Sjómannablaðið Víkingur - 01.04.2019, Blaðsíða 16

16 – Sjómannablaðið Víkingur
skip. Ég stoppaði kauða af og sagði honum að fara og ná í
„kost“ fyrir áhöfnina, það væri honum fyrir bestu annars væri
komin alvarleg staða fyrir hann. Ég sagðist myndi fara lengra
með þetta mál og jafnvel mundi ég hafa samband við dagblöðin
og yfirvöld í Antwerpen. Maðurinn hlýddi eins og hundur og
flýtti sér upp í hvíta Mercedes-Benz-inn og eftir um tvo tíma
kom hann með fullt af matvælum fyrir áhöfn sína. Ekki vildi
Hvutti flytja sig um borð í sitt skip þótt þar væri loksins matar-
bita að fá. Kannski fannst honum öruggari vistin hjá mér.
Hvutti gengur af göflunum
Einn daginn gerði lögreglan í Antwerpen boð eftir mér niður
við landgang og spurði hvort skipshundur tilheyrði þessu skipi
og gaf mér góða lýsingu á Hvutta. Ég gerði mér strax grein fyrir
að Hvutti væri horfinn og að eitthvað hafði komið fyrir hann.
Þeir sögðu að Hvutti væri um borð í einni lektunni (fljótabátur,
húsbátur) er lá fyrir aftan okkur og væri þar rammlega tjóðrað-
ur með stálkeðju við borðstokk lektunnar.
Ég var beðinn að koma og ná í hundinn, því að engin réði
við hann. Lögreglan sagði að ef þetta kæmi fyrir aftur að
hundurinn færi um borð í önnur skip þá yrði að aflífa hann og
það á staðnum. Ég yrði að sjá um allan kostnað og yrði jafnvel
kærður með miklum tilkostnaði. Ég fór með lögreglunni um
borð í viðkomandi lektu sem lá utarlega í flota tíu eða tólf
slíkra báta. Þar fann ég Hvutta tryggilega tjóðraðan. Svo að
eitthvað hefur gengið á þarna um borð í lektunum. Ég tók með
mér hundaólina og hundanammi sem ég hafði keypt og var við
öllu búinn að takast á við Hvutta. Þegar ég kom um borð í við-
komandi lektu þar sem Hvutti var bundinn og hann sá mig
varð hann fljótt hinn rólegasti og fagnaði mér ákaflega. Ég gaf
honum nammi og setti á hann ólina og gaf svo mig á tal við
áhöfn lektunnar.
Þeir sögðu að mikið hefði gengið á er Hvutti gerði víðreist
um lekturnar. Þar voru fyrir skipshundar, ýmist rakkar eða tík-
ur, og fljótlega hefði allt farið í bál og brand og því ekki verið
um annað að ræða en að fanga Hvutta og kalla til lögreglu. Ég
lofaði að gæta Hvutta betur og meina honum alla landgöngu
nema í minni fylgd. Við Hvutti yfirgáfum svo lekturnar og lög-
regluna og fórum um borð í okkar skip.
Svo hófst kennslustund. Ég byrjaði á að binda Hvutta all
rammlega við landganginn á Múlafossi og útlistaði fyrir honum
á Íslensku að hann mætti ekki yfirgefa skipið nema í minni
fylgd. Síðan leysti ég Hvutta og sagði honum að vera kyrr við
landganginn og síðan fór ég niður landganginn og niður á
bryggju og beið þarna í kannski fimm mínútur og gaf síðan
Hvutta bendingu um að hann mætti koma niður til mín. Þetta
endurtók ég marg oft en var alltaf með ólina tilbúna.
Jæja, einn daginn er við Hvutti vorum í göngutúr ákvað ég
að bregða okkur inn á bjórstofu og fá mér einn bjór í hita
dagsins. Til að byrja með gekk allt að óskum. Við fengum borð
og bjór. Eftir einn til tvo sopa byrjuðu lætin í Hvutta. Allir sem
nálguðust borðið eða áttu leið fram hjá urðu skelfilega hræddir
er Hvutti beraði vígalegar tennurnar og gerði sig líklegan til að
ráðast á viðkomandi. Ég ríghélt í Hvutta er menn nálguðust
borðið og átti fullt í fangi með að halda honum. Þetta endaði
með að bjórstofueigandinn kom og vísaði okkur Hvutta út af
„kránni“ og áréttaði við mig að svona villidýr væri ekki vel-
komið á bjórstofu. Sennilega var Hvutti að verja húsbónda sinn
þegar „bjórdrukknir menn“ nálguðust borðið okkar, hver veit.
Etir um mánaðartíma í Antwerpen komu þau skilaboð frá
Eimskip til mín að þeir væru búnir að fá kauptilboð í Múlafoss
og hefðu tekið því.
Ég átti að taka flug heim eftir tvo daga og taka við skip-
stjórn á Ms Fjallfossi (númer IV) er lá í Reykjavík. Ég gat nú
ekkert sagt við þessu og undirbjó för mína til Íslands. Þá var
komið að því að kveðja skipsfélaga og skipshund. Hið fyrra var
auðvelt, enda var ég búinn að vera með þeim til fjölda ára og
gerði ráð fyrir að sigla með þeim aftur. Þá var komið að því að
kveðja Hvutta. Ég var búinn að tala við Portúgalana og segja
þeim frá mínum högum og biðja þá að taka við Hvutta aftur og
vera góðir við hann. Þeir lofuðu öllu fögru enda ættu þeir mér
mikið að þakka. Ég hefði gefið þeim mat í nokkra daga og séð
til þess að skipseigandinn útvegaði þeim myndarlegan matar-
forða. Ég tók Hvutta tali í skipstjóraíbúðinni og útlistaði fyrir
honum á íslensku að ég væri á förum. Tók ég hundaólina, setti
á Hvutta og síðan gengum við um borð í portúgalska skipið og
þar var Hvutti kvaddur.
Ég er uppalinn við allskonar dýr, ketti, hunda, kindur, kýr,
hænsni og geitur og vandist því snemma að fyrr eða síðar kæmi
að kveðjustund. Oftast rann sú stund upp þegar dýrunum var
lógað. En þetta var annað með Hvutta. Minningin um hann er
greipt í huga mér.
Lokið við í sumarbústað
þann 26. október 2019.Lektuhópurinn sem „Hvutti“ gerði áhlaup á.
Ms Fjallfoss (númer IV). Myndin tekin í Noregi þar sem verið er að lesta tómar
síldartunnur, trétunnur. Sennilega með síðustu trétunnuförmum til Íslands.