Veiðimaðurinn - 01.06.1980, Qupperneq 36

Greinahöfundur með laxinn sem hann veiddi.
einn af þeim sem veiði nær eingöngu á
maðk. Menn hafa verið að segja við mig:
„Prófaðu fluguna, hún er miklu skemmti-
legri.“ En meðan að ég finn að það er ágætt
að renna með maðk getur varla nokkur
breytt því. Eg ætla nú að segja frá tveimur
veiðiferðum sem ég fór í Stóru-Laxá með
ársmillibili. Fyrst er það veiðiferðin síðasta
sumar. Það er þriðjudagsmorgunn. Agúst-
mánuður er nýgenginn í garð. Veðrið -er
mjög gott, þó ekki sé það neitt sérstakt
veiðiveður. Daginn áður hafði verið á núlli.
Svo allir höfðu ákveðið að sofa frameftir
þennan morgun. En þar sem ég er ekki
mjög morgunsvæfur, rölti ég einn míns liðs
niður að á. Rétt er að taka fram áður en
lengra er haldið, að ég er við veiðar á svæði
fjögur. Eg byrjaði að renna í Hundastapa.
Þessi hylur er mjög skemmtilegur og hafa
margir laxar veiðst í honum í gegnum árin.
En ekki virðist vera mikið líf í hylnum
þennan morgunn. Helst voru það laxaseiði
sem voru vöknuð. En því miður fyrir
greyin hafði ég ekki hinn minnsta áhuga á
að ala þau á rándýrum maðki. Það er nú
nóg að skríða um alla garða svo maður
þurfi ekki að ala einhver smáseiði. Þá var
bara að koma sér í næsta hyl. Hver veit
nema þar gæti verið lax. I Nálarhyl hafði
veiðst einn og einn lax uppá síðkastið. Eftir
að hafa komið sér vel fyrir efst í hylnum var
að renna. Eg kastaði neðst í hylinn. Og viti
menn, það var tekið í á stundinni. Laxinn
virtist nú ekki hafa mikla krafta. Tók vart
í. Þetta var kannski ekki lax? Jú það gat
varla verið annað um að ræða. Svo stökk
hann upp. Þetta var á að giska 6-7 punda
fiskur. Eftir nokkurt stapp gafst vinurinn
upp. Þetta var eini fiskurinn sem veiddist á
svæði fjögur þennan dag. Ekki merkileg
veiði það. Það er alveg gífurlega gaman að
veiða í Stóru-Laxá. Þó undirritaður hafl
ekki veitt í ánni mörgum sinnum, hef ég
séð betur og betur hverskonar perla þessi á
er. Ef menn hafa ekki farið í Stóru-Laxá
ennþá er svo sannarlega kominn tími til. Þó
veiðin sé ekki alltaf uppá marga fiska er það
snertingin við náttúruna. Enda hafa veiði-
menn stundum verið kallaðir „náttúru-
börn.“ Það er sannarlega réttnefni.
Manni getur nú skjátlast.
Arið áður en þessi veiði fékkst var ég við
veiðar í Hrunakrók. Var þetta í september-
byrjun. Hafði ég fengið einn dag, en aðeins
gat maður veitt í nokkra tíma. Veðurofsinn
var slíkur. Það var byrjað að renna efst í
Hólmanum, en því miður sást ekki kvikt
þar. Síðan fært sig á breiðuna. Þá var fært
sig aðeins neðar. Lét ég maðkinn renna út í
strauminn. Strax var tekið hraustlega í, en
síðan ekki söguna meir. Dró ég því að
landi. Ongullinn var alveg ber. Dýr rekstur
á þessum laxi. Síðan var beitt og látið vaða
útí. Og viti menn, hann var á sá gamli. Og
Þessi var sko engin smásmíði. Kannski
myndi þessi verða sá stærsti sem veiddist
í ánni á þessu sumri? Byrjaði ég nú að
draga inn línuna. Og ég fann svo sannar-
34
VEIÐIMAÐURINN