Víðsjá - des. 1946, Blaðsíða 65

EG DÓ FYRIR TVEIM ÁRUM
meðvitundina. Þegar ég raknaði
við aftur, heyrði ég þrumuhljóð,
þriðja sprengikúlan hafði
sprungið rétt hjá mér. Ég reyndi
að komast á fætur, en uppgötv-
aði þá, að ég gat hvorki hreyft
legg né lið og fann þó hvergi
til sársauka. Ég þreyfaði á fæt-
inum og fann, að hann vall í
blóði og hörundið var tætt af
vöðvunum. Ég missti alla stjórn
á sjálfum mér og æpti — æpti
eins og vitskertur.
Ég man, að liðþjálfinn kom til
mín og að ég var borinn að
vörubíl. Ég man líka eftir ferða-
laginu þvert yfir vígstöðvarnar
— martröð — klukkustundum
saman um illfæra vegi. Loksins
komumst við að bráðabirgða-
sjúkrahúsinu.
Inni í grænu sjúkratjaldinu
fann ég hlýjuna frá járnofnin-
um og hressandi bjarkarilm.
Mér var réttur vatnsbolli og
mér tókst að koma ofan í mig
svolitlum dropa. Það var dásam-
legur drykkur.
Mig langaði til að sofna, en
þó að mig verkjaði af þreytu í
öllum liðamótum, gat ég ekki
sofnað. Ég saup aftur á vatninu
og fann, að svefninn, blessaður
svefninn, færðist yfir mig.
.....og svo dó ég.
Valentin Cherepanov man
það, sem gerðist fram að þessu,
63
en síðan missti hann meðvitund-
ina. Hann var skorinn upp út
af hættulegu sári á hægri
mjöðminni, sem sprengjuflís
hafði valdið. Meðan á skurðin-
um stóð, dó hann. Læknarnir
voru ekki í neinum vafa um, að
hann væri dáinn. Slagæðin hætti
störfum, hjartað hætti að slá,
hann andaði ekki, ljósop augn-
anna víkkuðu óeðlilega, tauga-
viðbrögð fyrirfundust engin.
Svo vildi til, að prófessor Ne-
govski tafði valið sér þetta
sjúkrahús vegna tilrauna sinna
að vekja upp menn frá dauðum.
„Þremur og hálfri mínútu
eftir að þér dóuð hóf ég tilraun-
ir til þess að vekja yður aftur
til lífsins", skrifaði prófessor
Negovski í bréfi til mín: „Við
notuðum mjög flóknar aðferðir
— dældum blóði með adrenalin
og glykos í slagæðar og blóðæð-
ar og höfðum sérstök áhöld til
að dæla lofti í lungun. Eftir eina
mínútu fór hjartað að slá og
þremur mínútum síðar fóruð
þér að anda, og eftir eina
klukkustund sáust merki þess,
að þér væruð aftur að komast
til meðvitundar".
. . . og vaknaði í myrkri.
Ég veit ekki, hversu lengi ég
svaf, segir Valentin. Ég man
ekkert af því, sem gerðist þessa
nótt. Ég man það fyrst, að ein-
VÍÐSJÁ