Félagsrit Ungmennafélags Reykjavíkur - 19.04.1957, Síða 20

áritun tii Marokkó á vegabréf mitt, áftur en ég fór aí
heiman, og gæti því ekki heimsótt þab ágæta land, Span-
afríku, en þá þætti mér feró mín til Spánar aóeins hálf
oróin, ef ég þyrfti at> hætta vi¥> þaÓ. Ég spurbi hvort
hægt væri af> bæta úr þessu. Þessi ágæti maÓur kvaóst
allur af vilja gerftur til þess, en því væri ekki aó
leyna, aí> á því væru ýmsir annmarkar. Skyldi hann nú
kanna máliÓ á æóri stöóum. Ég fékk mér sæti og beiÓ
langa hrxf>, hálftíma, klukkutxma, tvo klukkutíma. Vió og
vi?> kom ungi maóurinn til mín og sagói, a?> þetta væri
alveg aí> koma. Og svo kom þa?>.
Ungi maÓurinn sag?>i, a?> því miÓur hefÓi svo reynzt
vi?> nákvæma athugun á æÓri stöÓum, aÓ þeir fjórir dagar
sem ég mundi dvelja f Madrid, væru ekki na5gilega langur
tími til þess aó þrýsta stimplinum, sem gæfi mér leyfi
til aó heimsækja Spanafríku, á auóa síÓu í vegabréfi
mínu. Mér skildist, aÓ þetta væri mikió verk og þyrfti
sér í lagi mikinn undirbúning, sem erfitt var aó lýsa á
ensku. En þessi ágæti maóur gaf mér heillaráó, sem hann
taldi, aó leyst gæti allan vanda.
Hann spurÓi, hvar ég hyggist stíga á land f Span-
afrfku. Ég kvaó fyrsta áfangastaó minn þar vera hafnar-
borg þá, sem Ceuta heitir, beint á móti Gíbraltar.Ful1 -
trúinn benti rr.ér þá á.þaÓ, aó ég mundi geta komizt til
þessa fyrirheitna lands meó því aó fara fyrst til Tang-
ier, hinnar alþjóólegu heimsborgar, og þangaÓ þyrfti
enginn maóur á jarÓríki áritun á vegabréf. Þar gæti ég
gengió á fund spænsks ræóismanns og fengiÓ áritun hjá
honum til Marokkó og þaó í snarhasti. Þetta væri sem sé
miklu minna verk þar en hér í ráóuneytinu. Eftir þaÓ
gæti ég gert innrás mína í Spanafríku meó fullu veldi,
þott þaÓ yrói á öórum staó en hernaóaráætlunin upphaf-
lega gerÓi ráó fyrir.
Ég kvaddi þennan fulltrúa hins háa ráóuneytis meÓ
þökkum og brosi og hélt út í borgina. Þaó var lióió aÓ
hádegi. Ég fér á fund hins danska ferÓafélaga míns, og
viÓ settumst á veitingastétt í margmenni, til þess aó
fá okkur kaffi, ásamt tveinur mióaldra konum, dönskum.
Þarna sat ég um stund í þungum þönkum og hugsaói mitt
reikula ráó. Þá tók ég allt f einu eftir þvf, aÓ allir
Spánverjarnir í kringum okkur voru aó benda á okkur og
hlæja hátt og innilega eins og krakkar. Ég hélt fyrst,
aÓ þeir væru aÓ hlæja aó vegabréfsleysi mínu til Span-
afríku, en svo sá ég, aÓ donsku konurnar voru farnar aÓ
reykj a vindla, og þaÓ fannst Spánvt-rj unum aÓ vonum svo-
na mikió grín.
20
Félagsrit Umf. Reykjavlkur