Heimili og skóli - 01.02.1961, Síða 25

HEIMILI OG SKÓLI
19
fyrir og sýndi þeim það, sem var á alt-
arinu. Fyrst kaleikinn. Öll vissu þau
til hvers hann var notaður. Þau sögðu
frá skírdeginum og innsetningu heil-
agrar kvöldmáltíðar, og nú voru þau
orðin svo áhugasöm og örugg, að svör-
in komu í kór.
„Kunnið þið innsetningarorðin?“
spurði ég hægt og alvarlega.
„Vor herra Jesús Kristur á þeirri
nótt, er hann svikinn var. . . .“ Hægt
og hátíðlega mæltu þau fram orðin og
andlitin ljómuðu.
Á eftir var djúp þögn. Það var erfitt
að hefja samtalið á ný. Með sálmabók-
ina og Biblíuna gekk allt ágætlega.
Stærri börnin vissu öll ósköp, sem
myndi hafa reynzt erfitt fyrir borgar-
börnin að svara.
Næst kom svo altaristaflan. Ég hafði
ekki veitt henni sérstaka athygli fyrr,
því að þetta var í fyrsta skipti, sem ég
kom til Tana. Ég sá, að hún átti að
tákna Ummyndunina d fjallinu. Það
var erfið saga til að ræða um hana við
böm, eða svo hafði mér reynzt fyrr.
Það mátti þó reyna. — Börnin keppt-
ust bókstaflega um að fá að svara og
segja frá. Það var eins og stráð væri
yfir mig geislaregni.
Nú mundi ég ekki eftir öðru til að
ræða um við börnin. Við höfðum talað
um altarið, altarisbúnaðinn. — Nei,
ljósin voru eftir. Ég var glaður yfir að
fá að hafa börnin hjá mér litla stund
enn, og ég spurði í hugsunarleysi: „En
altarisljósin, börn? Hvers vegna höf-
um við ljós á altarinu? — Hvað tákna
ljósin?“ Ég hafði ekki fyrr lokiS við
þessa spurningu en mér varð það allt
í einu ljóst, að ég vissi naumast sjálfur
hvaða svar ég ætti að gefa. Jú, ég
mundi að vísu öll þessi lærðu svör,
t. d. að þessi tvö ljós ættu að tákna
lögmálið og fagnaðarerindið o. s. frv.,
en sh'kt var ekki börnurn bjóðandi.
Nokkur andartök var allt hljótt, en þá
kom svarið frá norskum dreng:
„Ljósin tákna von — von hins eilífa
Ufs.“
Ég sneri mér við, og við stóðum öll
litla stund og horfðum á hin gulu,
blaktandi ljós, sem ýmist lögðust út af
eða teygðu sig upp. — Þetta átti ég þá
einnig eftir að læra, og ég mun aldrei
gleyma þessu svari. — Þetta er hin
rétta skýring, kirkjan ætti að hraða sér
að tileinka sér hana. Börnin í Tana
liafa gefið okkur liana. Ljósin á altar-
inu merkja von — von hins eilífa lífs.
Spyrjið svo, hvor hafi lært meira við
yfirheyrsluna — biskupinn eða börnin.
Mér þykir líklegt, að þeir, sem ferð-
ast um á meðal þessa fólks verði þess
v,arir, að hér eru menn „á eftir tíman-
um“ á mörgum sviðum, en það er
stundum gott „að vera á eftir tíman-
um“. Það er gott, þegar mat okkar á
verðmætum ruglast svo, að talið sé
sjálfsagt, að allt gamalt sé lítils virði,
en allt hið nýja sé harla gott. Börnin á
Hálogalandi hafa vafalaust minni al-
menna menntun en t. d. börnin í Osló.
En þau eiga sínar djúpu rætur í frjórri
mold gamalla verðmæta, sem enn hafa
ekki blásið upp í stormi tímanna. Og
skyldi ekki eitthvað svipað vera að ger-
ast hér heima hjá okkur? Er ekki smátt:
og smátt að ganga á hinn gamla menn-
ingararf? Við skulum vona að þekking-
in, tæknin og allt það, sem þeim fylgir,
reynist okkur heilladrjúgt veganesti,
og þekkinguna megum við aldrei van-