Veiðimaðurinn - 01.06.1980, Blaðsíða 7

sem myndu hlaupa á færið hjá okkur.
Raunar var það sjálfgert með Orra því
hann er hreinræktaður flugumaður.
Það var sannkallað föðurlandsveður
þegar við byrjuðum veiðarnar eftir
hádegi 6. september. NA-kalsarigning
barði veiðihúsið að A, sem stendur
skammt frá Núpabreiðu og það var hrollur
í okkur þegar við klæddum okkur í hlífðar-
fötin. En það var líka veiðigleði og
hljóðlát hamingja yfir því að fá að njóta
samveru í nokkra daga á þessum fagra stað.
Við komum báðir hundblautir og með
öngulinn í rassinum heim um kvöldið,
höfðum ekki séð físk og staðið í stimp-
ingum við að koma færinu út á töku-
staðina. Heit súpa og kótilettur komu
skapinu fljótlega í lag og við eyddum
kvöldinu við að lesa veiðibókina og rifja
upp gömul ævintýri undir vindgnauðinu.
Loftvogin var ekki beint árennileg á að
líta og ég sagði við Orra að ég ætlaði
að sofa út, hann skyldi byrja, en ég kæmi
síðan undir hádegið og tæki tvo þrjá laxa.
Hann glotti við og sagði að hann myndi
tína upp laxana meðan ég lægi í leti og
það yrði ekkert eftir þegar ég drattaðist
niður að ánni.
Ég vaknaði við fuglasöng og meðan ég
var að nudda stýrurnar úr augunum fann
ég að eitthvað var ekki eins og það átti að
vera. „Hver andskotinn“. Uti var blanka-
logn og 10-12 stiga hiti. Nú er Orri
búinn að mokveiða alveg eins og hann
sagði í gærkvöld11 hugsaði ég um leið og
ég reyndi að gera allt í einu, koma
mér í spjarirnar, hita te og rista brauð.
20 mínútum síðar var ég kominn niður að
á og það stóð heima, Orri var að taka lax inn
til löndunar, heldur glaðhlakkalegur á
svipinn.“ Ég sagði þér þetta auminginn
þinn“ hrópaði hann. „Hvað ertu búinn að
fá marga“? spurði ég hálfskelkaður við
að heyra stóraflafréttir. „Þessi er númer
tvö, hinn er tjóðraður við bakkann niður
frá.“ Ég flýtti mér til að hjálpa honum að
koma grisju um sporðinn á laxinum,
sem var 7-8 punda fallegur hængur. „Nú
veð ég út á Laxatanga á staðinn minn og
tek fyrir þig lax í fyrsta kasti á Hairy
Mary,“ sagði ég og reyndi að vera borgin-
mannlegur. „Góði farðu heim og haltu
áfram að sofa, þú ert bestur þannig“ sagði
Orri ákveðinn í að njóta stundarinnar
til fullnustu.
Hann tók ekki hjá mér í fyrsta kasti,
en hann tók í öðru.
„Ég sagði þér sjálfur“ hrópaði ég
til Orra og nú búinn að endurheimta
sjálfstraustið. Stuttu síðar vorum við
búnir að tjóðra annan 8 punda hæng við
bakkann. Þetta leit vel út, allt lék í lyndi.
Við gerðum okkur hins vegar vel grein
fyrir því að veðurblíðan myndi ekki
standa lengi, lægð var greinilega að ganga
yfir og miðjan yfír Aðaldal, með kvöldinu
færi aftur að blása.
Veðurblíðan hélzt frameftir deginum
og við sáum öðrum hverju lax bylta sér.
Um sexleytið vorum við staddir efst á
Laxatanga, Orri að vestan, en ég að austan.
Ég var rétt kominn niður eftir frá
Núpafossbrún og ætlaði að fara að gera
fyrsta kastið með Laxá Blue númer 8,
þessari fallegu flugu, sem Þórður vinur
okkar er höfundur að. „Ég er með’ann“
hrópaði Orri og um leið urgaði frekju-
lega í hjólinu er laxinn rauk út með
línuna. Þetta var greinilega myndarlax.
„Hann er 16-17 pund“ kallaði Orri.
„Ég kem strax“ kallaði ég á móti og lagði
á stað upp að brú. „Nei, kastaðu nokkur
köst fyrst, það er hálftími, þrjúkorter
í löndun.“ Ég hikaði við, en ákvað svo að
kasta nokkrum köstum í Malargryfjunni,
hún var svo óskaplega slétt og falleg.
VEIÐIMAÐURINN
5