Heimili og skóli - 01.02.1961, Side 21

HEIMILI OG SKÓLI
15
var það hún, sem ég dansaði við, þeg-
ar ég datt á gólfið? En maðurinn, sem
sagði áðan við mig: „En hvað það er
gaman að sjá þig aftur, Nathan.“ Var
það hann, sem ég hafði hvatt til að
koma út og berjast við mig? Öll þessi
óvissa og óttinn við að menn myndu
líta niður á mig, varð til þess að köld-
um svita sló út um mig allan. Atti
þetta kannski að leiða til þess, að ég,
þrátt fyrir óbifanlegan ásetning leit-
aði aftur á náðir flöskunnar? Á meðan
ég stóð þarna á salargólfinu með kald-
an svita á enninu, kom frúin beina
leið til mín og mælti: „Ég hef hérna
nokkuð handa þér, Nathan, alveg sér-
staklega.“ Hún brosti um leið, elsku-
legu, hlýju brosi, og fékk mér um leið
glas með eplasafti. Allir hinir drukku
„kokteil“ úr litlum og þunnum glös-
um.
Eitt af því marga og góða, sem fylg-
ir því að vera læknaður drykkjumað-
ur, er alúðin og hlýjan, sem hann mæt-
ir hvarvetna.
í þessu fyrsta samkvæmi, sem ég
hafði kviðið svo fyrir, lifði ég eins
konar lausnarstund. Ég öðlaðist þá
kjark til að ræða um það liðna og
sagði við frú eina, sem ég þóttist
þekkja vel: „Ég á svo ákaflega erfitt
að muna nokkuð frá ,þessum tímum‘.“
„Eitt af því er kannski það, þegar
þér kveiktuð í hári mínu, er þér ætl-
uðuð að kveikja fyrir mig í sígarettu,“
sagði hún. „En það gerði nú ekkert
til. Hár mitt varð aðeins kröftugra á
eftir, og auk þess var þetta gert af góð-
um hug,“ bætti hún við.
Ég drakk mest, þegar ég fékk leyfi
frá herþjónustunni. En þegar ég, eftir
stríðið, hóf aftur starf mitt við sjúkra-
húsið, var þetta þó ekkert sérstakt
vandamál fyrir mig í fyrstu. Ég hag-
aði drykkjutúrum mínum svo, að ég
o;at sinnt kennslutímum mínum 02;
o o
mikilvægum rannsóknum, og þar urðu
því litlir árekstrar. En ég vissi það vel
sjálfur, að ég var ekki fær um að taka
að mér einkasjúklinga, og fyrir það
skammaðist ég mín innilega. Þegar ég
dag nokkurn, gerði mér ljósa þessa
staðreynd, varð mér einnig ljóst, að ég
var sjúkur og þarfnaðist hjálpar. Og
þegar drykkjumaður auðmýkir sig til
að biðja um hjálp, er von um að vanda-
rnálið verði leyst.
Þeir menn, sem eiga tiltölulega
auðvelt með að halda áfengisneyzlu
sinni innan nokkuð ákveðinna tak-
marka, geta t. d. ráðið því, hvort glös-
in eru tvö eða þrjú, eiga erfitt með að
skilja drykkjumenn. Við verðum að
viðurkenna þá staðreynd, að frá þeirri
stund er við hættum að drekka, og um
alla framtíð — verður hin allra
minnsta áfengisneyzla til þess að koma
aftur af stað keðjubundnum drykkju-
skap, en honum fylgja helvítiskvalir.
Góðir vinir mínir koma til mín og
segja: „Ég veit, að þú mátt ekki drekka
brennivín, en sjáðu, hérna er sherry.“
— Eða: „Jæja, komdn nú — eitt staup
sakar þó ekki. Og dóttir mín á afmæli
í dag.“ Ég vil ógjarnan særa tilfinning-
ar þessara vina minna, en ég veit af
biturri reynslu nákvæmlega, hvað ger-
ist, ef ég aðeins þefa af þessum drykkj-
um.
Auðvitað myndi þetta bragðast for-
kunnar vel. Og ég myndi ekki eiga
erfitt með að nerna staðar við þetta
eina staup — nú. — En einhvern tíma
næstu nótt myndi ég vakna við óslökkv-