Sjómannablaðið Víkingur - 01.04.2019, Síða 50

50 – Sjómannablaðið Víkingur
Lesandi vildi fá að vita hvar Haraldur H. Hjálmarsson hefði ver-
ið að flækjast þegar hann tók ljósmyndina sem birtist á forsíðu
jólablaðs Víkings í hittifyrra. Ritstjórinn kom af fjöllum, var við
öðru að búast? Hilmar Snorrason var hins vegar með á nótunum
og svaraði um hæl:
– Þetta er Kálfatjarnarkirkja á Vatnsleysuströnd.
Og Hilmar gerði það ekki endasleppt við okkur heldur lét
fljóta með þennan tengil inn á netið:
http://www.kirkjukort.net/kirkjur/kalfatjarnarkirkja_0193.
html
Sem rifjar upp gamla tíma þegar hann sigldi reglulega með
okkur um netheima. En ekki meira um þær góðu siglingar.
Er ekki rétt svona í árslokin að ljúka aftur upp hinni bráð-
skemmtilegu bók Gunnars Finnssonar, „Það eru ekki svellin“,
þar sem hann rifjar upp sögur og sagnir af Borgfirðingum? En
Gunnar var um árabil skólastjóri þar eystra. Gefum Gunnari
orðið:
Blómleg byggð var löngum í Brúnavík og þangað kom til
dæmis fyrsta útvarpstækið í hreppnum. Sjórinn þar gat verið
gjöfull og stundum ekki aðeins fiskur sem úr honum fékkst
heldur jafnvel eðalveigar.
Sumarið 1942 er á Borgarfirði kallað „rommsumarið mikla.“
Þá fór mikið af rommkútum í sjóinn af bresku skipi, úti fyrir
Austurlandi, og rak þá víða. Í Brúnavík fóru menn ekki varhluta
af þessum gæðum, jafnvel í meira mæli en svo að þeir vildu sitja
einir að. Þeir sendu því einhverjar flöskur til ættingja og vina
syðra. Þarna varð að nota póstþjónustuna en ógjarnan vildu
menn að eðli og/eða innihald þessara sendinga spyrðist út –
póstmeistarinn auk þess annálaður bindindismaður.
Þarna voru góð ráð dýr en fundust þó.
Í Brúnavík hafði hin skaftfellska Grasa-Þórunn, Þórunn Gísla-
dóttir (1846-1937), búið í upphafi 20. aldar og afkomendur
hennar lengi eftir það. Grasalækningalistin var auk þess kunn í
ættinni syðra.
Því vöktu flöskur úr Brúnavík, merktar „Grasavatn“ engar
grunsemdir!
Þetta er hin umrædda kirkjumynd Haralds H. Hjálmarssonar og sýnir
Kálfatjarnarkirkju á Vatnsleysuströnd.