Nesfréttir - 01.11.2023, Blaðsíða 8

S ó l v e i g P á l s d ó t t i r
rit höfundur á Seltjarnar­
nesi var að senda frá sér
nýja bók. Bókin nefnist
Miðillinn og er áttunda bókin
sem hún sendir frá sér á ellefu
árum. Frá árinu 2013 hefur hún
einkum helgað sig ritstörfum.
Fyrsta bók Sólveigar, Leikarinn,
kom út árið 2012 þegar hún
var 52 ára gömul. Fimmta bók
hennar, Fjötrar, fékk Blóðdropann
2020, glæpasagnaverðlaun Hins
íslenska glæpafélags, sem besta
glæpasaga ársins 2019.
Nesfréttir hittu Sólveigu í
bókasafninu á Eiðistorgi á dögunum
og var hún innt eftir um hvað hún
væri að skrifa í nýju bókinni. Hún
var fljót til svars. Hún væri að skrifa
um lögreglumanninn Guðgeir sem
hafi fylgt sér að miklu leiti í gegnum
rithöfundarferilinn. Hún segir
Guðgeir enga erkitýpu. Hann eigi
sé enga fyrirmynd í Skandinavískum
ofurlöggum á borð við Martin Beck
eða Kurt Wallander. Löggur með
brotna fjölskyldumynd og önnur
vandamál á bakinu. Guðgeir sé
sín hugarsmíð að öllu leyti. Hin
aðalpersónan er einnig hugarsmíð
Sólveigar. Guðrún einstæð tveggja
barna móðir. Ættuð að norðan.
Mjög hressilega kona sem hafi sínar
skoðanir. Sólveig segist ekki hafa
mótað lögreglu­ eða glæpasögur
í huganum áður en hún hóf
rithöfundarferilinn.
Hugmyndin er upphaf
að öllu
„Minn ferill hófst ekki á spennu­
sagnskrifum. Þegar ég hóf að skrifa
þá átti fyrsta bókin mín ekki að verða
spennusaga. Í fyrstu var ég bara að
leika mér við skriftir og vildi sjá
hvað kæmi út úr því. Upphaflega
átti fyrsta sagan að verða saga um
vandræðagang manns í kringum
fertugt. En svo kom ákveðið plott
í huga minn og ég varð gríðarlega
ánægð þegar ég fékk þá hugljómun.“
Stundum er sagt að í endinum
og upphafinu sé að finna lykilinn
að góðu plotti í spennusögum.
Sólveig segist ekki vinna eftir því.
„Ég hef byrjað allar mínar sögur
á upphafinu og oft án þess að vita
hver endanleg niðurstaða verður.
Ég skrifa mig að niðurstöðunni.
Hún þróast á leiðinni og verður oft
ekki ljós fyrr en líður að sögulokum.“
Sólveig segir að eftir því sem hún
hafi skrifað meira hafi hún þjálfast
og farið að vinna með markvissari
hætti. En hugmyndin sé upphafi
að öllu. Síðan þurfi að vinna út
frá henni og spinna þráðinn. Án
hugmyndarinnar gerist ekki neitt.

Lík í Hólavallagarði
Sólveig sækir efnivið hinnar
nýju bókar að einhverju leyti í tíma
spíritisma eða andatrúar sem var
algeng hér á landi um miðja og
upp úr síðustu öld. „Já ég geri það
og ein af aðalsögupersónunum
er Valþór sem er miðill. Upphaf
sögunnar er að lík af eldri konu
finnst í Hólavallagarði. Hún liggur
þar á köldum febrúarmorgni og
engin skýring finnst á því hvað hafi
gerst. Þessi kona sem hét Arnhildur
hafði lifað mjög vanaföstu lífi og
umgengist fáa. Er þarna var komið
sögu var hún hætt að vinna. Hún á
dóttur sem býr á sambýli og systur
og mág sem búa í Hveragerði. Eftir
stutta rannsókn kemur í ljós að hún
var að leiðinni heim af miðilsfundi
þegar hún mætti örlögum sínum.
Arnhildur bjó í rauðmáluðu húsi
í gamla Vesturbænum þar sem
leigjendur í húsinu og nágrannar
hennar koma við sögu. Þegar betur
er farið að grennslast fyrir um fortíð
þessarar konu fer ýmislegt að koma í
ljós sem Valþór miðill tengist. Ýmsir
þræðir fara að vakna upp.“ Sólveig
vill eðlilega ekki fara of nákvæmlega
út í þá. Ekki skemma fyrir væntan­
legum lesendum. Hún segist fara
aðeins inn á dulrænar slóðir án
þess þó að missa jarðtenginguna.
„Spíritismi eða andatrú var algeng
um og upp úr miðri síðustu öld.
Áhrif hennar hurfu að mestu en ég
náði þó aðeins í skottið á þessari
hugmyndafræði. Ég var í sveit austur
í Skaftafellssýslu og systir bóndans
á bænum var skyggn. Íslendingar
lokuðu nánast á þetta. Andatrúin
þótti bara kjánalegt. En mig langaði
að fara aðeins inn á þetta svið í
skáldsögu en fannst ekki jarðvegur
fyrir það fyrr en nú. Fólk er aðeins
að opna sig aftur fyrir andlegum
hlutum.“ Sólveig þvertekur fyrir að
bókin fjallið um spíritismann þótt
hann komi við sögu. Hún kveðst
hafa prufað að fara á miðilsfundi
fyrir mörgum árum og einnig farið
á skyggnilýsingar fyrir mörgum
árum. „Þegar ég fór að vinna
rannsóknarvinnu fyrir bókina og fór
meðal annars leita á netinu komst
ég að því að fólk er að pæla í þessum
hlutum. Meira en ég hélt.“

Persónurnar þróast og
þroskast
Sólveig segir glæpasögur gefa
möguleika á samfélagsrýni. Sér
finnist skemmtilegt að fara inn á
hin og þessi svið og skoða hliðar
samfélagsins í rannsóknarvinnunni
sem sé undanfari sjálfrar skáld­
sagna gerðarinnar. Sólveig kveðst
hafa skrifað þessa bók nokkuð hratt.
Hún hafi fengið aðstöðu í Frakklandi
um tíma og reynt að nýta hann vel.
„En sagan kom líka svo sterkt til
mín og ég hafði mikla ánægju af að
vinna að henni.“ Sólveig kveðst vera
búin að fá viðbrögð frá mörgu fólki
sem sé búið að lesa bókina. Þessi
viðbrögð séu á einn veg. Sagan sé
hörku spennandi. „Verst ef ég get
ekki gengið í gegnum Hólavallagarð
án þess að upplifa mystíkina í henni.
En ég hef alltaf unnið þannig að vera
alltaf með mismunandi sögusvið og
farið vítt og breytt um landið sem
mér hefur fundist skemmtilegt. En
í þessari bók held ég mig að mestu
við Reykjavík með smá viðkomu
í Hveragerði og á Snæfellsnesi.
En Hólavallagarður og gamli
Vesturbærinn er gott sögusvið. Þótt
ég hafi flutt mig í höfuðborgina að
þessu sinni þá eru aðalpersónurnar
í bókinni þær sömu og í mínum
fyrri bókum. Þau fá bara nýtt
efni til þess að fást við. Guðgeir,
Guðrún og Særós sem er yfirmaður
þeirra. Særós er sérstök. Hún er
ein af þeim sem alltaf er með allt á
hreinu. Alltaf hörð við sjálfa sig. Hún
stundar sjósund og hleypur. Hún
mælir líka allt sem hún gerir. Hún
mælir blóðsykurinn. Hún mælir
svefninn auk þess að vera aðeins
ósveigjanleg, svona ferköntuð en
8 Nesfrétt ir
Sólveig Pálsdóttir.
Hugmyndin er upphaf að öllu
- segir Sólveig Pálsdóttir rithöfundur sem er að gefa út nýja glæpasögu