Sjómannablaðið Víkingur - 01.04.2019, Side 14

14 – Sjómannablaðið Víkingur
auki í matsalinn hjá okkur óboðinn en velkominn. Það var
skipshundurinn úr portúgalska skipinu. Sem hæstráðandi um
borð tók ég að mér að gefa „Hvutta“ en þetta nafn gaf ég hon-
um við fyrstu kynni okkar og útbjó fyrir hann matarskál með
vænu kjöti og vatnsskál að auki.
Las yfir honum á íslensku
Ekki kunni ég portúgölsku svo ég talaði við Hvutta á íslensku
og hann var fljótur að skilja bendingar mínar og augnaráð. Svo
hófst fyrsti dagurinn en ekkert fararsnið var að sjá á Hvutta. Ég
gekk með honum að hans skipi en hann þóttist ekkert skilja er
ég benti honum að fara um borð. Svo ég lét þar við sitja og
gekk að vinnu minni um borð í Múlafossi. Hann elti mig hvert
sem ég fór fyrstu dagana og þegar að fyrsta kveldi kom lagðist
hann inn í herbergi mitt og lét fara vel um sig. Þegar ég fór
upp í rúm að sofa stökk hann upp í rúmið mitt og hjúfraði
sig upp við mig. En þá las ég yfir honum á íslensku og vísaði
honum út á gang en lét hann fá smá mottu til að sofa á fyrir
utan herbergið. Þarna svaf hann allar nætur nema þegar hann
var látinn vakta landgang skipsins og kem ég að því síðar.
Ég sá um að gefa Hvutta mat og þá aðallega kjöt og bein og
vatn eftir þörfum. Hann fór að braggast fljótlega og ég keypti
veglega hundaól og beisli og við Hvutti fórum daglega í
göngutúr milli kl. 17:00-18:00 eftir vinnu.
Í mínum fyrsta göngutúr með Hvutta lenti ég í erfiðleikum
með hundinn. Það voru fleiri en ég að viðra hunda sína þarna
í Antwerpen og varð ég í flestum tilfellum að setja hundaólina
fasta í staur eða grindverk er ég mætti fólki með hunda í
göngutúrum. Sennilega hafði Hvutti aldrei fyrr fengið að fara í
land á sinni skipshunda ævi. Hann var því alls endis óvanur að
umgangast aðra hunda og nú vildi hann sýna að hann væri sá
sem réði og beraði skoltinn og var til alls líklegur er hann
mætti öðrum hundum. Mér var því nauðsynlegt að setja allt
fast og bíða meðan hundar og eigendur þeirra fóru fram hjá.
Ekki gat ég stoppað Hvutta því hann hreinlega dró mig ef
svo bar undir og því varð ég að setja einhvers staðar fast.
Í þessum tilfellum var ekkert við hann ráðið og sama hvernig
ég talaði við Hvutta og brýndi röddina.
Er frá leið á tímann um borð með Hvutta gátum við notað
hann á landsgangsvakt yfir nóttina. Vaktin fór þannig fram að
hann heyrði alltaf frá svefnstað sínum þegar einhver kom upp
landganginn og ef það voru skipsmenn sem hann þekkti af
öðru hvoru skipanna tveggja er lágu þarna saman gerði hann
ekkert. Hins vegar ef ókunnugur kom upp landganginn fór
hann að efsta palli að landgangi og urraði og gelti og beraði
tennurnar og var til alls líklegur. Ef þetta voru einhverjir sem
ekkert erindi áttu um borð þá snéru þeir snarlega við og létu
sig hverfa. Hann vaktaði líka yfir daginn og ef einhverja bar að
sem aldrei fyrr höfðu komið um borð stóð Hvutti fyrir þeim og
gaf ekki samþykki sitt fyrr en ég, eða annar kunnugur, hafði
leitt gestina að Hvutta sem lyktaði af höndum þeirra. Eftir það
gátu viðkomandi komið aftur án þess að Hvutti skipti sér
nokkuð af þeim meir.
Eins og klipptur út úr tískublaði
Etir tvo til þrjá daga með portúgölsku áhöfnina í mat var ég
orðin svolítið óþreyjufullur út af útgerðarmanninum þeirra
enda ótækt að láta áhöfnina vera matarlausa svo dögum skipti.
Ég kallaði þá því inn til mín í skipstjóraíbúðina að afloknum
hádegisverði og spurði hvar ég gæti náð í útgerðarmanninn.
Það var fátt um svör annað hvort vissu þeir ekkert um hvar
hann héldi sig eða þeir vildu ekki gefa mér neitt upp um íveru-
stað hans.
Ég spurði þá um hagi þeirra og svör þeirra voru að þeir
væru bláfátækir og þetta væri eina starfið sem þeir hefðu. Þeir
voru hræddir um að allar aðgerðir sem ég hafði í huga gagnvart
útgerðarmanninum myndu kosta þá starfið. Eftir um það bil tvo
tíma eftir fundinn með portúgölsku skipshöfninni var hvítum
Mercedes-Benz lagt við landgang Ms. Múlafoss og út steig mað-
ur klæddur eins og klipptur út úr tískublaði.
Hvutti var á landsgangs vakt og hreyfði „hvorki legg né lið“
við þessum manni. Ég var staddur ekki langt frá landganginum
og sá aðfarir Hvutta og það var auðséð að Hvutti kannaðist við
„kauða.“ Ég tók mér því stöðu við hliðina á Hvutta og þegar
maðurinn var kominn um borð í Múlafoss spurði ég hann um
erindi hans um borð. Hann sagðist vera eigandi portúgalska
skipsins og væri að líta á sínar eignir. Ég sagðist vera skipstjóri
þessa skips sem hann væri nú um borð í og auk þess hefði
áhöfn hans verið í fæði hjá okkur í nokkra daga því að allur
matur þeirra hefði verið uppurinn fyrir þó nokkru og ég liti
þetta ástand þeirra mjög alvarlegum augum. Hann jánkaði og
gerði svo sig líklegan til að halda áfram för sinni um borð í sitt
„Hvutti“ sofandi fyrir framan dyrnar á skipstjóraíbúðinni.
„Hvutti“ á vaktinni
„Hvutti“ að slappa af á vaktinni.