Leikhúsmál - 01.06.1997, Page 14

LEIKHÚSMÁL
Urðum að láta eins
og þetta myndi reddast
Jón Hjartarson rabbar við Hilmar Jónsson leikstjóra
um leikhúsævintýrið í Hafnarfirði
Himnaríki eftir Arna Ibsen gerði þab gott í Hafnarfjardarleikhúsinu i fyrra:
Þórhallur Gunnarsson og Guólaug B. Olafsdóttir í hlutverkum sínum.
Hafnarfjarðarleikhús-
ið, Hermóður og
Háðvör, hefúr vakið
verkskuldaða athygli,
þótt ekki sé það gam-
alt í hettunni. Tvær
fyrstu sýningar þess:
Himnaríki eftir Árna
Ibsen í fyrra og leik-
gerð af Birtingi eftir
Voltaire nú í vetur
hlutu báðar mikið lof
og góða aðsókn.
Þar sem fyrrum
snerust færibönd Bæj-
arútgerðarinnar og
iðnar hendur tíndu
orma úr fiskflökum, snyrtu og pökkuðu í
sellófan, er nú framleidd leiklist. Vinnslusal-
ur frystihússins við Strandgötuna er á
annarri hæð. Þar hefúr verið komið fyrir
upphækkuðum bekkjaröðum, en leikrýmið
teygist langt inn eftir salnum og er hið þén-
anlegasta, þótt ekki sé að vísu ýkja hátt til
lofts.
Uppi á þriðju hæð var kaffistofa fisk-
verkafólksins. Þar er nú veitingastofa leik-
húsgesta þar sem fólk getur fengið sér hress-
ingu í hléi. - Það er laugardagskvöld 22.
mars, síðasta sýning á Birtingi, leikgerð af
þessu makalausa verki Voltaires, þýðingu
Halldórs Laxness. Leikararnir eru að tínast í
húsið. Stemmningin er eðlilega tregabland-
in: Að leika sýningu í síðasta sinn er eins og
að kveðja gamlan vin. Orðin verða ekki
sögð aftur, gervi sett upp í síðasta sinn,
framar ekki farið í þennan búning. Persón-
urnar sem voru kannski stór partur af lífi
leikarans heilt leikár verða nú einungis
minning.
Hrœðsla við atvinnuleikarana
Ég sest í notalegt horn uppi í kaffistofúnni
með Hilmari Jónssyni, sem er einn af helstu
hvatamönnum þessa fyrirtækis, leikhússtjóri
og leikstjóri þessara tveggja sýninga sem hér
hafa verið færðar upp.
- Hugmyndin kviknaði í spjalli, byrjar
hann. Við erum orðnir nokkuð margir
kunningjar úr leikhúsbransanum sem búum
hér í Hafnarfirði. Okkur datt í hug hvort
ekki væri hægt að mynda lítinn hóp og setja
af stað lítið leikhús fyrir Hafnfirðinga. Með
hvaða hætti var óráðið, það var sumsé ýmis-
legt sem kom til greina. Við skrifúðum til-
lögu að dagskrá fýrir 50 ára afmæli lýðveld-
isins ’94. Úr þessu varð leikþáttur sem við
fhittum í Bæjarbíói. Það var upphafið.
- Kom ekki til greina að halda áfram þar.
- Jú við horfðum til þess. Leikfélag Hafn-
arfjarðar var búið að koma sér þar upp fínni
aðstöðu sem nýttist ekki sem skyldi. En LH-
félagar tóku illa í það, ályktuðu sem svo að ef
atvinnufólk kæmi þarna inn myndi það
enda með því að
gleypa alveg áhuga-
mannastarfsemina.
Sjálfsagt var nokkuð
til í því hjá þeim. Og
þetta varð okkur
kannsld til happs. -
Nú urðum við að fara
á stúfana að leita að
húsnæði. Við fengum
styrk frá menntamála-
ráðuneytinu (leiklist-
arráði) til þess að setja
upp verk eftir Árna
Ibsen. Með þennan
styrk, tvær milljónir,
upp á vasann, leituð-
um við til bæjaryfirvalda hér. Fólki þar á bæ
brá svolítið við að fá leikara upp á teppi til
sín biðjandi um peninga. Ég held að þeim sé
reyndar brugðið enn. En við fengum vilyrði
fýrir rest. Við treystum okkur ekki til þess að
fara út í uppsetninguna nema bærinn skaff-
aði húsnæðið. Og það var í raun og veru að-
eins tjaldað til einnar nætur.
Hústökufólk
Nú upphófst mikil leit. Ég held að við höf-
um litið á allt húsnæði, stærra en 300 fer-
metra, sem til greina kom í Hafnarfirði. t
það minnsta skoðuðum við yfir 20 húspláss.
Afgreiðsla málsins dróst. Það endaði með
því að við gerðumst hústökufólk hjá Bæjar-
útgerðinni gömlu. Við vorum búin að fá
stóla sem Frú Emilía var með í láni frá Leik-
félagi Reykjavíkur. Við leigðum einnig
tækjabúnað sem Frú Emilía hafði komið sér
upp. Við vorum á götunni með þetta dót,
töluðum við Jón í Sjólastöðinni sem hafði
keypt þetta húsnæði Bæjarútgerðarinnar og
14