Morgunblaðið - Sunnudagur - 27.11.2022, Side 10

10
VIÐTAL
MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 27.11.2022
Erna Mist í vinnurými
sínu í skólanum.Verk-
in eru eftir hana.
Málverkið eins og röntgenmynd
Listmálarinn Erna Mist gerir það gott í London. Hún byrjaði ung að selja málverk á netinu og hafa safnarar víða um heim
veitt henni athygli. Þegar blaðamaður heimsótti Ernu í byrjun mánaðarins var hún að undirbúa sýningu í Miami.
Texti og myndir: Baldur Arnarson baldura@mbl.is
R
igningin ljær rauða skólahúsinu
við University College í London
ævintýralegan blæ. Virðuleiki og
drungi í bland við eitthvað sem
minnir á Harry Potter.
Við erum stödd í Bloomsbury-hverfinu, ekki
langt frá Oxford Street, og listmálarinn Erna
Mist er hvergi sjáanleg. Eftir svolitla stund
birtist ung kona með slæðu fyrir framan
gömlu aðalbygginguna með grísku súlunum.
Eftir smá hik okkar beggja veifar hún til
baka.
Erna er meðal fárra Íslendinga sem hafa
fengið inngöngu í hinn virta Slade School of
Fine Art við University College í London. Fáir
nemendur komast árlega í málaradeild skól-
ans og er samkeppnin um skólavist mikil.
„Ég táraðist þegar mér var tilkynnt að ég
hefði fengið inngöngu. Ég skal viðurkenna
það,“ segir Erna þegar við göngum inn í
hliðarbyggingu sem hýsir málaradeildina.
Byggingin er frá 19. öld og er allur aðbúnað-
ur látlaus og eins og frá fyrri tíð.
Vinnustofur nemenda snúa eftir hefðinni
til norðurs og það rifjast upp að þessa ganga
gengu gekk eitt sinn Lucian Freud og Paula
Rego, svo einhverjir séu nefndir.
Velja sér ekki litina
Rýmið hennar Ernu er auðfundið en bláu
litirnir minna á sýningu hennar í Portfolio
galleríi í haust.
– En hvaðan koma þessir bláu litir?
„Ég held að listmálarar velji ekki sína
litapallettu. Hún kemur náttúrulega, eins
og tónlistarsmekkur og fatastíll. Hún er
persónubundin þótt aðstæður og hugarástand
framkalli ákveðinn blæbrigðamun.“
– Það er þá ekki meðvitað að nú málir þú bláar
myndir en kannski bleikar á næsta ári? Þetta er
ekki stíll eða sería?
Bundið persónuleikanum
„Nei. Ég held að þetta sé bundið
persónuleika manns og ég held að hann breyt-
ist lítið milli ára. Auðvitað er maður íblandinn
umhverfinu og smitast af fólkinu í kringum
sig hverju sinni, en í grunninn hefur maður
ákveðna skapgerð og sett af gildum sem
kjarna þann sem maður er. En sjáum til, ég
er bara 24 ára og hver veit nema framtíðarút-
gáfurnar af mér ákveði að hafna þeirri útgáfu
sem ég er í dag,“ segir Erna.
Leið okkar liggur næst á The National
Gallery en á leiðinni setjumst við niður á
veitingahúsinu Farzi og ræðum feril Ernu en
margir lesendur Morgunblaðsins kannast
eflaust við pistla hennar í blaðinu.
Fór í sviðshöfundanám
Erna reynist heita fullu nafni Erna Mist
Yamagata en hún á ættir að
rekja til Japans.
„Ég er fædd og uppalin á
Íslandi og hef verið að mála
síðan ég var mjög ung. Eft-
ir menntaskóla fór ég hins
vegar í sviðshöfundanám í
Listaháskóla Íslands og var
þar í tvö ár áður en ég áttaði mig á því að mig
langaði heldur að mála. Og flyt þá til London
til að læra listmálun við Slade og þess vegna
er ég hér í dag. Og starfa sem listmálari með-
fram náminu.“
– Af hverju valdirðu Slade?
„Sögulega séð er Slade mjög virðulegur
skóli. Mörg stór nöfn úr listasögunni hafa
komið úr þessum skóla. Bæði nemendur og
kennarar. Og þetta er mjög rótgróinn skóli
með góða tengingu við söfn og gallerí og list-
markaðinn hér í London og víðar. Mér finnst
aðlaðandi tilhugsun að vera í slíkri nálægð
við möguleikana sem listheimurinn hefur upp
á að bjóða. Því fylgja margir kostir að vera í
Listaháskólanum heima á Íslandi en að sama
skapi er hann svolítið aftengdur umheimin-
um, við erum náttúrlega á eyju. En hér í
London er ég í árgangi með fólki sem kemur
hvaðanæva úr heiminum og allir eru með
ólíkan bakgrunn. Það gefur manni ákveðið
samhengi.“
Byrjaði ung að selja myndir
– En sýningarsagan þín. Hver er hún?
„Ég hef verið að selja verk mín frá því að
ég var krakki, kannski 10 til 12 ára. En það
var ekki að fyrra bragði. Það var kannski
heldur þannig að kennarar mínir í grunnskóla
spurðu hvort þeir mættu kaupa myndina
sem ég var að teikna eða sögðu: „Ég skal
leyfa þér að teikna í tímanum gegn því að ég
megi eiga myndina eða hengja hana upp á
vegg.“ Það var upphafið,
þegar ég áttaði mig á
að aðrir sáu eitthvert
virði í því sem ég var að
gera. Það var auðvitað
mikil hvatning. Fyrst þótti
mér undarlegt að aðrir
hefðu áhuga á myndun-
um sem ég væri að draga upp því ég hélt að
þær væru persónulegar og fjölluðu bara um
mínar tilfinningar og reynslu, en þegar öllu
er á botninn hvolft eigum við fleira sameigin-
legt en ekki, og við deilum öll þessum sömu
tilfinningum og göngum í gegnum keimlíka
kafla á lífsleiðinni. En það er einmitt það sem
listin gerir – hún sameinar okkur í sammann-
leikanum. Ég er þakklát fyrir að hafa upp-
götvað það svona snemma.“
Sýningin seldist upp
„En þú spurðir um sýningarsöguna. Ég
sýndi nokkrum sinnum á Íslandi þegar ég var
unglingur. Meðal annars í gallerí Tugt sem
var ungmennarými hjá Hinu húsinu þegar
það var í Pósthússtræti. Fyrsta alvörusýn-
ingin mín var í gallerí Portfolio í haust en
áður hélt ég reyndar sýningu heima hjá mér í
faraldrinum sem ég póstaði á netinu. Ég sagð-
ist vera með verk heima hjá mér og að öllum
væri velkomið að koma. Sú sýning seldist
upp,“ segir Erna og brosir.
„Þá komst ég að því að það væri markaður
á Íslandi fyrir slíka list en þar áður hafði ég
miklu meira verið að selja í gegnum netið.
Meðal annars til New York, London og Hong
Kong.“
– Hvernig komstu þér á framfæri?
„Í gegnum samfélagsmiðla og netið.“
Alin upp á netinu
– Sjálf eða fékkstu aðstoð?
„Mín kynslóð fæðist á netinu og elst upp
á samfélagsmiðlum svo það er náttúrulegt
að fara þessa leið. Netheimar eru náttúru-
legri en skóglendi, svo dæmi sé tekið, ef
þú tilheyrir minni kynslóð. Þegar ég fer til
dæmis í göngutúr í garðinum skammt frá
þar sem ég bý er allt svo grænt og fallegt
en þrátt fyrir það finn ég ekki þessa hreinu
náttúrutengingu sem maður á að finna í
slíkum aðstæðum, því ég er hreinlega óvön
þessu umhverfi. Aftur á móti er maður vanur
netinu, sem verður þá manns önnur náttúra.
Nú erum við öll sítengd og skilyrt og getum
varla tekið netlausan dag án þess að fá
fráhvarfseinkenni, en netið er ekki alslæmt
þótt það sé almáttugt. Fyrir mig var það
vettvangurinn sem ég þurfti svo aðrir gætu
fundið mig.“
Í gegnum annan safnara
– En kaupandinn í Hong Kong. Hvernig fann
hann þig?
Það sem heillar mig
mikið við málverkið
sem miðil er að það er
einhvers konar röntgen-
mynd af upplifunum.