Víðsjá - des. 1946, Blaðsíða 21

CLYDE EAGLETON:
Clyde Eagleton, prófessor í alþjóðarétti við háskólann í
New York, vann fyrir utanríkisráðuneyti Bandaríkjanna
í tvö ár að sáttmála hinna sameinuðu þjóða, og var sér-
fræðingur Bandaríkjanefndarinnar á stofnfundinum í San
Fransisco. Grein þessa ritaði hann í júníhefti Harpers
Magazine.
Þið megið gagnrýna Rússa
eins og ykkur sýnist (og við höf-
um hleypt í okkur æsingi við
þá iðju), og í ýmsum greinum
gæti ég bætt einu og öðru við
bannfæringuna á atferli þeirra.
En ekki hér. Það má vera, að
ég minnist á Rússa í þessari
grein, en aðeins til að benda á
andstæðuna. Núna er ég að
reyna að leiða ykkur fyrir sjón-
ir, hvað aðrir sjá, þegar þeir
virða fyrir sér skringilegt lýð-
ræðisháttalag okkar Banda-
ríkjamanna. Ég er smeykur um,
að spegillinn, sem ég ætla að
bregða upp, sýni að við séum
að reyna hvort tveggja í einu,
borða sykurmolann okkar og
geyma hann, eða, svo að ann-
ar málsháttur okkar sé notað-
ur, að við bisum við að þeysa
gæðingnum okkar í allar áttir
í einu. Við viljum frið og ör-
yggi hér í heimi, eða það segj-
um við, og okkur hættir við að
skella skuldinni á aðra, ef við
erum ekki vissir um þessi gæði,
en hvað leggjum við Banda-
ríkjamenn af mörkum til þess
að tryggja frið og trúnaðar-
traust þjóða á meðal?
Fyrst er það, að við sögðumst
vilja alþjóðastofnun, sem tryggt
gæti öryggi, og við megum
vissulega þakka okkur það, að
sáttmáli sameinuðu þjóðanna
varð sá, sem hann er. Þetta er
nú ekki endilega lof, því að við
gerðum hann af ásettu ráði eins
viðalítinn og við gátum. Við
höfnuðum tillögunni um alþjóð-
VIÐSJA