Leikhúsmál - 01.06.1997, Blaðsíða 17

LEIKHÚSMÁL
Úr Birtingi: Gunnar Helgason og Erlingur Jóhannesson.
að skila af sér talandi fólki. En allt þetta tal
um framsögn getur orðið hvimleitt. Það er
hægt að skila dramatísku verki með öllu sem
því tilheyrir, spennu í samskiptum, hver er
reiður við hvern, hvernig fólki líður í mis-
munandi aðstæðum, semsagt mjög raun-
verulegri dramatískri framvindu atburða - á
bullmáli, nota myndmálið til þess að segja
söguna. Leikbókmenntir eru ofi og tíðum
uppfullar af óþarfa orðaflaumi, orða upplýs-
ingu. „Þarna koma Ólafur og konan hans
upp tröppurnar." Það er oftast til mikilla
bóta að fækka orðum.
Metum stöðuna eftirþennan
reynslutíma
- Nú er Hafnafjarðarleikhúsið með samning
við menntamálaráðuneytið um fjárveitingu
út næsta vetur. Hvað verður svo. Verður
áfram atvinnuleikhús hérna í Firðinum?
- I dag vitum við ekki hvað verður. Sam-
starf þessa hóps hérna er að verða tveggja
ára. Byrjunin hefúr óneitanlega verið
skemmtileg. Maður drekkur í sig hvert and-
artak. - Mér finnst það vera siðferðileg
skylda okkar að að meta stöðuna þegar þess-
um áfanga lýkur og reyna að finna leiðir til
þess að halda þessu áfram í einhverri mynd.
Meðan Hermóður og Háðvör heldur ein-
hverri sérstöðu og skilar áhugaverðu list-
rænu starfi á þetta leikhús rétt á sér. En ég
held líka að starfið hér verði að vera undir
gagnrýni, bæði hið innra og utanaðkom-
andi. - Ef framhald á að verða á þessu að ári
liðnu verður að fara að skoða praktísku mál-
in núna. Eigi þetta að verða til frambúðar
yrði að koma til samstarf bæjarfélagsins og
ríkisins. Það er ffeistandi að líta til þess fyrir-
komulags sem haft er á Akureyri til dæmis.
Það er módel sem vert væri að skoða. - Þeir
eru æði margir sem hingað til hafa séð
ástæðu til að ferðast til Hafnarfjarðar til að
fara í leikhús. - Það er ekki þar með sagt að
allt takist, jafnvel þótt fólk geri sitt besta, það
held ég allir reyni jafnan. Sumt tekst bara
ekki. Við vorum skíthrædd við þetta í upp-
hafi. Þegar við fórum af stað með Himnaríki
reiknuðum við með kannski 10-15 sýning-
um. Við áttum ekkert endilega von á því að
aðsókn yrði önnur og meiri en að sýningum
leikhópanna í Reykjavík, en hún hefur á all-
flestar uppsetningar ekki orðið meiri en tvö
til fimm hundruð manns.
- Eru það aðallega Hafnfirðingar sem
koma í leikhúsið?
- Hingað til hafa tiltölulega fleiri utanað-
komandi sótt sýningarnar hjá okkur. En við
höfum verið hér með ýmsa aðra starfsemi,
svo sem leiklistarnámskeið fyrir börn og
unglinga - og svo finnst okkur tímabært að
færa upp barnasýningu og vonandi fellur
það í góðan jarðveg hérna í bænum.
Ríkið má ekki varpa ábyrgðinni út
í atvinnulífið
- Það er ótrúleg gróska í starfi leikhópanna
eins og við vitum. Fjárhagshliðin er kannski
ekki glæsileg að sama skapi.
- Nei, fólki er hálfþartinn att út í sjálf-
boðavinnu með þessum styrkveitingum. -
Það segir sig sjálft að tvær milljónir, eins og
við fengum til að setja upp Himnaríki, duga
skammt til þess að setja upp nýtt íslenskt
verk á atvinnugrundvelli. Það er eins og hver
önnur fásinna. Styrkir til þessara hópa eru
hlægilega lágir. - Það er bull og vitleysa að
leikhópar séu einhver biðstöð fýrir fólk sem
vill komast inn í stóru leikhúsin, Þjóðleikhús
eða Borgarleikhús, hugsandi sem svo: Best
að ég sprikli hér í sjálfboðavinnu þangað til
einhverjum dettur í hug að taka mig á launa-
skrá. Leikhóparnir eiga ekki að vera og eru
ekki slíkur biðsalur. Sú leiklist sem þar fer
fram er vel marktæk og stenst fyllilega sam-
17