Morgunblaðið - 02.09.2022, Qupperneq 21

MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 2. SEPTEMBER 2022
þótt hann væri ekki alltaf í takti við
Geirfuglakórinn, eða kórinn við
hann. Hann var og frumkvöðull í
læknisstörfum sínum.
Við erum að kveðja góðan vin og
skemmtilegan félaga með söknuði.
Við vottum öllum ættingjum og
vinum Sigurgeirs djúpa samúð.
Ingunn og Högni.
Að hafa átt Sigurgeir fyrir vin
er dýrmæt gjöf. Við Sigurgeir út-
skrifuðumst úr læknadeild á hvor á
sínu árinu, 1964 og 1965, og fórum
báðir til sérnáms í Bandaríkjunum.
Sigurgeir og Halla komu í heim-
sókn til okkar Jónu í Rochester,
Minnesota. Síðar áttum við Sigur-
geir eftir að starfa saman á Landa-
koti í áratug þegar heim var komið.
Landakot var mjög sérstakur
vinnustaður. Hver og einn fann til
mjög persónulegrar ábyrgðar
gagnvart sjúklingum sínum. Það
lét enginn vakthafandi lækni ráða
fram úr vandræðum ef einhver
voru eftir að svokallaðri dagvinnu
lauk.
Við vorum þrír sem deildum
með okkur bráðavöktum, og eðli
málsins samkvæmt þurfti oft að
grípa til bráðra aðgerða að næt-
urlagi, og stundum var ekki alveg
ljóst hvernig best væri að halda
áfram eftir að kviður hafði verið
opnaður. Það kom fyrir að ég
hringdi í Sigurgeir um miðja nótt
og ræddi við hann um vandamál
sem ég stóð gagnvart með opinn
kvið sjúklings og 4. árs læknanema
sem aðstoðarmann. Við ræddum
besta framgangsmáta á lausn
verksins og við kvöddumst í síman-
um. Ég hélt áfram verki. Eftir
ótrúlega skamma stund fann ég
heitan andardrátt á bak við mig og
heyrði að sagt var „viltu að ég
skrúbbi mig og rétti þér hjálpar-
hönd“. Hér var Sigurgeir kominn
og þannig var hann alla tíð, hjálp-
samur og var í raun sama hvert
verkefnið var.
Sigurgeir var ekki sporlatur
maður, hann hefði líka hlaupið til
og grafið með þér skurð ef það
hefði verið eitthvað sem þú stóðst í
við sumarbústað eða heimili. Sig-
urgeir var virkur þátttakandi á
þingum Skurðlæknafélags Íslands,
gegndi formannsstarfi í félaginu
og varð heiðursfélagi Skurðlækna-
félags Íslands á 50 ára afmæli fé-
lagsins árið 2007.
Utan starfa okkar á Landakoti
áttum við Jóna margar góðar
stundir saman með þeim hjónum,
Höllu og Sigurgeir. Fórum við oft
saman í góðra vina hópi á skíði í
Hlíðarfjalli á Akureyri eða í Ölp-
unum í Austurríki og þar var oft
farið dálítið hraðar en færnin
leyfði, en ef til vill var það hluti af
ánægjunni að standa niður krefj-
andi brekku. Fyrir Sigurgeir voru
áskoranir, hvort sem var í leik eða
starfi læknis, eitthvað sem hann
tókst á við af einurð og fullum
krafti eins og áföll síðar í lífinu
sjálfu.
Í október 2007 var friðarsúla í
minningu John Lennons vígð í Við-
ey, en þetta var örlagadagur fyrir
vin minn Sigurgeir. Þann dag var
hann að huga að húsi sem hann var
að byggja í Kópavogi. Sigurgeir
féll af annarri hæð hússins og lenti
á bakið ofan á malarkamb og hlaut
alvarlegan skaða á hrygg og
mænu, lamaðist frá mitti og var
háður hjólastól upp frá því.
Jafnaðargeð Sigurgeirs var
mikið, aldrei heyrði ég hann tala af
beiskju um þetta hlutskipti sitt né
varð hann meir í okkar samtölum.
„Ég tek þessu eins og það er,“
sagði hann snemma í okkar sam-
tölum og tók síðan þátt í öllu sem
aðstæður hans leyfðu, ók rafstól til
að komast á fundi hjá Öldunga-
deild lækna eða keyrði sérútbúinn
bíl ef veður voru válynd eða vega-
lengdir langar.
Síðustu æviár sín átti Sigurgeir
með þriðju konu sinni, Jóhönnu.
Sigurgeir var lamaður og Jóhanna
var ekkja þegar þau hófu sinn bú-
skap. Þau vissu bæði að hverju þau
gengu. Þegar Sigurgeir fékk erfið
legusár annaðist Jóhanna Sigur-
geir af mikilli natni og umhyggju
og skapaði þeim báðum gleði-
stundir inn á milli erfiðari tíma.
Sigurgeir gaf af sér, og það voru
forréttindi að vera vinur Sigur-
geirs.
Meira á www.mbl.is/andlat
Sigurður E.
Þorvaldsson,
Jóna Þorleifsdóttir.
Traustur vinur til margra ára,
Sigurgeir Kjartansson, er látinn,
hefur skipt um íverustað. Í huga
mínum er þakklæti fyrir fjölmarg-
ar góðar stundir sem við, fjöl-
skylda mín og ég, áttum með Sig-
urgeiri, hans góðu konu Höllu og
börnum þeirra, Elínu og Aðal-
steini.
Kunningsskapur okkar, sem
þróaðist upp í vináttu, hófst fyrir
tilviljun laugardagsmorgun einn
þegar Sigurgeir hafði farið með
börn sín ung, rétt eins og ég með
son minn ungan, til að skoða sig
um. Við hittumst þarna í leik-
fangabúð í Boston. Á þessum ár-
um bjuggu fjölskyldur beggja á
þessum slóðum.
Samskipti okkar voru mikil og
góð, vináttan varð traust og gef-
andi. Oftar en ekki var Sigurgeir
sá sem gaf, veitti okkur af mikilli
þekkingu sinni og færni. Mig lang-
ar enn einu sinni að þakka honum
alla samúð og hjálp sem hann
veitti okkur þegar heilsa eigin-
manns míns bilaði.
Síðustu æviár Sigurgeirs voru
honum mótdræg, missir mætrar
eiginkonu og alvarlegt slys sem
hann varð fyrir. Þessu mótlæti
mætti hann með aðdáunarverðu
jafnaðargeði og hugprýði.
Við börnin mín þökkum Sigur-
geiri samfylgdina og sendum
börnum hans og fjölskyldu inni-
legar samúðarkveðjur.
Bryndís
Víglundsdóttir.
Látinn er kær vinur, samstarfs-
maður og félagi, Sigurgeir Kjart-
ansson skurðlæknir, eftir margra
ára glímu við ýmis veikindi sem
mörg voru afleiðingar slyss. Kynni
okkar Sigurgeirs hófust fyrst þeg-
ar ég kom 1984 sem skurðlæknir
til sumarafleysinga á Landakots-
spítala, en ári síðar var ég fastráð-
inn skurðlæknir þar. Það kom
fljótt í ljós að við áttum mjög auð-
velt með að starfa saman. Hann
tók mér strax sem félaga og jafn-
ingja þótt reynsla hans í almenn-
um skurðlækningum væri meiri,
enda hafði ég starfað í öðrum geira
síðustu 8-9 árin.
Samstarfið þróaðist svo þannig
að við gerðum að heita má allar
stærri aðgerðir sem einn maður
og fjölgaði þeim jafnt og þétt þau
10 ár sem við unnum þarna saman
eða þangað til Landakoti var lokað
sem almennu og bráðasjúkrahúsi.
Við gerðum til að mynda minnst
jafnmargar stórar æðaaðgerðir og
Landspítalinn. Okkur tókst að tak-
ast á við mjög breitt svið skurð-
lækninga vegna mismunandi bak-
grunns okkar og unnum mjög vel
saman.
Sigurgeir var framsækinn, far-
sæll og góður fagmaður í sínu
starfi og var fyrstur til að gera
kviðarholsaðgerðir með speglun-
artækni á Íslandi eftir að hafa út-
vegað sér tæki og aðbúnað til þess.
Ekki vantaði heldur atorkuna og
dugnaðinn, en sögur voru um að
hann hefði gengist í að skúra gólfið
á skurðstofunni milli aðgerða til að
spara tíma og því nánast fengið á
sig kæru frá viðkomandi stéttar-
félagi fyrir að fara út fyrir sitt
verksvið! Þetta voru mjög
skemmtilegir og spennandi tímar
sem ég mun alltaf minnast.
Þegar Landakotsspítala var svo
endanlega lokað breyttist okkar
samband, því ég fór í fulla vinnu á
Landspítala við Hringbraut á
hjarta- og lungnaskurðdeildinni
þar sem ég var áður í hálfri vinnu,
en Sigurgeir fluttist á Landspítal-
ann í Fossvogi á almennu skurð-
deildina.
Við vorum þó alltaf í góðu sam-
bandi og þegar Sigurgeir hringdi í
mig og spurði hvort ég hefði hug á
að kaupa með honum og þremur
öðrum góðum félögum seglskút-
una Mílu þurfti ég ekki langan um-
hugsunarfrest. Þá hófst nýr kafli í
okkar félagsskap með siglingum
og oft var kastað út línu til fisk-
veiða þótt árangurinn væri mis-
jafn.
Á því varð auðvitað mikil breyt-
ing þegar hann varð hjólastóls-
bundinn eftir slysið, en hann tók á
þeirri lífsreynslu með ótrúlegum
styrk og æðruleysi. Við fórum þó
áfram í allnokkrar siglingar sam-
an, hann var bara hífður um borð,
settur fastur og síðan siglt! Við
Sigurgeir höfum átt margar góðar
spjallstundir síðustu árin um
heima og geima og samstarfsárin
okkar á Landakoti og aldrei borið
skugga á okkar góðu vináttu og fé-
lagsskap.
Við Rannveig sendum Jóhönnu
og allri fjölskyldu Sigurgeirs okkar
innilegustu samúðarkveðjur og
megi minning ykkar um góðan
dreng styrkja ykkur í sorginni.
Þórarinn Arnórsson
og Rannveig
Þorvarðardóttir.
Okkur langar til þess að minn-
ast Sigurgeirs í fáeinum orðum.
Við kynntumst honum vel hin síð-
ustu ár, eftir að hann giftist síðari
konu sinni, henni Hönnu, og þau
dvöldu oft í húsi sínu, Sólvöllum, á
Hvammstanga. Við hittum þau
fyrir um mánuði og var hann þá
hress. Því kom það á óvart að fá
upphringingu um að hann væri
fallinn frá.
Sigurgeir var áður þekktur
skurðlæknir, fyrir færni sína í
þeim málum og með þeim albestu á
landinu og var einna fyrstur til að
tileinka sér nýjungar með holsjár-
tækni, sem kom fram á þeim tíma.
Hefur hann bætt og lagfært
heilsu fjölda manns og var jafnan
svo, að ef hann tók að sér aðgerð,
þá þótti vel skipað og bati vís.
Var því tilvalið nafn á æviminn-
ingabók hans „Sigurgeir skar-
’ann“, en svo var jafnan haft á orði
um aðgerðir hans sem tókust vel
og var álitið nokkurs konar
ábyrgðartrygging.
Hann var áður fyrr í skamman
tíma eftir próf 1965 starfandi sem
aðstoðarlæknir hjá Sigursteini á
Blönduósi og þótti góður og flinkur
við allar aðgerðir sem hægt var að
gera þar og bættu heilsu og líðan
fjölmargra.
Sem læknir í víðlendu bænda-
héraði kom fyrir að hann var beð-
inn að líta á búfé, sem tókst mjög
vel hjá honum, enda hafði búskap-
ur alltaf blundað með honum sem
sveitamanni úr Mýrdalnum, en
forlögin höfðu annað í huga.
Eftir að við fluttum norður í bú-
skap barst stundum í tal við bænd-
ur þar að þeir minntust á það að
svona ættu læknar að vera; geta
bæði sinnt mönnum og málleys-
ingjum.
Nú er þvíumlíkt löngu liðið,
enda komnir dýralæknar.
Við hjónin þökkum Sigurgeiri
fyrir góð kynni og sendum öllum
aðstandendum innilegar samúðar-
kveðjur.
Því miður höfum við ekki tök á
því að mæta við útförina, sem fer
fram frá Bústaðakirkju.
Hlíf og Agnar.
Í dag kveðjum við félaga okkar
og vin til margra ára, Sigurgeir
Kjartansson, sem við bundumst
vinaböndum í litlu „Íslendinganý-
lendunni“ í Nýja-Englandi í lok
sjöunda áratugar síðustu aldar.
Kynnin hófust skömmu eftir að
Halla og Sigurgeir komu til Wor-
cester í Massachusetts árið 1966.
Smá pakki að heiman, sem þurfti
að koma til skila til Sigurgeirs,
varð til þess að gott samband
myndaðist og ævilöng vinátta
fylgdi í kjölfarið. Ferðir okkar og
annarra í nýlendunni til Worcester
urðu margar í áranna rás enda
voru þau hjón vel í sveit sett og
höfðingjar heim að sækja. Það eina
sem skyggði á var að Sigurgeir var
jafnan á löngum og erfiðum spít-
alavöktum. En alltaf fann hann
stund til að hitta gesti til að spjalla
og hyggja að læknisfræðilegum
þörfum þeirra, ef því var að skipta.
Enda ástríðufullur að hjálpa vin-
um sínum á því sviði ekki síður en
öðrum og það átti ekki síður við
um Höllu. Þau voru ófá vanda-
málin sem þannig voru leyst í
heimsóknum til Worcester auk
þess að njóta samveru við gott
fólk. Það hélst áfram þegar aftur
var snúið til fósturjarðarinnar.
En Sigurgeir var ekki aðeins
boðinn og búinn að hjálpa vinum
sínum. Það átti einnig við um
óskylda. Minnisstæð er ferð til
Gloucester sumarið 1968, þegar ís-
lensk fiskiskip voru gerð út frá
þessum sögufræga stað. Þar hitti
Sigurgeir fyrir íslenskan sjómann,
sem hafði orðið fyrir handarmeini
við störf sín um borð. Skipti eng-
um togum að hafin var aðgerð á
hendi viðkomandi í þröngum
messanum á skipinu. Tókst hún
vel enda flinkur skurðlæknir að
verki. Ekki liðu margir dagar þar
til viðkomandi var kominn á vakt-
ina og farinn að draga fisk úr sjó.
Síðar skipulagði Sigurgeir heim-
sókn sér ókunnugs manns austan
af Héraði, sem kom til Boston til
að leita lækninga við blindu, leið-
sagði honum og virkjaði Íslend-
inga á svæðinu til að leggja hönd á
plóginn.
Fyrir um fjórum áratugum
ákvað hópur vina, Halla og Sigur-
geir þar með talin, að verja einni
viku á sumri hverju til ferðalaga
um landið. Í mörg ár lögðu Geir-
fuglarnir land undir fót og upplifðu
töfra og stundum vosbúð Íslands.
Síðar var haldið í gönguferðir í
Evrópu. Á þessum tímamótum
koma upp í huga okkar Geir-
fuglanna atburðir frá liðnum ár-
um, sem skýra þá mynd sem við
höfum gert okkur af Sigurgeiri. Í
huga okkar kemur fram hugljúf
mynd af einstökum manni, bros-
hýrum, spaugsömum, hjálpsöm-
um, miklum dýravini og áköfum í
öllu sem hann tók sér fyrir hendur
hvort sem það voru silungsveiðar
eða siglingar. Síðast en ekki síst
var Sigurgeir læknirinn, sem hafði
mikla tilfinningu og samkennd
með öllu lifandi, bæði mönnum og
dýrum, og var þrautseigur á
raunastund. Hann var frábær
ferðafélagi og vinur. Oft er erfitt
að lýsa góðum manni með fáum
orðum en við munum varðveita
þau með okkur svo lengi sem við
lifum.
Við Geirfuglarnir vitum að
harmur Jóhönnu, Aðalsteins og
Elínar og fjölskyldna þeirra er
mikill við fráfall Sigurgeirs. Hugur
okkar er með þeim á þessari
stundu og við biðjum að ljúfar
minningar um Sigurgeir veiti þeim
styrk.
Þorgeir og Anna,
Geir og Kristín.
Kvaddur er í dag góður vinur
og merkur læknir Sigurgeir Kjart-
ansson. Mér eru efst í huga sam-
skipti yfir árin, hjálpsemi og gam-
ansemi.
Kynni okkar hófust á námsár-
unum. Við Sigurgeir í læknisfræði,
Halla kona hans í tannlækningum
og Heiður kona mín kenndi. Þau
Halla bjuggu á Leifsgötunni. Við
Heiður á Skeggjagötu. Heimsókn-
ir og barnagæsla voru gagnkvæm.
Halla og Sigurgeir fylgdu okk-
ur við brottför í ársbyrjun 1966
þegar haldið var til sérnáms í
Bandaríkjunum og við tókum á
móti þeim við komu þeirra til
Bandaríkjanna og ókum upp í
Worcester í Massachusetts, þar
sem Sigurgeir hóf sitt sérnám og
Halla aflaði sér frekari reynslu í
tannlækningum. Sigurgeir lauk
síðan sérnámi sínu með stöðu á
Massachusetts General Hospital,
einu fremsta sjúkrahúsi í Banda-
ríkjunum.
Sigurgeir tók myndir af
skírnarathöfn Sigrúnar dóttur
okkar og varð guðfaðir hennar. Ég
varð svo fyrstur til að taka myndir
af Elínu dóttur þeirra nýfæddri í
fangi móður sinnar.
Ásamt þriðju læknisfjölskyld-
unni var farið í útilegur í ríkisgarð
í Connecticut. Sigurgeir spaugaði
oft með að hann væri bara hand-
laginn sveitastrákur. Á æskuárum
var hann í símavinnu og klippti hár
vinnufélaga. Ég naut þessarar
snilli hans einu sinni í útilegu.
Minnugur fornra gamansagna um
uppruna skurðlækninga bauð ég
honum að gera honum skilti sem
auglýsti hárskurðinn og skurð-
lækningar. Hann var fljótur að
gera mér gagntilboð.
Afstaða Sigurgeirs til tóbaks
var skemmtilega mótsagnakennd.
Hann varð snemma andsnúinn
sígarettureykingum en þótti sjálf-
um viðhöfn að fá stöku sinnum
tóbakskorn í nös. Foreldrar mínir
komu eitt sinn í heimsókn og ætl-
aði faðir minn að leggja af neftób-
aksneyslu en varð fljótlega við-
þolslaus. Sigurgeir nánast hljóp
um alla Boston til að finna tóbak
sem væri nefi föður míns þóknan-
legt.
Við hjónin og börn dvöldum
lengur vestra en Sigurgeir og
Halla. Að sjálfsögðu voru keypt
heimilistæki og send með skipi til
Íslands. Vorum við fjölskyldan síð-
an í nokkrar vikur á ferðalagi um
Bandaríkin áður en haldið var
heim. Sigurgeir hafði þá óumbeðið
komið öllu okkar dóti upp á aðra
hæð í íbúð okkar í fjölbýlishúsi.
Eftir heimkomu héldust áfram
heimsóknir og ferðalög. Sú hefð
myndaðist að á gamlárskvöld var
haldið á „Langó“ til Höllu og Sig-
urgeirs og áramótum fagnað.
Halla lést árið 2002 og var öllum
harmdauði.
Sigurgeir giftist síðar Hildi
Stefánsdóttur. Þau hófu húsbygg-
ingu í Kópavogi. Sigurgeir varð þá
fyrir því óláni að detta af vinnu-
palli og hryggbrotna illa og lamast
neðan mittis. Eftir endurhæfingu
náði hann aftur að aka bíl og gat
tekið þátt í ferðalögum hópsins
innanlands sem utan. Síðar komu
upp alvarlegir fylgikvillar sem
gerðu umönnun erfiða og kröfðust
frekari aðgerða. Þau Hildur
skildu.
Leiðir hans og Jóhönnu Hall-
dórsdóttur æskuvinkonu lágu síð-
ar saman og þau giftust. Jóhanna
annaðist Sigurgeir af miklum
dugnaði og alúð og gerði honum
kleift að búa heima í eigin húsi til
æviloka.
Ég votta Jóhönnu aðdáun mína
og öllum ættingjum samúð okkar
hjóna. Þessa minnisstæða litríka
samferðamanns verður sárt sakn-
að.
Birgir Guðjónsson.
Kveðja frá
Skurðlæknafélagi Íslands
Genginn er mætur maður og
skurðlæknir, Sigurgeir Kjartans-
son, sem sárt verður saknað. Hann
var einn af reyndustu skurðlækn-
um landsins og hefur komið að
þjálfun flestra skurðlækna sem nú
eru starfandi.
Hann var fær í höndunum og
handbragði við skurðaðgerðir og
hefur verið einn allra fjölhæfasti
skurðlæknir landsins. Sigurgeir
var fyrsti æðaskurðlæknirinn á Ís-
landi og kom að og framkvæmdi
margar nýjungar við aðgerðir á ís-
lenskum sjúklingum, fyrst á
Landakoti, en síðar á Borgarspít-
alanum og Landspítalanum.
Árið 1990 komst hann í kynni
við alveg nýja tækni við aðgerðir í
kviðarholi, svokallaðar holsjárað-
gerðir (laparoscopy), á alþjóðlegu
skurðlæknaþingi í Bandaríkjun-
um. Þessa tækni vildi Sigurgeir
taka hingað til lands, en erfiðlega
gekk að fá fjárveitingu til kaupa á
búnaðinum. Með harðfylgni sinni
og hjálp Rauða krossins tókst hon-
um að kaupa það sem þurfti og
gerði í framhaldinu fyrstu gall-
blöðrutöku landsins með þessari
nýju tækni. Í framhaldinu fór
hann að taka botnlanga, æxli og
ýmislegt annað í kviðarholi. Áður
en hann framkvæmdi fyrstu hol-
sjáraðgerðina æfði hann sig í
myrkvuðu skoti, gerði göt á tóman
pappakassa og kroppaði í slátur-
stykki.
Sigurgeir varð stúdent frá
Menntaskólanum á Laugarvatni
1958 og fór eftir það í læknisfræði
við Háskóla Íslands. Þetta var fyr-
ir tíma námslána og fjármagnaði
hann námið með símamastravinnu
og sjómennsku. Að læknanámi
loknu hélt hann til frekara náms í
Worchester í Massachusess í
Bandaríkjunum, þar sem hann
fékk þjálfun í almennum skurð-
lækningum og síðar æðaskurð-
lækningum í Boston. Heim til Ís-
lands flutti hann 1972 og tók þá við
stöðu skurðlæknis við Landakots-
spítala, þar sem hann starfaði í 25
ár. Hann var dósent í klínískri
handlæknisfræði við HÍ 1977-94.
Fyrir allmörgum árum síðan
féll Sigurgeir af stillansa í vinnu á
frítíma og var bundinn við hjólastól
eftir það. Það hindraði hann þó
ekki að sækja ráðstefnur og fundi
Skurðlæknafélags Íslands þar sem
hann tók virkan þátt í félagsstarfi
þar til fyrir örfáum árum.
Sigurgeir var yfirleitt skýr í ráð-
um sínum til yngri kollega: „Dóm-
greind og handverk eru mikilvægir
eiginleikar í skurðlækningum, og
munið að sumum fer betur að
vinna með höndunum – heldur en
alfarið með heilanum.“
Skurðlæknafélag Íslands þakk-
ar Sigurgeiri samfylgdina og þátt
hans í framþróun skurðlækninga á
landinu.
Andri Már
Þórarinsson
ritari Skurðlækna-
félagsins.
Enn kveður einn af gömlu
skólafélögunum frá ML, Sigurgeir
Kjartansson, kollega og vinur.
Með honum er mikill forkur fallinn
frá. Sigurgeir var góður námsmað-
ur og óragur við að takast á við
hlutina og sóttist því læknanámið
við HÍ vel og ekki síður sérfræði-
nám í skurðlækningum í BNA. Gat
sér strax góðan orðstír sem skurð-
læknir við Landakotsspítalann
vegna færni og atorkusemi og var
alltaf fljótur til hjálpar ef til hans
var leitað, eins og eftirfarandi saga
segir: Soffía dóttir okkar, þá senni-
lega sjö ára gömul, var í heimsókn
hjá ömmu sinni og afa sem bjuggu
á Bárugötunni í Reykjavík. Hún
veiktist snögglega með kviðverkj-
um og ógleði. Ég varð auðvitað
áhyggjufullur, búandi norður í
landi. Hringdi í minn gamla skóla-
bróður, Sigurgeir, og bar upp
áhyggjur mínar. Og auðvitað varð
hann strax við bón minni, skokkaði
frá Landakoti niður á Bárugötuna.
Og eftir skoðun á Soffíu tók hann
hana í fangið og bar hana upp á
Landakotsspítala. „Og varstu ekki
óttaslegin?“ spurði ég Soffíu mörg-
um árum seinna. „Nei, ég fylltist
frekar öryggi og leið vel í fanginu á
honum Sigurgeir,“ var svarið. Og
botnlanginn var fjarlægður án taf-
ar. Gott er að eiga góða að. Því
miður gengu hlutirnir ekki eins
hratt fyrir sig þegar Sigurgeir
lenti í botnlangabólgu 40 árum
seinna, en það er önnur saga.
Sigurgeir var nánast með fullt
starfsþrek þegar hann lenti í alvar-
legu slysi 69 ára að aldri, en eftir
það var hann lamaður neðan mittis
og bundinn við hjólastól. Það var
sárt að fylgjast með þessum
atorkumanni svo illa fötluðum. En
vorkunnsemi hentaði Sigurgeir
ekki og hann tókst á við þennan
nýja veruleika af sinni alkunnu
karlmennsku, lét fátt stoppa sig.
Sinnti ættingjum og vinum sem áð-
ur og t.d. voru fáar Laugvetninga-
ferðirnar sem hann lét sig vanta í,
jafnvel þótt um öræfaferðir væri
að ræða. Sneri sér að öðrum við-
fangsefnum þegar dró úr líkam-
legu þreki og skráði þá ævisögu
sína. Þar sýndi hann bæði næga
djörfung og einlægni til að lýsa
hlutunum eins og þeir komu hon-
um fyrir sjónir, engin skrúðmælgi
eða tvíræðni. Ekki öllum gefið að
„expónera“ sjálfan sig á þennan
hátt. Sannarleg þakkarvert.
Með Sigurgeiri er góður dreng-
ur og mikill kappi fallinn frá. Minn-
ing hans mun lifa.
Við Kata vottum Jóhönnu, börn-
um Sigurgeirs og öllum nákomn-
um okkar dýpstu samúð.
Gísli G. Auðunsson.