Morgunblaðið - 02.09.2022, Page 18

18 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 2. SEPTEMBER 2022
✝
Þórarinn Guð-
jón Gunnarsson
fæddist á Vagns-
stöðum í Suðursveit
5. febrúar 1932.
Hann lést á
hjúkrunarheimilinu
Skjólgarði, Höfn,
23. ágúst 2022.
Foreldrar hans
voru Gunnar Jens
Gíslason, f. 28.11.
1904, d. 12.9. 1992,
og Sigríður Þórarinsdóttir, f.
28.2. 1893, d. 6.7. 1969.
1968, og Lucia Guðný Þór-
arinsdóttir, f.11.1. 1899, d.
26.8. 1998.
Dóttir Þórarins og Ingunnar
er Sigríður Lucia, f. 9. júlí
1971, eiginmaður hennar er
Einar Hjalti Steinþórsson, f. 26.
apríl 1969. Fósturdóttir þeirra
er Hafdís Huld Björgvins, f. 7.
desember 1976, sambýlismaður
Rúnar Þór Snorrason, f. 22.
ágúst 1974.
Árið 1957 kynntist hann Ing-
unni og hófu þau búskap sam-
an árið 1961 á Vagnsstöðum, í
samvinnu við foreldra hans.
Árið 1995 seldu þau Vagnsstaði
og fluttu á Höfn.
Þórarinn Guðjón verður
jarðsunginn frá Hafnarkirkju í
dag, 2. september 2022, klukk-
an 11.
Systur Þór-
arins eru Hall-
dóra, f. 18.8.
1930, og Guðný
Valgerður, f.
24.10. 1935.
Þann 25.12.
1975 kvæntist
Þórarinn Ingunni
Jónsdóttur frá
Smyrlabjörgum,
f. 19.8. 1935, d.
25.12. 2005. For-
eldrar hennar voru Jón Jóns-
son, f. 20.5. 1884, d. 11.11.
Þegar úthagar og tún skipta
yfir í haustlitina, féð kemur af
fjalli og kartöflur í hús er maður
enn og aftur minntur á hringrás
lífsins og það hvernig ein árstíð
tekur við af annarri í sveitinni,
allt hefur sinn tíma. Nú er komið
að kveðjustund.
Við minnumst Þórarins frá
Vagnsstöðum sem hefur kvatt
rúmlega níræður. Hann hefur
fylgt okkur öllum frá fæðingu og
verið órjúfanlegur hluti af lífi
okkar alla tíð. Þórarinn var ein-
staklega barngóður og hafði
gaman af að segja sögur af okkur
þegar við vorum lítil. Sumt sem
okkur finnst við muna er án efa
frá honum komið, en hann hefur
sagt okkur það svo oft að okkur
finnst við muna það.
Það ríkti mikil hamingja á
Vagnsstöðum þegar Sigga fædd-
ist. Svo voru alltaf börn í sum-
ardvöl og stundum vetrardvöl og
er það til marks um það hve góð-
ar manneskjur þau voru hve
þessi börn hafa öll haldið mikla
tryggð við Þórarin og átt stóran
stað í hjarta hans.
Það er ekki gefið að vera geð-
prúður og glaðlyndur en þá eig-
inleika fékk Þórarinn í vöggugjöf
og kom það sér vel gegnum þau
erfiðu veikindi sem hann átti við
að stríða síðastliðin 16 ár. Hann
hafði líka þolgæðið sem þurfti til
að gefast ekki upp þótt á móti
blési. Alltaf leit hann björtum
augum á tilveruna. Hann sagði
að sér þætti svo gaman að lifa og
vildi leggja ýmislegt á sig til að
halda því áfram og lét ekki bug-
ast þótt hann þyrfti í erfiðar
skurðaðgerðir og meðferðir við
krabbameini. Hann var einstök
fyrirmynd í einu og öllu hvað
þetta varðar.
Það var honum þungbært að
missa Ingu árið 2005 en hann lét
þó engan bilbug á sér finna, sá
um sig sjálfur, eldaði og bauð í
mat en það hafði áður verið í
verkahring Ingu. Hann átti líka
alltaf hauk í horni þar sem Sigga
dóttir hans var.
Hjarta hans sló alltaf á Vagns-
stöðum og fylgdist hann vel með
búskapnum hjá Bjarna, Jónu og
Bjarneyju, heyskap og hvernig
heimtur hefðu verið af fjalli,
hvort fé hefði náðst úr svelti og
hvort lömbin hefðu verið falleg.
Lengst af hjálpaði hann til í
sauðburði þótt hann væri fluttur
á Höfn. Þetta var hans líf og
yndi.
Hann hafði einstakt minni,
hafði frá ýmsu að segja sem
áhugavert var að heyra um frá
fyrri tíma í Suðursveit. Í vor
sagði hann frá því þegar nokkrir
yngri menn í sveitinni fengu
sendar gráar Massey Ferguson-
bensíndráttarvélar með skipi frá
Reykjavík til Hafnar árið 1954.
Það reyndi á áræði og hug-
myndaauðgi þeirra og annarra
að koma þeim frá Álaugarey út á
Melatanga og voru lagðar fjalir
yfir bátinn sem annars var flutn-
ingstæki þar á milli og dráttar-
vélarnar keyrðar um borð og frá
borði ein af annarri. Síðan fóru
þeir á blússandi ferð vestur fjör-
urnar. Þetta þótti honum góð
minning og nú sjáum við Þórarin
þeysandi á dráttarvél eða jafnvel
hesti í landinu þar sem við öll
endum að þessu lífi loknu, sam-
einaðan sínum vinum og vanda-
mönnum sem þegar eru þangað
komnir.
Við kveðjum Tóta með sökn-
uði og kærri þökk fyrir allt.
Systkinin á Stapa,
Sigurbjörg, Sigríð-
ur Gunnþóra, Hall-
ur, Sigurlaug Jóna,
Hulda Steinunn.
Genginn er góður drengur og
kær vinur, hann Tóti okkar, Þór-
arinn Guðjón Gunnarsson frá
Vagnstöðum. Við trúum því að
nú séu þau hjónin sameinuð á ný
og ekki ólíklegt að hún Inga hans
hafi tekið vel á móti honum og
slegið upp veislu með gómsætu
bakkelsi, eins og tíðkaðist á
Vagnstöðum á þeirra búskapar-
árum. Ingu sína missti hann 25.
desember 2005, daginn fyrir 30
ára brúðkaupsafmælið þeirra
hjóna. Þá var hún nýlega orðin
70 ára. Það var sárt og mikill
missir enda voru þau samrýnd
hjón sem báru virðingu hvort
fyrir öðru og voru nöfn þeirra
oftast nefnd í sömu andrá.
Við fjölskyldan í Lækjarhús-
um vorum svo lánsöm að stutt
var á milli bæjanna, þannig að
samskiptin urðu tíðari fyrir vikið.
Tóti og Inga voru einstaklega
barngóð enda laðaðist ungviðið
að þeim og nutum við systkinin
svo og okkar börn ríkulega
gæsku þeirra og góðvildar.
Hinn 9. júlí 1971 var mikill
gæfu- og gleðidagur í lífi þeirra
hjóna þegar einkadóttirin Sigríð-
ur Lúcía fæddist. Tóti og Inga
tóku að sér litla sex ára stúlku,
Hafdísi Huld Björgvinsdóttur,
og ólu hana upp sem sína dóttur.
Systursonur Þórarins, Bjarni
Skarphéðinn, átti líka vísan
samastað á Vagnstöðum enda
alltaf nóg að gera við bústörfin
fyrir öfluga unga menn.
Mörg voru kaupstaðarbörnin
sem dvöldu hjá þeim sumarlangt
og mörg þeirra komu sumar eftir
sumar og héldu sambandi enn
þann dag í dag. Það segir sína
sögu. Tóti hafði einstaklega góða
nærveru. Hann var geðgóður,
glaður í bragði, svolítið stríðinn,
hnyttinn í tilsvörum og gat gert
grín að sjálfum sér ef svo bar
undir. Alltaf var Tóti tilbúinn að
hjálpa öðrum og mörg handtökin
átti hann í okkar þágu í bygging-
arvinnu og ýmsu fleiru. Já, við
fjölskyldan eigum margs að
minnast, margra góðra stunda
við leik og störf. Hann Tóti okkar
var með alla hluti á hreinu og
mikið var alltaf gott að hitta
hann og spjalla við hann alveg
fram á síðasta dag. Hér fylgir lít-
ið ljóð sem passar svo vel við
hann, rétt eins og það hafi verið
ort til hans.
En komin eru leiðarlok
og lífsins kerti brunnið
og þín er liðin æviönn
á enda skeiðið runnið.
Í hugann kemur minning mörg,
og myndir horfinna daga,
frá liðnum stundum læðist fram
mörg ljúf og falleg saga.
Þín vinartryggð var traust og föst
og tengd því sanna og góða,
og djúpa hjartahlýju og ást
þú hafðir fram að bjóða.
Og hjá þér oft var heillastund,
við hryggð varst aldrei kenndur.
Þú komst með gleðigull í mund
og gafst á báðar hendur.
Svo, vinur kæri, vertu sæll,
nú vegir skilja að sinni.
Þín gæta máttug verndarvöld
á vegferð nýrri þinni.
Með heitu, bljúgu þeli þér
ég þakka kynninguna,
um göfugan og góðan dreng
ég geymi minninguna.
(Höf. ók.)
Við varðveitum allar góðu
minningarnar. Hvíldu í friði kæri
vinur og blessuð sé minning þín.
Elsku Sigga, Einar, Hafdís,
Rúnar, systur og fjölskyldur.
Innilegar samúðarkveðjur.
Þóra Guðleif, Kol-
brún, Inga Lúcía,
Jón og fjölskyldur.
Þórarinn ömmubróðir minn er
látinn, níræður að aldri. Í hans
æsku hefði ábyggilega þótt
merkilegt að einhver næði að
verða níræður, en í dag er það
orðið tiltölulega algengt. Þórar-
inn, sem var yfirleitt kallaður
Tóti, glímdi af og til við erfið
veikindi og afleiðingar þeirra
undanfarin 17 ár eða svo, en var
þó alltaf hress, léttlyndur og
skemmtilegur.
Tóti fæddist og ólst upp á
Vagnsstöðum í Suðursveit. Hann
var bóndi þar fram á miðjan 10.
áratuginn þegar hann flutti með
Ingu sinni á Hólabraut 6 á Höfn.
Hann hélt samt alltaf áfram að
vera bóndi inn við beinið og hafði
mikinn áhuga á hvernig gengi
með sauðburð, heyskap og sér-
staklega smalamennskur. Tóti
var líka alltaf mikill hestamaður
og skildi aldrei neitt í áhugaleysi
mínu í þeim efnum.
Eftir að Inga, kona Tóta, lést
árið 2005 þurfti Tóti auðvitað að
sjá meira um húsverkin en verið
hafði. Í því fólst t.d. að elda mat-
inn, sem hann hafði sjálfsagt
ekki gert mikið af fyrir þann
tíma. Skemmst er frá því að
segja að honum fórst það bara al-
veg ágætlega úr hendi. Tóta
leiddist þó að borða einn og bauð
Siggu dóttur sinni og Einari
tengdasyni sínum t.d. í hádeg-
ismat flesta daga í nokkuð mörg
ár. Á tímabili var ég líka fasta-
gestur í hádegismat, á meðan ég
var í vinnu þar sem hentugt var
að bregða sér frá í hádeginu.
Aldrei var neitt slor í matinn,
kótelettur í raspi og fiskur, bæði
nýr og nætursaltaður, voru t.d.
algengir réttir. Nauðsynlegur
hluti máltíðarinnar, að halla sér
aðeins í hægindastól eftir mat-
inn, var svo alltaf innifalinn. Yfir
matnum og eftir hann fylgdu líka
oft alls konar sögur úr Suður-
sveit, sögur af smalamennskum,
veiðisögur með Gunnari á Neðra-
bænum og ýmsar sögur í þeim
dúr, kannski stundum mis-
trúlegar, en góð saga á víst aldr-
ei að líða fyrir sannleikann.
Tóti eignaðist því miður aldrei
neitt afabarn, en þrátt fyrir það
hændust börn að honum, ekki
bara börn og barnabörn systra
hans, heldur ýmis önnur börn
líka. Tóti var líka vinmargur,
sem lýsti sér m.a. í tíðum heim-
sóknum og miklum fjölda jóla-
korta um hver jól.
Tóti var sennilega geðbesti
maður sem hægt er að hugsa sér.
Ég held að hann hafi hreinlega
aldrei verið í vondu skapi. Þann-
ig ætla ég að muna eftir honum
og vona að aðrir geri það líka.
Sigurður Óskar
Jónsson.
Fyrsta sumarið sem ég dvaldi
á Vagnsstöðum tók Þórarinn mig
með í ferð sem var í senn æv-
intýri og forvitnileg en þá var ég
níu ára. Þórarinn átti erindi við
Sunnsendunga og við ókum yfir
Steinasand í Chevrolet-vörubíln-
um hans, árgerð 1947. Mér
fannst Steinavötnin æði mörg og
í minningunni var þetta löng
ferð. Við komum að Hala og Þór-
arinn ræddi við fólkið og fékk af-
greitt sitt erindi. Mikið kríuvarp
var við bæinn og verpti fuglinn
nánast við húsdyrnar. Okkur
voru að skilnaði gefin kríuegg og
ánægðir kvöddum við heimilis-
fólkið og héldum heim á leið.
Vegurinn var talsvert ósléttur og
það vildi ekki betur til en að
nokkur eggjanna brotnuðu. Þór-
arinn sagði að við skyldum
svolgra þau í okkur, sem við
gerðum. Sumarið leið og ávallt
var eitthvað að gerast og næg
verkefni að sinna, allt nýtt fyrir
strák úr Reykjavík. Samt voru
þetta bara sjálfsagðir hlutir, í
raun aðlögun að hugsun og hátt-
um Suðursveitinga sem reyndist
auðvelt og þroskandi.
Ég var eina barnið á bænum
en Þórarinn sýndi mér ávallt
fullt traust. Fyrsta verkið sem
Þórarinn setti fyrir mig var að
fara upp í Suðurhús og fá lánaða
sleggju hjá Munda. Það vafðist
fyrir mér hver Borgarhafnar-
bæjanna Suðurhús væru en Þór-
arinn lýsti leiðinni fyrir mér og
hvatti mig til farar. Svo fór að
Suðurhús fann ég og fékk sleggj-
una hjá Munda.
Eitt sinn var sveitaball á
Hrollaugsstöðum og fékk ég að
fara. Þegar þangað kom sagði
Ingimar á Jaðri, sem stjórnaði
samkomunni, við Þórarin að
þessi gutti færi nú ekki inn. Þór-
arinn hafði lag á að tala menn til
en lyktir urðu þó þær að mér var
hleypt inn. Hvílík upplifun að sjá
alla skemmta sér saman, eldri
konur á peysufötum að dansa og
nokkrir við skál.
Það var framandi að á Vagns-
stöðum svaf allt heimilisfólkið í
sama herbergi. Þetta breyttist
því síðasta sumarið mitt var
byggt nýtt hús sem var í alla
staði nýtískulegt. Það sumar
voru margir úr sveitinni tíðir
gestir á Vagnsstöðum að hjálpa
við steypuvinnu og slá upp mót-
um. Sérlega skemmtilegt var að
umgangast þessa hressu sam-
sveitunga.
Æviskeið Þórarins náði frá
búháttum fyrri alda til nútíma
vinnubragða. Hann varð sér úti
um ný tæki og tól sem létt gátu
vinnu við heyskapinn. Síðar, þeg-
ar hann og Inga fluttu austur á
Höfn, urðu enn miklar breyting-
ar á Vagnsstöðum sem Þórarinn
fylgdist grannt með. Þá skiptu
Vagnsstaðir um eiganda en héld-
ust áfram í sömu ætt þegar
Bjarni Skarphéðinn, systursonur
Þórarins, og fjölskylda löguðu
Vagnsstaði að nútíma ferðaþjón-
ustu.
Þegar ég heimsótti Þórarin
skipti tíminn um gír og við rifj-
uðum upp liðnar stundir og
skemmtileg atvik. Þórarinn sló
upp veislu, ýmist með kaffi og
meðlæti eða silungi. Hann hélt
andlegu atgervi til hins síðasta
og var ávallt jákvæður með gott
skopskyn.
Að kynnast Þórarni og fjöl-
skyldu hefur reynst mér drjúgt
veganesti í lífinu. Íbúar Suður-
sveitar veittu mér innsýn í alda-
gamlan heim sem nú er að miklu
leyti að breytast til nútímalegra
hátta. Þórarinn Gunnarsson var
einmitt verðugur fulltrúi slíkra
breytinga, lét aldrei deigan síga
heldur tók jákvæður við þeirri
þróun.
Jóhann Helgason.
Ég man fyrst eftir Þórarni á
flugvellinum á Höfn þar sem
hann stóð brosandi við græna
Landróverinn og bauð mig vel-
kominn í sveitina. Ég var 12 ára,
nestaður með nýja strigaskó,
stígvél, og forláta dálk. Ég var
talsvert stressaður, smávaxinn
og hafði fengið ströng fyrirmæli
um að ég yrði að vera mjög dug-
legur í sveitinni. Heima á Vagns-
stöðum tók Inga á móti okkur
með kaffihlaðborði ásamt Siggu,
augasteininum þeirra. Skarphéð-
inn, Gunnar og Valgerður, eldra
fólkið, heilsaði nýja vinnumann-
inum. Strax að loknum kaffitíma
spurði ég hvort ég gæti ekki far-
ið að gera eitthvað. Góðlátlega
féllst Þórarinn á að fá mig með
sér í hænsnahúsið að moka skít.
Það þurfti að flytja valtan skíta-
sleða upp brekkuna fyrir framan
bæinn. Ég tók á öllu sem ég átti
til, enda staðráðinn í að standa
mig. Eftir kvöldmat var ég orð-
inn gjörsamlega uppgefinn, féll
grátandi í faðminn á Ingu með
þeim orðum að ég vildi fara heim.
Þetta var í eina skiptið sem ég
fékk heimþrá á Vagnsstöðum.
Seinna minntist Þórarinn oft á
þessa sögu, okkur til skemmtun-
ar.
Eins og Inga hafði Þórarinn
einstakt lag á börnum. Þau hrós-
uðu og hvöttu þannig að við kúa-
smalarnir dáðum þau. Og við er-
um ófá sem höfum sinnt því
hlutverki. Þórarinn hafði samt
lúmskt gaman af að stríða okkur
krökkunum aðeins, alltaf þó
græskulaust. Hló svo og skellti
sér á lær og sagði stundum: „já,
já segi nú ég“. Á Vagnsstöðum
bjuggu, auk Ingu og Þórarins og
Gunnars föður hans, föðursystk-
ini Þórarins, Skarphéðinn og
Valgerður, hvert öðru eftirminni-
legra. Skarphéðinn var þúsund-
þjalasmiður sem leyfði mér til
dæmis að skjóta af byssu. Val-
gerður og ég áttum tónlistina
saman í orgelspili og Gunnar
miðlaði lífsspeki sinni við mjalt-
irnar. Það var mikið lán að fá að
kynnast þessu fólki sem bar með
sér anda fyrri tíma. Ekki var síð-
ur gefandi að fá að drekka í sig
þann einstaka tíðaranda sem
ríkti meðal Suðursveitunga og
Hornfirðinga. Kynntist ég góðu
fólki sem ég held enn sambandi
við, eins og Bjarna Skarphéðni
og Jónu, fólkinu í Lækjarhúsum,
á Stapa, Smyrlabjörgum og víð-
ar. Margar góðar minningar á ég
frá þessum árum um fólkið í
sveitinni sem við heimsóttum,
sauðburðinn, heyskapinn, rétt-
irnar, fjöruferðir, útreiðartúra,
veiðiferðir eða ferðir á Höfn.
Bestir voru bíltúrarnir með Þór-
arni að bardúsa eitthvað, líta eft-
ir fé, dytta að einhverju, erindast
á næstu bæi eða bara skreppa í
heimsókn. Þá var hann í essinu
sínu.
Þórarinn sagði mér eitt sinn
að hann hefði viljað verða bif-
vélavirki en endað í búskapnum.
Hann var sérlega laginn við vélar
og fús að kenna og leiðbeina um
ýmislegt verklegt sem vel hefur
nýst mér síðar. Ég verð ævinlega
þakklátur fyrir vistina á Vagn-
stöðum, þennan tíma sem mótaði
mig svo sannarlega fyrir lífstíð.
Við kveðjum Þórarin með
söknuði og þakklæti fyrir allt.
Megi minning þessa öðlings lifa.
Sveinn Ólafsson og
fjölskylda.
Þórarinn Guðjón
Gunnarsson
Faðir okkar, tengdafaðir og afi,
ERLINGUR JÓNSSON,
listamaður og kennari,
Faxabraut 63, Keflavík,
lést á hjúkrunarheimilinu Hlévangi/Hrafnistu
í Reykjanesbæ sunnudaginn 14. ágúst.
Útför hans fer fram frá Keflavíkurkirkju
þriðjudaginn 6. september klukkan 13.
Ásgeir Erlingsson María Kristín Jónsdóttir
Jóhanna Erlingsdóttir Jón Guðmar Jónsson
Svanhvít Ásta Jónsdóttir
Guðrún Sunna Jónsdóttir
Ástkær eiginkona, móðir, tengdamóðir,
amma og langamma,
SIGRÍÐUR ERLA RAGNARSDÓTTIR,
Reykjamörk 12, Hveragerði,
áður til heimilis á Flateyri,
lést í faðmi sinna nánustu föstudaginn
26. ágúst á Heilbrigðisstofnun Suðurlands.
Útför hennar fer fram frá Hveragerðiskirkju mánudaginn
5. september klukkan 14.
Sigurður Sigurdórsson
Guðmundur Jón Sigurðsson
Þórunn J. Sigurðardóttir Valgeir Ásgeirsson
Sigurdór Sigurðsson Silla Vignisdóttir
barna- og barnabarnabörn
Ástkær eiginmaður minn, faðir, tengdafaðir,
afi, langafi og bróðir,
SÆMUNDUR HRÓLFSSON,
Austurmýri 3, Selfossi,
lést á heimili sínu föstudaginn 26. ágúst.
Útförin fer fram frá Selfosskirkju
föstudaginn 9. september klukkan 13.
Heiðrún Hallgríms
Ólafur Jóhann Sæmundsson Elín Árnadóttir
Björn S. Sæmundsson Bryndís Guðmundsdóttir
Magnús Þ. Magnússon
Rósa B. Sæmundsdóttir Sverrir Ingimundarson
Jóhanna F. Sæmundsdóttir Birkir G. Guðnason
barnabörn, barnabarnabarn og systkini hins látna