Heimili og skóli - 01.02.1961, Síða 23

HEIMILI OG SKÓLI
17
Rödd frá Noreói
Flestir Norðurlandabúar munu kannast við
Eyvind Berggrav, sem lengi var biskup á Há-
logalandi í Noregi en síðar í Osló. Hann var
hámenntaður guðfræðingur, víðsýnn og frjáls-
lyndur. Árið 1937 ritaði hann bók, sem hann
kallaði Spenningens land. Eru þetta endur-
minningar frá „vtísitasíuferðum" hans í Norð-
ur-Noregi. Bók þessi hlaut svo fádæma vin-
sældir í Noregi og víðar, að það varð að gefa
hana út níu sinnum á þremur mánuðum. Ég
las þessa bók á sínum tíma mér til óbland-
innar ánægju. Ég gat ekki stillt mig um það,
þegar ég hafði lesið hana, að þýða úr henni
stuttan kafla, sem heitir „Börnin á Háloga-
landi“, og nú fann ég þennan þátt í skrif-
borðsskúffunni minni fyrir nokkrum dögum.
Þeir prófessorarnir Ásmundur Guðmundsson
og Magnús Jónsson þýddu bókina árið 1939,
og nefndist hún þá Hálogaland. — Ritstj.
— Fimmtudag einn í júlímánuði
átti ég að hafa barnaguðsþjónustu í
Tana. Kvöldið áður hafði þar verið
kennarafundur. Það hafði húðrignt all-
an daginn, en kennararnir fullvissuðu
mig um, að börnin myndu ekki láta
standa á sér. Það fór líka svo. Rétt í
þessum svifum kom stór hópur barna
yfir fjallið. Þau höfðu gengið fjórar
mílur og komu nú rennvot af göng-
unni, en glöð voru þau. Mörg þeirra
höfðu aldrei séð kirkju fyrr.
Þetta gat í fljótu bragði verið upp-
örfandi fyrir mig, en hafði þó gagn-
stæð áhrif. Þegar við komum í kirkj-
una daginn eftir, mættu þar um 100
um manni vera stærra en allt annað í
heiminum.
Þess vegna ber það oft við fyrstu ár-
in eftir lækninguna, að við tölum
stundum í dálitlum prédikunartón:
„Það er dásamlegt að vera alltaf þurr,
garnli vinur. Þú veizt ekki hvers þú
ferð á mis.“---Á þessu skeiði erum
við stundum dálítið þreytandi. En til
allrar hamingju lagast þetta fljótt,
þegar við tökum að lifa hamingjusömu
og starfsömu lífi.
Nokkrir menn, sem áður höfðu
gengið einum of langt í sambúðinni
við Bakkus, hafa komið til mín í sam-
kvæmum og beðið mig um hjálp til að
hætta að drekka. En það er langt síð-
an að mér varð það Ijóst, að ég sem
læknir get ekki svarað þessu nema á
einn veg, þegar um drukkna menn
hefur verið að ræða: „Hringdu til mín
á morgun. Ég er mjög fús til að hjálpa
yður — en þér verðið að sofa þetta úr
yður fyrst.“
Venjulega hringja þessir menn
aldrei. En ef þeir hringja, þá bæta
þeir mér fullkomlega upp þau von-
brigði, sem ég varð fyrir með alla
hina.
Því fylgir ótrúlega mikil gleði, að
geta leyst vandamál annarra, sem eitt
sinn var átakanlegt vandamál okkar
sjálfra, að geta komið manni aftur á
rétta leið. Sú gleði er áfeng, nálega eins
og brennivín — en það eru samt góð
skipti. Þýtt H. J. M.