Veiðimaðurinn - 01.06.1980, Qupperneq 4

enda er okkur íslendingum í blóð
borið að vona í lengstu lög að við
fáum gott sumar.
Einn er sá hópur manna, sem horfir
björtum vonaraugum, og fullur eftir-
vcentingar til nœstu mánaða. Það eru
stangveiðimennirnir. Þegar svona vorar
telja þeir með réttu miklar líkur til
þess, að laxinn gangi snemma. Margir
eru famir að athuga veiðitcekin sín og
aðgceta, hvort eitthvað þurfi þar um
að bceta, enda orðið stutt þangað til
þeir fyrstu geta farið að bleyta línu,
og víst er að mörgum fallegum löxum
hefur verið landað áður en þetta tölublað
Veiðimannsins berzt lesendum. Þá
verður líka komið í Ijós, hve snemma
laxinn hefur gengið þetta sumarið.
Nauðsynlegur þáttur í fari hvers
manns er að geta hlakkað til og líklega
er öllum andlega heilbrigðum mönnum
það eðlislcegt. Tilhlökkun bama bendir
til þess. Hún er óblandin og sönn.
En stundum verður ekki betur séð en
sumir menn hafi glatað þessum eiginleika
með aldrinum. Vera má að örlaga-
nornirnar hafi leikið þá svo grátt,
að þeir sjái ekki lengur nokkurn
,,sólskinsblett í heiði“, og þá hlýtur
lífið að vera orðið hamingjusnautt.
Og svo er annað sem virðist orðið of
algengt nú á tímum og er hvað mest
áberandi í skemmtanalífinu svokallaða:
Fólk ákveður að fara út að skemmta
sér og virðist hlakka til, að minnsta
kosti finnst því mörgu hverju að allt annað
hljóti að vera skárra en að ,,hanga
heima“. En svo kemur í Ijós á eftir,
að sumt af því hefur ekkert skemmt sér.
Það er þreytt og þungbúið, haldið ein-
hverri tómleikakennd, í stað þess að vera
áncegt og endumcert, ef allt hefði verið
með felldu. Sumir þurfa jafnvel nokkra
daga til þess að jafna sig að fullu eftir
eitt kvöld, sem stundum verður reyndar
nokkuð langt, þegar vakað er fram undir
morgun ncesta dags við langdrykkju í
heimahúsum eftir allt sem á undan er gengið
á skemmtistaðnum, og þá ekki sízt
hávaðann, sem víðast keyrir svo úr hófi
fram, að hann veldur að dómi margra
lcekna skemmdum á heyrn og taugakerfi
fólksins, þótt það geri sér þess ekki grein
sjálft. En áhrifanna fer stundum að gceta
fyrr en varir.
Ekki ber að skilja þessi orð mín sem
fordcemingu á því, að fólk ,,lyfti sér upp“,
eins og kallað er, og leiti tilbreytingar
frá hinu daglega brauðstriti, sem hjá
mörgum er einhceft og áncegjusnautt,
en það má ,,eta yfir sig“ af fleiru
en mat, og þeir sem ástunda fyrmefnt
skemmtanalíf vikulega, eins og margt
ungt fólk og sumt eldra gerir nú,
hljóta með tímanum að finna þar litla
lífsfyllingu og jafnvel komast að raun
um að hana er ekki þar að finna. Sumir
finna þetta raunar fljótt, eins og fram
kemur í þreytunni og tómleikakenndinni,
sem minnst var á hér að framan, þótt þeir
átti sig ekki ncegilega til þess að leita
á aðrar leiðir.
Þótt langt sé síðan menn fóru að reisa
borgir og flykkjast þangað til búsetu,
er það ekki nema stuttur tími af lífsferli
mannkynsins á þessari jörð. Rcetur
þess standa, þegar lengra er litið aftur
í tímann, í öðrum jarðvegi. Svo mikið er
vitað um forsögulegar kynslóðir, að
samband þeirra við náttúruna var miklu
nánara en síðar hefur orðið með breyttum
lífsháttum, iðnbyltingu og tæknifram-
förum. Reyndar þarf ekki að leita svo
langt aftur í sumum hlutum heims til þess
að finna þessum orðum stað. Og þá er
hendinni ncest að líta til baka hér
2
VEIÐIMAÐURINN