Morgunblaðið - 01.11.2022, Qupperneq 19

MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 1. NÓVEMBER 2022
✝
Snorri Sigurvin
Ólafsson Vest-
mann fæddist í
Vestmannaeyjum
10. ágúst 1938.
Hann lést á Heil-
brigðisstofnun
Suðurlands á Sel-
fossi 19. október
2022.
Foreldrar hans
voru Ólafur Guð-
mundsson Vest-
mann sjómaður, f. 1906, d.
1970, og Þorbjörg Guðmunds-
dóttir húsmóðir, f. 1905, d.
1960.
Systkini Snorra eru Theodór
Snorri, Sigurveig Þórey, Ingi
Steinn, Ellen Margrét og Þór
Guðlaugur. Hálfsystir Snorra
sammæðra var Rósa Guðmunda
Snorradóttir. Eftirlifandi í
systkinahópnum eru Ingi
Steinn og Þór Guðlaugur.
Snorri kvæntist hinn 6.4.
1958 Svölu Sigríði Auðbjörns-
dóttur, f. 17. desember 1939,
frá Eskifirði, hún lést 5. júlí
1991 í London.
Börn Snorra og Svölu: 1) Ni-
kolína Theodóra, f. 1957. Eig-
inkona hans var Svava Huld
Þórðardóttir. Jón á dótturina
Kolbrúnu Jónsdóttur með Önnu
Sigurgeirsdóttur. Eiginmaður
Kolbrúnar er Friðrik Bene-
diktsson. 5) Þorbjörg, f. 1966.
Dóttir hennar er Ísabella Marý.
Langafabörn Snorra eru 12
talsins.
Eftirlifandi eiginkona Snorra
er Elínborg Einarsdóttir, f.
1939. Börn hennar eru Margeir
Ingólfsson, Rúnar Ingólfsson,
hann lést 1965, Einar Falur
Ingólfsson, Guðrún Helga Ing-
ólfsdóttir og Kristinn Ágúst
Ingólfsson. Barnabörn hennar
eru 11 talsins og langömmu-
börnin þrjú.
Snorri fór ungur á árum til
sjós eins og títt var í þá daga.
Hann var til margra ára á Sæ-
björgu VE56 sem var í eigu
mágs hans Hilmar Rósmunds-
sonar og bróður Theodórs.
Snorri var alla tíð matsveinn á
Sæbjörginni. Snorri hóf útgerð
í Eyjum ásamt bróður sínum
Þór Guðlaugi með kaupum á
bát sem þeir nefndu eftir föður
þeirra Ólafi Vestmann. Þeir
bræður ráku þessa útgerð í sjö
ár. Eftir að Snorri flutti frá
Vestmannaeyjum árið 1983 upp
á land starfaði hann við ýmis
störf, lengst af við fiskvinnslu.
Útför Snorra fer fram frá
Akraneskirkju í dag, 1. nóv-
ember 2022, klukkan 13.
inmaður hennar er
Smári H. Krist-
jánsson. Börn
þeirra eru Bergur
Þráinn og Svala
Ýr. Sambýliskona
Bergs er Sigurlaug
Marta Kristjáns-
dóttir og eigin-
maður Svölu er
Þorsteinn Gíslason.
2) Sigurvin Ólafur,
f. 1960. Sambýlis-
kona hans er Árný Sigurð-
ardóttir. Sigurvin á dæturnar
Rannveigu Sigríði og Þor-
björgu með Kristrúnu Krist-
insdóttur, fyrri eiginkonu sinni.
Sambýlismaður Þorbjargar er
Brynjólfur J. Þorsteinsson.
Börn Sigurvins og Árnýjar eru
Svala Marý, Sigurður Freyr og
Guðmundur Vigri. Árný á einn-
ig dótturina Kristínu Hennýju.
3) Anna Marý, f. 1960, hún lést
árið 1991. Sambýlismaður
hennar var Sigmundur Jóhann-
esson og dætur þeirra eru
Tinna Björk og Arna Þöll.
Sambýlismaður Örnu er Þor-
steinn G. Þorsteinsson. 4) Jón
Freyr, f. 1963, d. 1997. Eig-
Snorri var ekki maður margra
orða en traustur var hann og
trygglyndur og góður félagi og
eiginmaður Elínborgar móður
okkar á seinni hluta lífsgöngunn-
ar. Þau kynntust árið 1994 og hófu
fljótlega búskap saman. Á ýmsan
hátt hafði lífið verið báðum mót-
drægt en þau sóttu styrk í hvort
annað og áttu saman góð 28 ár þar
til Snorri lést.
Snorri var Eyjamaður í hjarta
sínu, allt frá uppvextinum, þótt
hann hafi lengst af lifað og starfað
uppi á landi. Og það kom
skemmtilegur glampi í augun á
honum þegar hann rifjaði upp sög-
ur af prakkaraskap og ævintýrum
æskuáranna eða af sjónum þegar
hann var ungur.
Þegar við kynntumst Snorra þá
stundaði hann verkamannavinnu í
höfuðborginni, lengst af við fisk-
vinnslu. Sumrum nutu þau móðir
okkar að eyða á griðastað þeirra í
Sporði, syðst í landi fæðingarbæj-
ar hennar, Kjarnholts í Biskups-
tungum. Hvergi undu þau sér bet-
ur og má segja að á þessum tíma
hafi Snorri orðið mikill Tungna-
maður. Gestkvæmt var hjá þeim í
Sporði og stundum dvöldu barna-
börn mömmu hjá þeim og eiga
mörg barna okkar kærar minn-
ingar úr sumardvöl í sveitinni, þar
sem Snorri var natinn og hlýr afi
sem get dundað langtímum saman
með þeim við kofabyggingar, spil
og aðra leiki og sagði þeim sögur.
Um nokkurra ára skeið var
Snorri veiðieftirlitsmaður við
Tungufljót í Biskupstungum þeg-
ar verið var að byggja ána upp
sem góða laxveiðiá. Þá sá hann
jafnframt um eldi og sleppingu
gönguseiða í fljótið. Í því starfi
naut Snorri sín, enda hafði hann
lært eldi laxfiska og stundaði
starfið af mikilli samviskusami og
natni meðan heilsan leyfði.
Þau Snorri og móðir okkar voru
bæði orðin slitin eftir erfiði fyrri
ára og þegar líkaminn og heilsan
tóku að bila með hækkandi aldri
fögnuðu þau því að fá tækifæri til
að koma sér fyrir í íbúð aldraðra í
Reykholti í Biskupstungum. Þar
bjuggu þau um allnokkurra ára
skeið í góðum félagsskap eldri
borgara í sveitinni og héldu áfram
að vera í Sporði sumarlangt eins
lengi og þau gátu.
Síðustu árin hafa þau svo verið
búsett á Ási í Hveragerði. Þau
héldu þar heimili saman með mik-
ilvægum og traustum stuðningi
starfsmanna stofnunarinnar. Þótt
Snorri glímdi við ýmsa kvilla og
veikt hjarta þá var hann ekki á því
að láta í minni pokann fyrir ellinni,
kom sér upp rafskutlu og fór í
verslanir fyrir þau hjónin og sótti
matinn fyrir þau og aðra þjónustu,
alltaf þrjóskur og viljasterkur, án
þess að mögla eða vilja að aðrir
sæju um þá snúninga.
Á kveðjustundu erum við systk-
in og fjölskyldur þakklát Snorra
fyrir vináttuna, tryggðina, og hvað
hann reyndist móður okkar vel en
hann studdi hana með ráðum og
dáð, eins og hann framast gat fram
á síðasta dag, enda var samband
þeirra fallegt og gott.
Margeir, Einar Falur,
Guðrún Helga,
Kristinn Ágúst.
Elsku afi Snorri er falinn frá.
Ég naut þeirra forréttinda að vera
sótt yfir hálfan hnöttinn til að
komast inn í fjölskylduna og fá að
alast upp við þær allsnægtir sem
Ísland hefur upp á að bjóða. Strax
á fyrsta aldursárinu mínu flytja
móðuramma mín, Svala, og afi
Snorri til Akraness þar sem ég og
foreldrar mínir ásamt eldri bróður
áttum heima. Forréttindin héldu
því áfram því ég var mikið hjá
ömmu og afa á Grenigrundinni
fyrstu árin mín. Þar var mikið
brallað, meðal annarra fékk ég að
vera þátttakandi í að gera með
þeim listilegar kransakökur sem
þau hjónin gerðu við flest stór til-
efni fyrir vini og vandamenn. Afi
Snorri og amma Svala fóru nokkr-
ar ferðir til Hollands, afa fannst
ótækt að ég ætti ekki dúkku sem
væri með dökkan hörundslit eins
og ég, þannig hann kom heim sigri
hrósandi úr einni ferðinni með
dúkku handa mér, sem var alveg
dökkbrún með ljóst hár úr garni.
Afi Snorri var einnig alveg lista-
kokkur og fiskiklattarnir hans
voru þeir bestu í heimi.
Árið 1988 verður örlagaríkt fyr-
ir fjölskylduna þar sem amma
Svala og Anna Marý, móðursystir
mín, greinast með ólæknandi
sjúkdóm. Við tóku erfið ár þar
sem stórfjölskyldan var til skiptis
úti í London hjá þeim mæðgum
meðan þær biðu eftir nýjum líf-
færum á sjúkrahúsi þar ytra. For-
eldrar mínir ásamt okkur systk-
inunum eyddum jólunum 1990 úti
í London. Afi Snorri reyndi að
gera sitt allra besta til að láta jólin
vera sem líkust íslenskum jólum.
Við tókum með okkur malt og
appelsín og auðvitað leyfði afi okk-
ur að gera ís-sjeik eftir matinn þar
sem hann bætti jólaöli út í og
hræði saman, við mismikla kátínu
viðstaddra.
Það mátti allt hjá afa. Eitt sinn
langaði mig svo mikið í parís á
stéttina fyrir framan húsið á
Grenigrundinni og afi var ekki
lengi að fara niður í búð og kaupa
skipamálningu og gerði skapalón
á planið og málaði svo parís fyrir
dekurrófuna sína.
Haustið eftir að amma Svala dó
fór afi með okkur Tinnu, dóttur
Önnu Marýjar, til London til að
heimsækja hana á spítalann.
Mamma mín var þá úti hjá Önnu
Marý og vildi afi ekki láta þær
vita að við værum að koma, það
átti að koma þeim á óvart. Prakk-
arasvipurinn og eftirvæntingin
hjá afa var svo mikil þegar við
birtumst öll þrjú á spítalanum og
svipurinn á systrunum var óborg-
anlegur. Þarna var afa rétt lýst,
hann var mjög mikill prakkari og
naut þess að segja okkur sögur af
því þegar hann var ungur dreng-
ur í Vestmanneyjum að gera
prakkarastrik. Eitt sinn vann ég
veðmál við frænda minn sem var
að monta sig af því að afi hans
gæti sko tekið út úr sér tennurn-
ar. Þá svaraði ég um hæl að afi
minn gæti sko tekið út úr sér
tennurnar og hárið af sér! Ég var
lengi mjög stolt af því að vinna
þetta veðmál því þú, elsku afi,
gast allt! Það mátti allt hjá þér og
ömmu og það lýsti sér best þegar
það var nýbúið að skipta um teppi
á stofunni á Grenigrundinni, sett
var hvítt ullarteppi og þú leyfðir
mér að fara með appelsín í glasi
inn í stofu. Ég missti glasið á gólf-
ið og teppið eyðilagðist, ég var
ekkert skömmuð og bara reynt að
þurrka þetta upp.
Elsku afi Snorri, líf þitt hefur
markast af miklum missi, þú
misstir ömmu, Önnu Marý dóttur
þína og Jón Frey son þinn. Það er
ótrúlegt hvað lagt er á sumt fólk.
En ég minnist góða tímans sem
við áttum saman og það var alltaf
gaman að heimsækja ykkur Ellu
að Sporði þar sem þið áttuð sum-
arbústað og þú sinntir veiðivarð-
argæslu í Tungufljóti innan um
laxana sem þú naust að sinna.
Elsku afi, ég veit að það hefur
verið tekið fallega á móti þér í
Sumarlandinu og ég vil þakka þér
fyrir allt
Þín
Svala Ýr Smáradóttir.
Síðan við munum eftir okkur
hefur Snorri verið sem afi okkar
systra. Við vorum mikið í pössun
hjá þeim ömmu Ellu sem börn og
nutum okkar einstaklega vel í
þeim selskap. Rauði þráðurinn í
minningum okkar af Snorra er
hversu ósköp góður hann var í að
gera daglegt líf þeirra eldra fólks-
ins spennandi fyrir litlu krakkana
sem þau höfðu í eftirdragi og leyfa
okkur að taka virkan þátt í þeirra
hversdegi, sem að okkar mati var
hið mesta ævintýri. Hugrún til-
einkaði sér fljótlega talsmáta
þeirra og vandi sig á að tala um
fortíð sína sem „í gamla daga“,
þeim til mikillar skemmtunar.
Fyrsta minning annarrar okk-
ar af Snorra í „gamla daga“ er fyr-
ir rétt rúmum 20 árum síðan, á þá-
verandi heimili þeirra ömmu í
Grafarvogi. Hann fylgdi mér út að
glugga og sýndi mér að skýin geta
stundum verið bleik. Ég man svo
skýrt eftir að hafa horft á þessa
litlu, stöku, ljósbleiku hnoðra á
bláum himninum og finnast það
alveg magnað. Mér leið eins og
hann hefði vakið mig svona
snemma til þess eins að sýna mér
þetta. Eins og þetta væri sjald-
gæfur og leyndardómsfullur við-
burður sem við hefðum verið svo
heppin að fá að sjá.
Á sumrin voru ófár heimsókn-
irnar í Flúðasel, „litlu sveit“ eins
og við systur kölluðum bústaðinn.
Þar hafði Snorri alltaf eitthvað
fyrir stafni og maður fékk alltaf að
vera með, að hjálpa. Þar var ým-
islegt hægt að bardúsa, veiða fisk í
matinn, smíða, stússast við fisk-
eldið, binda saman sjóarahnúta
eða leita að týndum fjarsjóði,
skarti sem hrafninn hafði stolið. Á
pallinum við „litlu sveit“ hafði
hann lengi vel gamalt, dularfullt
fiskiker. Stundum voru í því fiskar
og stundum ekki. Stuttan spöl frá
„litlu sveit“ rann svo Tungufljót,
sem var heldur betur hættulegt.
Og fljótinu tengdist aðal- og ef
ekki eina reglan í sveitinni: aldrei
fara niður að því ein. Það gerði
hins vegar að verkum að enn
meira spennandi var að fara sam-
an niður að fljóti og horfa á það.
Og þrátt fyrir að vera í öruggri
fjarlægð frá árbakkanum leiddi
Snorri okkur, því við vorum svo
hræddar við að detta út í.
Snorri afi er eini afinn sem við
systur höfum kynnst og afi af
verri endanum var hann aldeilis
ekki. Bernskuminningar okkar úr
hversdegi hans og ömmu eru ótal-
margar og við munum halda
áfram að ylja okkur við þær,
spenninginn og fegurðina sem
fylgdi þeim og ævintýraþrána sem
þær svöluðu.
Hugrún Egla og
Elínborg Una.
Snorri S. Ólafsson
Vestmann
HINSTA KVEÐJA
Þótt ég sé látinn, harmið
mig ekki með tárum, hugs-
ið ekki um dauðann með
harmi eða ótta. Ég er svo
nærri, að hvert eitt tár ykk-
ar snertir mig og kvelur,
þótt látinn mig haldið.
En þegar þið hlæið og
syngið með glöðum hug,
lyftist sál mín upp í mót til
ljóssins.
Verið glöð og þakklát
fyrir allt sem lífið gefur og
ég, þótt látinn sé, tek þátt í
gleði ykkar yfir lífinu.
(Höf. óþekktur)
Hvíl í friði pabbi minn.
Þín dóttir
Nikolína Theodóra.
✝
Þórunn Kol-
beinsdóttir
fæddist í Reykjavík
23. ágúst 1943. Hún
lést á hjúkrunar-
heimilinu Lög-
mannshlíð á Akur-
eyri 18. október
2022.
Foreldrar Þór-
unnar voru hjónin
Kristinn Kolbeinn
Kristófersson,
læknir og prófessor, f. 17. febr-
úar 1917, d. 6. mars 2004, og
Kristín Álfheiður Óladóttir hús-
freyja, f. 11. apríl 1919, d. 23.
stjóri, f. 16. september 1917, d.
24. september 1996, og Margrét
Gísladóttir húsfreyja, f. 6. ágúst
1924, d. 25. febrúar 2018.
Börn Þórunnar og Gísla eru:
1) Kolbeinn matreiðslumaður, f.
29. júlí 1964. Hann á eitt barn,
Báru, sem á tvö börn. 2) Margrét
húsmóðir, f. 29. desember 1969.
Hún á þrjú börn, Þórunni Ósk,
Jón Kristin og Gísla Frey. Mar-
grét er í sambúð með Stefáni
Hrólfssyni málara, f. 5. mars
1973. 3) Jón Egill forritari, f. 8.
janúar 1972, maki Erla Hrönn
Matthíasdóttir hjúkrunarfræð-
ingur, f. 12. apríl 1972. Börn
þeirra eru Kristófer og Katrín.
Þórunn lauk námi í hjúkrunar-
fræði við Hjúkrunarskóla Íslands
1963 og framhaldsnámi í rönt-
genhjúkrun við Landspítalann
1968. Hún starfaði sem hjúkr-
unarfræðingur og röntgenhjúkr-
unarfræðingur á Landspít-
alanum, Vífilsstaðaspítala og
Fjórðungssjúkrahúsinu á Ak-
ureyri. Þá starfaði hún um skeið
á geðdeild FSA.
Þórunn og Gísli hófu búskap á
Akureyri en fluttu til Reykjavík-
ur og bjuggu þar til ársins 1976.
Lá leiðin þá aftur til Akureyrar.
Þórunn var mikil handverks-
kona og í frístundum prjónaði
hún, saumaði, málaði postulín og
ýmislegt fleira. Hún hafði líka
mikinn áhuga á ljósmyndun og
skrásetti vel ferðalög þeirra
hjóna um landið og heiminn með
myndavélinni. Þá stundaði hún
golfíþróttina og var félagi í Golf-
klúbbi Akureyrar um árabil.
Síðustu æviárin bjó Þórunn á
hjúkrunarheimilinu Lögmanns-
hlíð.
Útför Þórunnar fór fram í
kyrrþey að hennar ósk.
október 2006.
Þórunn var elst
þriggja systkina.
Hin eru Þórdís
meinatæknir, maki
Hafsteinn Sæ-
mundsson læknir,
og Egill tannlæknir,
maki Guðbjörg
Hólmgeirsdóttir
hjúkrunarfræð-
ingur.
Þórunn giftist 30.
október 1965 Gísla Jónssyni
framkvæmdastjóra, f. 28. júní
1945. Foreldrar hans voru Jón
Eysteinn Egilsson framkvæmda-
Elsku besta tengdamamma.
Hún var einstök perla.
Afar fágæt perla,
skreytt fegurstu gimsteinum
sem glitraði á
og gerðu líf samferðamanna hennar
innihaldsríkara og fegurra.
Fáar perlur eru svo ríkulega búnar,
gæddar svo mörgum af dýrmætustu
gjöfum Guðs.
Hún hafði ásjónu engils
sem frá stafaði ilmur
umhyggju og vináttu,
ástar og kærleika.
Hún var farvegur kærleika Guðs,
kærleika sem ekki krafðistendur
gjalds.
Hún var vitnisburður
um bestu gjafir Guðs,
trúna, vonina, kærleikann og lífið.
Blessuð sé minning einstakrar perlu.
(Sigurbjörn Þorkelsson)
Hvíldu í friði elsku Þórunn.
Þín
Erla Hrönn.
Elsku amma okkar. Það er
erfitt að lýsa því hversu góð-
hjörtuð þú varst, hvað þú varst
full af ást í garð fólksins í kring-
um þig. Við verðum þér æv-
inlega þakklát fyrir alla þá hlýju
og þann kærleik sem þú veittir
okkur. Hvergi var maður eins
öruggur og hjá þér. Takk fyrir
allt poppið, faðmlögin og hlát-
urinn. Takk fyrir að taka alltaf á
móti okkur með fallega brosinu
þínu sem lýsti upp hvert einasta
herbergi sem þú gekkst inn í.
Þú passaðir alltaf upp á okkur
og varst alltaf jákvæð, sama
hvað dundi á. Takk fyrir að loka
aldrei dyrunum fyrr en þú sást
lyftuna fara, því að hvert augna-
blik var dýrmætt með þér.
Takk fyrir að vera til staðar.
Alltaf.
Þín
Kristófer og Katrín.
Fréttin um andlát Þórunnar
vekur sorg í hjörtum okkar. Við
eigum ljúfar minningar um Þór-
unni. Við minnumst hennar af
alúð fyrir umhugsunarsemi
hennar og reisn til að takast á
við lífið og tilveruna. Fjölskyldu-
böndin ræktaði hún af einlægni
og gestrisni. Kunnátta og áhugi
Þórunnar á tölvu- og öðrum
tækniútbúnaði var einstakur og
listhæfileikar hennar komu fram
í ýmsum myndum. Má þar sér-
staklega nefna skarpt auga við
ljósmyndatökur og fima fingur
við hannyrðir hvort heldur var
útsaumur, bútasaumur eða
prjónaskapur. Samverustund-
anna með Þórunni og fjölskyldu
hennar minnumst við með þakk-
læti og gleði í hjarta.
Okkar innilegustu samúðar-
kveðjur til Gísla, barna, barna-
barna og barnabarnabarna.
Fanný, Garðar, Njörður,
Tómas og Margrét.
Við „hollsysturnar“ hittumst
fyrst árið 1962 þegar við hófum
nám í Hjúkrunarskóla Íslands.
Áttum við þar saman stórkost-
legan tíma. Líf okkar var sam-
tvinnað í orðsins fyllstu merk-
ingu. Við vorum í námi,
bjuggum saman á heimavist,
sameiginlegur vinnustaður og
frítímanum eyddum við meira
og minna saman. Þessi nánd
varð til þess að við tókum þátt í
lífi hver annarrar í blíðu og
stríðu. Þessar minningar eru
eins og perlur á bandi. Ómet-
anlegar perlur.
Við vorum hjúkrunarnemar á
Akureyri þegar þið Gísli voruð
að dragast hvort að öðru. Við
fylgdumst með af mikilli eftir-
væntingu. Úr þessu varð farsælt
hjónaband. Okkur fannst við
eiga svolítinn þátt í því.
Elsku Þórunn, það var alltaf
stutt í brosið og léttleikann,
sömuleiðis dugnað og samvisku-
semi. Þú varst fagurkeri og
smekkleg í öllu. Það sást hvar
sem þú varst. Listrænir hæfi-
leikar þínir komu fram í öllu
sem þú gerðir. Tímarnir breyt-
ast, árin líða og landfræðileg
fjarlægð varð meiri á milli okk-
ar.
Með í minningunum eru
ógleymanlegar heimsóknir til
ykkar hjóna. Þið tókuð svo vel á
móti okkur á ykkar fallega
heimili. Sömuleiðis í sumarbú-
staðnum.
Í sjógangi lífsins er stundum
logn og stundum ólga. Þið nutuð
lognsins með bros á vör. Þið tók-
ust á við ólguna af ótrúlegum
dugnaði, staðfestu og jákvæðni.
Elsku Þórunn. Síðustu árin
þín voru þér þokukennd. Nú er
komið að kveðjustund. Í huga
okkar hljómar enn dillandi hlát-
ur þinn.
Við sendum Gísla „okkar“ og
fjölskyldunni allri innilegar sam-
úðarkveðjur.
F.h. „hollsystranna“,
Arndís, Ása,
Elínborg og Guðfinna.
Þórunn
Kolbeinsdóttir