakssamur og stutt í
eirðarleysið. Það voru alltaf ein-
hver verkefni á döfinni og hreyfi-
hömlun síðustu ára var einungis
hraðahindrun í þínum huga.
Hausinn var ávallt skarpur. Það
fann ég vel í heimsóknum á dval-
arheimilið undir lokin og okkar
samtölum. Þú varst áhugasamur
um nýjustu vendingar í sam-
félaginu og í mínu persónulega
lífi. Þá þótti mér vænt um stuðn-
inginn og hlýjuna sem fólust í
góðlátlegum fyrirspurnum um
barneignir, Alþingisframboð og
framkvæmdastjórastarf sem þér
fannst að hlyti að styttast í.
Það er einmitt starf mitt hjá
Landsvirkjun sem tengir okkur
tvo til viðbótar við fjölskyldu-
böndin. Mér fannst alltaf svo
merkilegt að þú værir forstjóri
Landsvirkjunar, þessa stóra,
mikilvæga og umdeilda orkufyr-
irtækis, sem var oft í fréttunum.
Nú, öllum þessum árum síðar,
vinn ég þar sjálfur og lifi og
hrærist í heimi orkumála og
loftslagsbreytinga. Ég er ekki
frá því að þú hafir plantað þess-
um orkufræjum í mig, beint eða
óbeint.
Í vinnunni rekst ég reglulega
á samstarfs- eða samferðafólk
þitt sem bað mig alltaf að skila
góðri kveðju til þín. Skemmtileg-
ast var þegar ég fékk að heyra
sögur af þér og fékk nýja sýn á
þig sem ég hefði annars ekki
fengið. Í heildina litið held ég að
draga mætti þær umsagnir sam-
an þannig að þú hafir verið stað-
fastur, vandaður og merkur
maður.
Takk fyrir góðu stundirnar og
stuðninginn.
Þinn dóttursonur,
Sveinbjörn.
Halldór var ráðinn skrifstofu-
stjóri Landsvirkjunar á fyrstu
mánuðum fyrirtækisins, sem var
stofnað 1. júlí 1965, og var þá í
hópi fimm fyrstu starfsmanna
þess. Hann þekkti þó þegar vel
til verkefnisins, því sem lögfræð-
ingur í viðskiptaráðuneytinu
hafði hann verið ritari svokall-
aðrar stóriðjunefndar, sem
stofnuð var árið 1961 og vann að
samningum um álver í Straums-
vík og raforkusölu frá Búrfells-
virkjun. Starfi skrifstofustjóra
tilheyrði jafnframt að sjá um
fjármálastjórn Landsvirkjunar
og hvíldi því mikil ábyrgð á þess-
um unga lögfræðingi í þeim
miklu lántökum og greiðslu-
skuldbindingum, sem fjárfest-
ingar í stórvirkjuninni við Búr-
fell kröfðust. Allt leysti hann það
vel af hendi.
Árið 1971 varð Halldór að-
stoðarframkvæmdastjóri Lands-
virkjunar. Á þessum árum var
fyrirtækið mjög skuldsett og
gæta þurfti mikils aðhalds í
rekstri. Áfram var þó haldið
næstu árin við virkjanafram-
kvæmdir við Sigöldu og Hraun-
eyjafoss og samið við nýjan stór-
notanda um orkukaup, Íslenska
járnblendifélagið á Grundar-
tanga. Auk þess var mikill vöxt-
ur og eftirspurn í almennri raf-
orkunotkun.
Halldór var ráðinn forstjóri
Landsvirkjunar vorið 1983. Þeg-
ar hann tók við forstjórastarfinu
stóð Landsvirkjun á nokkrum
krossgötum og breyttist hlut-
verk hennar verulega þegar
orkuveitusvæði hennar var
stækkað til að ná til alls landsins.
Landsvirkjun yfirtók af ríkinu
byggðalínuna, orkufyrirtækið
Laxárvirkjun sameinaðist
Landsvirkjun og Kröfluvirkjun
var keypt af ríkinu. Öllum þess-
um breytingum stýrði Halldór af
mikilli röggsemi á sama tíma og
Landsvirkjun bjó við þröngan
kost varðandi hækkanir raf-
magnsverðs á heildsölumarkaði í
takt við mikla innlenda verð-
bólgu og einnig vegna verðstöðv-
unar sem þá var í gildi.
Halldór ritaði margar greinar
í blöð og tímarit um orkumál og
stöðu Landsvirkjunar og sat í
fjölmörgum stjórnum og nefnd-
um bæði hérlendis og erlendis. Á
samráðsfundum Landsvirkjunar
og síðar á ársfundum fyrirtækis-
ins fjallaði hann ítarlega um
verkefni fyrirtækisins og rekstur
og kynnti málefni þess. Nú blasir
við allt önnur og betri mynd af
fjárhagsstöðu Landsvirkjunar en
á þessum erfiðu uppbyggingar-
árum. Vönduð uppbygging og
faglegur metnaður við byggingu
virkjananna á stóran þátt í þeirri
góðu stöðu sem Landsvirkjun er
í nú. Rekstur fyrirtækisins á
tíma Halldórs gekk almennt vel
og var áfallalítill, enda var í for-
stjóratíð hans haldið vel um
stjórnvölinn.
Nokkurt hlé varð á virkjana-
framkvæmdum Landsvirkjunar
eftir 1990. Á síðustu starfsárum
Halldórs var þó samið árið 1995
við álverið í Straumsvík um
stækkun og tveimur árum seinna
við Norðurál á Grundartanga um
byggingu nýs álvers, auk þess
var samið um stækkun járn-
blendiverksmiðjunnar á Grund-
artanga. Halldór var í forsvari
fyrir Landsvirkjun í þeim
samningaviðræðum.
Halldór gegndi starfi forstjóra
Landsvirkjunar til ársloka 1998.
Alls starfaði hann því í 33 ár hjá
orkufyrirtæki þjóðarinnar, vak-
inn og sofinn yfir velferð þess.
Fyrir hönd okkar allra hjá
Landsvirkjun sendi ég fjölskyldu
Halldórs Jónatanssonar innileg-
ar samúðarkveðjur.
Hörður Arnarson.
Halldór
Jónatansson