Heimili og skóli - 01.02.1961, Blaðsíða 20

14
HEIMILI OG SKÓLI
REYNSLA MÍN SEM
fyrrvemndi ofdrykkjuma&ur
Eftir NATHAN TARBOR dr. med.
Nathan Tarbor er ekki mitt rétta
nafn, sem vinir mínir þekkja, en ég er
læknir, og því aðeins tek ég það fram
hér, að það skiptir nokkru máli í frá-
sögn þeirri, sem hér fer á eftir. Síðast-
liðin 12 ár hef ég lært þá list að vera
algjör bindindismaður þótt ég sé í
samkvæmur, þar sem aðrir neyta
áfengis.
í samkvæmi er geysilegt djúp á milli
þeirra, sem drekka og ekki drekka.
Báðir aðilar finna til þess með eins
konar sannið, að hinn aðilinn kann
ekki að lifa lífinu. Við, fyrrverandi
drykkjumenn, svífum yfir þessu djúpi.
Við höfurn ekki löngun til að ganga í
flokk með bindindismönnum, því að
það væri að ganga í berhögg við alla
okkar gömlu vini. Þó getum við ekki
annað en horft á lífið með augum
bindindismannsins. Hversu „hátt
uppi“ sem samkvæmið er hverju sinni,
erum við þó allsgáðir, og ef lækning
okkar á áfengissýkinni er algjör, ósk-
um við einskis annars en að vera það
alltaf.
Þegar ég varð þess var, að ég hafði
náð fullum bata á drykkjumanna-
sjúkrahúsinu, þótti mér sem ég væri
eins og slanga, sem kastað hefur af sér
hamnum. Það eina, sem ég þráði, var
að mega liggja í friði og ró úti í nátt-
úrunni. Ég hafði yfir engu að kvarta
nú. Það var dásamlegt að mega vakna
allsgáður á hverjum morgni, eins og
þungu fargi væri af mér létt. Lífið var
bjart, og vinnan var eins og leikur.
Stéttarbræður mínir á sjúkrahúsinu
létu ekki á neinu bera, þegar ég kom
þangað aftur, alveg eins og þeir hefðu
varla tekið eftir því að ég hafði ekki
komið þangað um langt skeið.
Það var aftur erfiðara með sam-
kvæmislífið. Hvert boð hafði þau
áhrif á mig, að mér þótti sem kalt vatn
rynni mér milli skinns og hörunds. Og
þannig gekk það margar vikur. Ég
sagði alltaf nei. Ég óttaðist, að ég
myndi ekki geta komizt í gegnum
þennan hreinsunareld án þess að læð-
ast fram í eldhúsið og fá mér eitt staup
til að róa taugarnar. En svo rann upp
sá dagur, að einn af beztu vinum mín-
um hélt upp á afmælið sitt með mikilli
veizlu.
„Þú getur ekki verið þekktur fyrir
að stinga höfðinu alltaf í sandinn,"
sagði ég við sjálfan mig. — Svona — af
stað með þig! —
Það, sem þjáði mig einna mest, var,
að allt það, sem gerzt hafði hina síð-
ustu mánuði, eða voru það kannski
ár? — var nálega þurrkað út. „Þú
manst auðvitað eftir Elsa Jansen?“
hvíslaði konan mín að mér, þegar ung
kona brosti til mín. — Jú — auðvitað
mundi ég eftir Elsa Jansen.... En