Morgunblaðið - 02.09.2022, Síða 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 2. SEPTEMBER 2022
✝
Sigurgeir
Kjartansson
skurðlæknir fædd-
ist í Þórisholti í
Mýrdal 7. mars
1938. Hann lést 25.
ágúst 2022.
Foreldrar: Kjart-
an Einarsson bóndi
í Þórisholti, f. 27.
ágúst 1893, d. 28.
júlí 1970, og Þor-
gerður Einars-
dóttir, f. 28. mars 1901, d. 7. jan-
úar 2003.
Systkini Sigurgeirs voru
Borghildur, f. 1922, Einar Sig-
urður, f. 1925, Ingveldur Guð-
ríður, f. 1929, Einar, f. 1930,
Kristinn Matthías, f. 1942 (öll lát-
in), og Kjartan, f. 1944.
Sigurgeir kvæntist 7. mars
1959 Höllu Sigurjóns Sigurð-
ardóttur tannlækni, f. 15. nóv-
ember 1937, d. 31. mars 2002.
Foreldrar Elín Þorláksdóttir, f. á
Hrauni í Ölfusi 29. október 1904,
d. 10. júlí 1997, og Sigurður Jóns-
son, f. á Þykkvabæjarklaustri, f.
10. apríl 1894, d. 4. júní 1938.
Stjúpfaðir Höllu var Sigurður
Grímsson frá Nykhól í Mýrdal, f.
8. maí 1888, d. 1. júní 1980.
sjö og langömmubörnin ellefu.
Sigurgeir gekk í Reynisskóla.
Hann lauk landsprófi frá Skóga-
skóla og stúdentsprófi frá
Menntaskólanum á Laugarvatni
vorið 1958. Með skóla starfaði
hann í mastraflokki Landssímans
víða um land. Einnig sem kynd-
ari á bv. Aski og í síldarvinnu á
Raufarhöfn. Hann nam við
læknadeild HÍ og lauk lækna-
prófi í febr. 1965. Kandidat á
sjúkrahúsum í Reykjavík og að-
stoðarlæknir á Blönduósi. Fram-
haldsnám í skurðlækningum á
Memorial Hospital í Worcester í
Massachusettsríki í Bandaríkj-
unum frá júlí 1966 til júní 1971.
Framhaldsnám í æðaskurðlækn-
ingum á Massachusetts General
Hospital Boston frá júlí 1971 til
júní 1972. Sérfræðingur í al-
mennum og æðaskurðlækn-
ingum á Landakotsspítala frá júlí
1972-1996, þar af yfirlæknir um
fimm ára skeið, ásamt því að
starfa sem dósent við HÍ í fimm-
tán ár. Eftir sameiningu sjúkra-
húsanna vann hann á Sjúkrahúsi
Reykjavíkur (Borgarspítala) frá
1996-2001 og Landspítala til
starfsloka 2007. Sigurgeir sat í
stjórn Skurðlæknafélagsins í átta
ár, þar af sem formaður frá
1994-1996. Útnefndur heiðurs-
félagi í Skurðlæknafélaginu
2008.
Útför Sigurgeirs fer fram frá
Bústaðakirkju í dag, 2. sept-
ember 2022, klukkan 10.
Börn Sigurgeirs
og Höllu eru: 1) Að-
alsteinn, f. 12. júní
1962, kvæntur
Steinunni Geirs-
dóttur. Börn þeirra:
a) Hugrún, í sambúð
með Arnóri Ás-
geirssyni, sonur
þeirra er Aðal-
steinn. b) Borghild-
ur, í sambúð með
Tómasi Inga Shel-
ton. c) Geir. 2) Elín, f. 9. febrúar
1967, í sambúð með Þorsteini
Gunnlaugssyni, áður gift Krist-
jáni Hallvarðssyni. Dætur Elínar
og Kristjáns: a) Halla, í sambúð
með Christian Thor Helgasyni,
dóttir þeirra er Matthildur
María. b) Katla, í sambúð með
Aroni Smára Lárussyni. c)
Embla.
Kvæntist Hildi Stefánsdóttur
2. des. 2006, þau skildu.
Eftirlifandi eiginkona Sigur-
geirs, gift 4. júli 2017, er Jóhanna
Guðrún Halldórsdóttir, f. 22. apr-
íl 1940 í Reykjavík. Hennar dæt-
ur með Garðari Steindórssyni
deildarstjóra eru Kristín, Bryn-
dís og Áslaug, allar með fjöl-
skyldur. Barnabörn Jóhönnu eru
Hinsta kveðja frá eiginkonu
Fótmál dauðans fljótt er stigið
fram að myrkrum grafarreit,
mitt er hold til moldar hnigið
máske fyrr en af ég veit.
Heilsa, máttur, fegurð, fjör
flýgur burt sem elding snör.
Hvað er lífið? Logi veikur,
lítil bóla, hverfull reykur.
Margur einn í aldurs blóma
undi sæll við glaðan hag,
brátt þá fregnin heyrðist hljóma:
Heill í gær, en nár í dag.
Ó, hve getur undraskjótt
yfir skyggt hin dimma nótt!
Fyrir dyrum dauðans voða
daglega þér ber að skoða.
(Björn Halldórsson)
Lúrðu vel ástin mín.
Þín
Jóhanna (Hanna
Gunna).
Það er með sorg í hjarta sem
heiðursmaðurinn og ljúfmennið
Sigurgeir er kvaddur hinstu
kveðju í dag.
Það var haustið 2011 sem
mamma kynnti okkur fyrir Sigur-
geiri. Hreint út sagt þá leist okkur
ekkert á blikuna. Þau voru bæði
stödd á erfiðum tímamótum,
mamma orðin ekkja og hann lam-
aður eftir slys. En allar okkar efa-
semdir hurfu mjög fljótt. Það var
augljóst að vinátta mömmu og Sig-
urgeirs var innileg allt frá fyrsta
degi. Samvera þeirra var jákvæð
og lífsfyllandi fyrir bæði tvö.
Það hefur verið okkur einstök
ánægja að hafa kynnst Sigurgeiri
og fengið að njóta þessara ára með
honum. Hann sýndi okkur mikla
hlýju og góðmennsku en stríðnin
og glettnin var aldrei langt undan.
Okkur eru minnisstæðar sumarbú-
staðaferðir í Buga, Djúpaleiti og á
Laugarvatn. Hann var fróður um
menn og staðhætti og naut þess að
miðla því til okkar. Það var einmitt
á slíkum stundum sem við lærðum
í raun nýtt tungumál. Oft þurftum
við að kalla eftir orðskýringum hjá
honum því tungumálið úr Mýr-
dalnum var okkur verulega fram-
andi. Rumdi þá oft í kalli og bros
færðist yfir andlitið á honum. Sig-
urgeir var sannur sveitamaður alla
tíð. Hann elskaði sveitina sína og
Djúpaleiti var hans paradís. Einn-
ig naut hann sín vel á Hvamms-
tanga í litla húsinu við Spítalastíg.
Við nutum þeirra forréttinda að
ferðast með þeim hjónum til Bost-
on og nágrennis. Að njóta leiðsagn-
ar Sigurgeirs um hans námsstöðv-
ar í Worchester og Boston var
einstakt og gefandi fyrir okkur.
Ekki var síðra að njóta Cape Cod
með honum og hlusta á ævintýra-
sögur frá þessum slóðum. Þessi
ferð er og verður okkur dýrmæt
minning.
Okkur langar hér að þakka fyrir
öll þau jól og áramót sem þau hjón
hafa átt með okkur á heimili okkar
og þær fjölmörgu samverustundir
sem við höfum átt undanfarinn
áratug. Þegar gestabók okkar er
flett má finna margar undirskriftir
Sigurgeirs ásamt „undirskrift“
Pontu, hundsins hans. Það kallaði
hann litla mynd sem hann teiknaði
gjarnan af henni við nafn sitt
Elsku mamma mín, þinn missir
er mikill en það finnst huggun í
ótal góðum minningum.
Við vottum Aðalsteini, Elínu og
fjölskyldum þeirra okkar innileg-
ustu samúð.
Hvíl í friði elsku Sigurgeir.
Bryndís og Gísli
Vagn.
Nú svífur sálin:
Með ást og hlýju allt þitt líf
þú öðrum gæsku veittir,
þinn skilningur var skjól og hlíf
því skynsemi þú beittir.
Í himnesk spor þín hefur fennt
en hjartans birta ljómar
og fögur sál þín fékk það kennt
sem fyrir eyrum hljómar.
Og núna svífur sálin burt
en sælan vex að nýju
því brátt á leiði lifnar jurt
sem lofar ást og hlýju.
(Kristján Hreinsson)
Ég var heppin með tengdafor-
eldra, þau Halla og Sigurgeir voru
samhent hjón og vinamörg. Því
miður fór Halla allt of snemma, en
hún var einstök kona sem var
margra manna maki í daglegu lífi
og margir sakna enn í vinar stað.
Þegar ég minnist Sigurgeirs koma
orðin hjálpsemi og ljúfmennska
fyrst upp í hugann. Alltaf tilbúinn
að stökkva til, sama hvert verkið
var. Ég var alveg undrandi á því
þegar ég kom fyrst inn í fjölskyld-
una hversu margir leituðu til
þeirra, ættingjar, vinir og sjúkling-
ar. Þá skipti engu máli hvað klukk-
an var.
Sigurgeir var farsæll í starfi
eins og margir þekkja, hann var
alltaf skemmtilegur ferðafélagi í
þeim ótal ferðum sem fjölskyldan
fór í saman, innanlands sem utan,
uppfræðandi og ljúfur.
Ég kveð góðan mann með sökn-
uði en hann lifir áfram í afkomend-
um sínum og öllum skemmtilegu
sögunum sem við fjölskyldan eig-
um í minningabankanum, sem oft-
ar en ekki koma okkur til að hlæja.
Þannig vildi hann líka hafa hlutina,
ekki of alvarlega.
Far þú í friði og takk fyrir allt
sem var, kæri Sigurgeir.
Steinunn
Geirsdóttir.
Það er óneitanlega ein mín
mesta gæfa í lífinu að hafa átt
ömmur og afa alla barnæskuna og
langt fram á fullorðinsár. Þegar ég
var barn eyddi ég miklum tíma
með ömmu Höllu og afa Sigurgeiri
og í þrjú ár bjuggum við á neðri
hæðinni í húsinu þeirra á Lang-
holtsvegi. Ég vissi fátt skemmti-
legra en að verja tíma með þeim og
var yfirleitt rokin upp um leið og
ég heyrði hurðarskell á efri hæð-
inni og sat þá gjarnan í hæginda-
stólnum hjá ömmu á meðan hún
prjónaði, spjallaði við mig af mikilli
athygli, svaraði óteljandi símtölum
í heimasímann og horfði á fréttir,
allt samtímis! Afi var yfirleitt að
snudda eitthvað í kringum okkur,
færa okkur hitt og þetta, ávallt
með sína ljúfu nærveru og kímni.
Mínar uppáhaldsstundir voru um
helgar að skríða upp í stóra hjóna-
rúmið þeirra og fá morgunmat í
rúmið sem afi taldi ekki eftir sér að
ná í og færa okkur ömmu meðan
við lásum dagblöðin.
Amma Halla dó þegar ég var á
tólfta aldursári. Þá kom það í hlut
minn að veita afa félagsskap dag-
ana eftir að hún lést og fórum við í
eftirminnilega ferð í Mýrdalinn. Á
leiðinni austur náði hann í Kol, sem
var umkomulaus flækingshundur
sem enginn kannaðist við, og hann
tók strax ástfóstri við afa. Á leið-
inni hlýddi afi mér yfir hin og þessi
staðarheiti og örnefni og á kvöldin
áttum við notalegar stundir í
Djúpaleiti. Á unglingsárum fékk
ég oft að gista hjá afa þegar for-
eldrar mínir og systkini voru á
ferðalögum um landið. Það fannst
mér ekki leiðinlegt því afi var ekk-
ert að stressa sig á einhverjum úti-
vistartíma. Í eitt skiptið, þegar ég
var um 15 ára, mætti hann eftir
miðnætti að sækja mig yfir Foss-
vogsdalinn á stóru vespunni sinni
við mikinn fögnuð vina minna sem
þótti þetta mjög svalur afi.
Eftir að afi lenti í slysinu og lam-
aðist lá hann á Grensásdeild heilan
vetur. Ég kom gjarnan við hjá hon-
um og áttum við afar notalegar
stundir, enda alltaf gott að spjalla
við afa sem var, þrátt fyrir mörg
áföll síðustu ár, alltaf léttur og kát-
ur og tók sjálfan sig ekki of hátíð-
lega.
Afi var hvatvís og meðan hann
var á fótum var hann alltaf að. Mér
er minnisstætt þegar hann var að
passa Kötlu á Langholtsveginum
en hún var veik heima. Ég kom
heim úr skólanum og ætlaði upp að
hitta litlu frænku mína en þau var
hvergi að finna. Stuttu seinna
renndu þau í hlað á nýjum bíl en þá
hafði afi skotist að kaupa sér nýjan
bíl með Kötlu í aftursætinu, ber-
fætta í náttkjól!
Ég er þakklát fyrir að afi hafi
náð að njóta lífsins síðustu ár þrátt
fyrir tíðar sjúkrahúsdvalir. Þau Jó-
hanna voru dugleg að ferðast inn-
anlands og utan sem ég veit að var
afa mjög dýrmætt. Mest af öllu er
ég samt þakklát fyrir að afi Sig-
urgeir náði að kynnast Aðalsteini,
syni mínum, og vera viðstaddur
skírnina hans í fyrrasumar. Ég
mun sakna þess að hitta afa og
geta hringt í hann með hinar ýmsu
læknisfræðitengdu spurningar eða
bara einfaldlega spjalla við hann
um daginn og veginn en hann
sýndi öllum verkefnum okkar
barnabarnanna alltaf mikinn
áhuga.
Minningarnar um elsku afa ylja.
Takk fyrir allt afi minn.
Þín
Hugrún.
Elsku afi, nú hefur þú kvatt
þessa jarðnesku veröld og fengið
verðskuldaða hvíld.
Mér hefur dottið í hug að afi
hljóti að hafa í fengið níu líf í
vöggugjöf, í það minnsta, eins og
kettirnir. En hann hefur þurft að
kljást við ýmsar heilsufarlegar
áskoranir síðustu ár. Hann tók á
móti hverri áskorun af æðruleysi
en var tilbúinn að tilnefna þessa
sem sína síðustu baráttu og þar
með voru lífin öll.
Afi var mikill karakter. Hann
reyndi að láta lítið fyrir sér fara,
sagði ósjaldan „ég þarf ekkert“.
Hann hafði húmor og gat verið
stríðinn. Við fórum stórfjölskyldan
í frí til Massachusetts árið 2007,
heimsóttum m.a. Worcester þar
sem amma og afi voru í námi. Við
Hugrún sátum með afa í bíl og
hann hafði stillt á klassíska tónlist í
útvarpinu sem við unglingsstelp-
urnar höfðum lítinn smekk fyrir og
báðum afa að skipta. Nema hvað,
hann stoppaði ekki lengi við hverja
útvarpsstöð, heldur fletti hann
nokkra heila hringi og sagði svo í
hvert sinn sem kom að klassísku
stöðinni: „Sko þetta er fínt!“
Afi tók alltaf á móti barnabörn-
um sínum á sama hátt: Hann sagði
„sæl, jú, ljós“ og strauk okkur um
vangann með grófu handarbakinu.
Afi var natinn við það að færa okk-
ur ömmu morgunmat í rúmið þeg-
ar við vorum í pössun hjá þeim og
bauð gjarnan upp á „suppl“ (morg-
unkorn) fyrir okkur „kisurnar“
(barnabörnin). Afi gat stundum
verið svolítið utan við sig. Eitt sinn
þegar við amma og afi vorum kom-
in í bæinn eftir heimsókn í Vík í
Mýrdal kom afi við á bílaþvotta-
stöð. Hann var nýbyrjaður á verk-
inu þegar amma hrópar á sinn eft-
irminnilega hátt: „Siiiigurgeir!“ Þá
hafði afi gleymt að loka dyrunum
almennilega og sprautaði vatni inn
í bílinn. Amma rennblaut inni í bíl
og afi hálfskömmustulegur með
vott af aulaglotti haldandi á þvot-
taburstanum.
Ekki löngu eftir að amma féll
frá vorum við Borghildur fengnar
til að hjálpa afa að þrífa eldhúsið í
Víðigrund. Allan þann tíma sem
við þrifum hvern krók og kima
tautaði afi um hina og þessa menn
sem höfðu verið í heimsókn.
„Snyrtipinninn“ hann afi vildi
meina að gestir síðustu vikna hefðu
sóðað allt eldhúsið hans út. Við
Borghildur höfðum mjög gaman af
þessu bulli í honum.
Afi verandi skurðlæknir var
vanur því að sjúklingar hans væru
yfirleitt svæfðir á skurðborðinu, en
hann gat verið svolítið grófur í til-
þrifum við okkur sem ekki fengu
svæfingu, að mér fannst a.m.k. Þá
sérstaklega þegar hann var beðinn
að kíkja á mig eftir fótbrot mitt því
mig verkjaði undan gifsinu. Afi
mætti í snatri með stórar garð-
klippur og skrúfjárn. Mér leist
ekki á blikuna! Afi helgaði lífi sitt
skurðlækningum og var einn sá
fremsti í sínu fagi. Hann kunni
fjöldamargar sögur að segja frá
sínum starfsferli sem gaman var
að hlusta á.
Já, það eru ótal minningar um
afa sem koma upp í hugann og dýr-
mætt er að eiga. Ég er þakklát fyr-
ir góðu stundirnar sem við áttum
saman og mér þykir vænt um það
að hann hafi fengið tækifæri til
þess að hitta frumburð minn sem
fæddist í maí á þessu ári.
Hvíldu í friði, elsku afi minn, og
skilaðu kveðju til ömmu Höllu.
Meira á www.mbl.is/adsendar
Halla
Kristjánsdóttir.
Það eru viss forréttindi að hafa
ömmur og afa í lífi sínu langt fram
á fullorðinsár. Samt sem áður er
undarleg tilfinning að kveðja
manneskju sem hefur verið rótgró-
inn hluti af lífi manns alla ævi. Þó
að samgangur síðustu ár hafi verið
minni en við vildum var afi Sigur-
geir alltaf fastur punktur í tilver-
unni, með sína ljúfu lund og glett-
inn húmor. Í æsku reyndist hann
góður afi; þolinmóður og velviljað-
ur, stundum svolítið utan við sig,
en með ömmu sér við hlið var hug-
ulsemi og umhyggja fyrir okkur
barnabörnunum í forgrunni. Afi
kallaði okkur sjaldnast annað en
„kies“ eða „ljós“, enda hafði hann
með eindæmum skrautlegan orða-
forða. Það var alltaf stutt í gam-
ansemina hjá honum og fjölmarg-
ar skondnar minningar af honum
hafa verið mér hugleiknar síðustu
daga.
Við afi deildum ýmsum áhuga-
málum, en bæði höfðum við gaman
af því að spila á harmonikku og pí-
anó. Hann var alla tíð duglegur að
spyrja út í tónlistarnámið og alltaf
áhugasamur um hvað ég væri að
spila þá stundina. Það lýsir hans
örlæti vel að árum saman leyfði
hann mér að hafa flygilinn sinn að
láni og er ég ekki í vafa um að það
hafi ýtt undir námsáhugann hjá
mér að vera með svo gott hljóðfæri
við höndina.
Einnig áttum við siglinga-
áhugann sameiginlegan, en í mörg
ár átti afi hlut í lítilli skútu með vin-
um sínum. Það var svo fyrir nokkr-
um árum að hann bauð mér að
sigla með sér og félögum sínum,
ógleymanlegur dagur með þremur
áttræðum vinum. Afi lét það ekk-
ert aftra sér að hann væri lamaður
fyrir neðan mitti, með siglínu utan
um sig miðjan var hann hífður um
borð á upphalinu og kom sér
óhræddur fyrir við stýrið, að vísu
vestislaus, en ég forðaðist að hugsa
það lengra. Allir komu svo heilir í
land!
Heimahagarnir í Mýrdal voru
afa alltaf kærir og ég held að
hvergi hafi honum þótt fallegra en í
Reynishverfi. Á skólagöngu minni,
bæði í grunnskóla og menntaskóla,
var nemendum sett fyrir að taka
viðtal við eldri ættingja og vinna
upp úr því ritgerð. Í bæði skiptin
varð afi fyrir valinu enda var lífs-
hlaup hans sérlega áhugavert fyrir
unga stelpu sem aðeins hafði alist
upp í Reykjavík og auðvitað hafði
hann margar áhugaverðar sögur
af æsku sinni í sveitinni.
Elsku afi, ekki veit ég hvort það
sé framhaldslíf eftir þessa jarðvist
en ef svo er þá vona ég innilega að
þú gangir á ný léttur á fæti sem áð-
ur, sameinaður ömmu og öðrum
ástvinum – bæði tví- og ferfætling-
um. Þú munt lifa um ókomna tíð í
minningum okkar afkomenda,
enda ógleymanlegur maður.
Þín sonardóttir,
Borghildur.
Elsku afi minn hefur nú kvatt
þessa jörð og er kominn yfir í sum-
arlandið eftir erfiða heilsubaráttu.
Ég minnist þess er ég var að
vinna skólaverkefni þar sem átti að
taka viðtal við fjölskyldumeðlim.
Ég valdi að taka viðtal við afa og á
þessum tíma lá hann inni á spítala
svo ég heimsótti hann þangað
nokkrum sinnum til að vinna verk-
efnið. Við áttum notalegar stundir
saman og afi sagði mér frá megn-
inu af sínum mennta- og starfsferli
sem æðaskurðlæknir. Mér þótti
gaman að hlusta á allar sögurnar
og sjá hvað hann hafði mikla
ástríðu fyrir starfi sínu. Það hefur
veitt mér innblástur til að velja
menntaveg sem ég hef áhuga á og
er ég þakklát fyrir að hafa fengið
tækifæri til að eiga þessar dýr-
mætu stundir með honum.
Afi mun alltaf eiga stað í hjarta
mér og þrátt fyrir að það reynist
mér erfitt að kveðja hann þá veit
ég að þegar kveðjur hafa verið
sagðar og tárin þerruð sitja minn-
ingarnar eftir. Það eru þær sem
halda ástvinum okkar lifandi í
huga og hjarta.
Hvíldu í friði elsku afi.
Embla
Kristjánsdóttir.
Nú er hetjulegum átökum afa
míns lokið og er hann kominn á
betri stað. Ég minnist hans með
hlýju í hjarta. Afi var mjög úr-
ræðagóður og þrautseigur þegar á
reyndi. Eitt sinn austur í sum-
arbústað handleggsbrotnaði ég og
sá afi ráð til að búa um brotið og
notaðist við ræmur úr laki og lita-
bók. Og greri brotið vel. Hann vildi
alltaf það besta fyrir okkur barna-
börnin og munum við sakna nær-
veru hans.
Hvíldu í friði elsku afi minn.
Katla
Kristjánsdóttir.
„Ég er bara sveitastrákur,“
sagði Sigurgeir fyrir nokkrum ár-
um í blaðaviðtali. Vissulega rétt,
en Sigurgeir var líka heimsmaður,
oftast einhvers staðar þar á milli.
Kynni okkar hófust fyrir alvöru
við tilurð Geirfuglanna, göngu-
hópsins góða, en sagan byrjaði eig-
inlega löngu áður, eins og gerist
gjarnan með góðar sögur, eða á
fjórða áratug síðustu aldar. Bene-
dikt, faðir Ingunnar, var þá kenn-
ari í Mýrdalnum, ásamt Róshildi
konu sinni. Þau hjón settu mikinn
svip á skólastarfið, svo mjög að
Sigurgeir minntist þeirra oft, með
mikilli virðingu. Ingunn fæddist
reyndar í sömu sveit, sex árum á
eftir Sigurgeiri. Það segir kannski
sögu um ræktarsemina að 10 ára
gamall sendi Sigurgeir jólakort
með ástarkveðjum til Brynju, jafn-
öldru sinnar og systur Ingunnar,
en þá var fjölskylda þeirra flutt
suður.
Langar útileguferðir á fjöllum,
oft í erfiðum, jafnvel hættulegum
aðstæðum, á íslensku sumri þar
sem allra veðra er von, reyna
manninn, og til að gæta jafnræðis,
ekki síður konuna. Í okkar góða
hópi voru 18 besserwisserar þegar
mest var. Í baksýnisspeglinum
hefði þetta dæmi ekki átt að ganga
upp. En sameiginlegu markmiðin,
kætin sem fylgir frelsinu á fjöllum,
áhuginn á íslenskri náttúru og
sögu, óendanleg frásagnargleði og
glaðværð á kvöldvökunum þjöpp-
uðu okkur saman. Örugglega voru
það líka erfðalögmál Darwins, sem
þróuðu með íslenskri þjóð ótrú-
lega seiglu gegnum aldirnar.
Sigurgeir átti sérstakan sess í
þessum hópi. Bjartur yfirlitum,
stutt í brosið, kvikur í hreyfingum,
þannig að sumum þótti nóg um,
fór oft á tæpustu brúnir, eða full-
hratt niður skriður. Hann vann
hratt, hvort sem það var við að
reisa eða taka niður tjöld, vaska
upp, algjörlega óverkkvíðinn.
Flinkur í höndum, hvort sem það
var viðgerð á netstúf eða að rimpa
saman hráblautan ullarsokk í
þriggja gráðu hita og vosbúð á
Hornströndum. Í þeirri ferð vakti
það furðu Höllu heitinnar eina
nóttina hve mikið Sigurgeir skalf
og nötraði í svefnpokanum, „og
hvaðan kom eiginlega allur þessi
þari í hárið hans“? Jú, netstúfur
hafði verið lagður út í sjó, endinn
losnað og nú voru góð ráð dýr. Sig-
urgeir stakk sér hiklaust til sunds í
Íshafið og náði í endann. Málinu
bjargað. Vissi að þetta myndi ekki
vekja fögnuð í tjaldinu, svo hann
laumaðist í pokann og sofnaði.
Hér má svo bæta við að Sig-
urgeir var fínn harmonikkuleikari,
Sigurgeir
Kjartansson