Víðsjá - des. 1946, Blaðsíða 66

64
EG DÖ FYRIR TVEIM ÁRUM
hver laut niður að mér og sagði
lágt: Cherepanov, hvernig líð-
ur þér? Karasjo — ágætlega,
svaraði ég. Ég var að hugsa um,
hvar ég væri eiginlega staddur,
og mundi þá allt í einu, að ég
hafði særst og tók í því bili eft-
ir því, að ég sá ekki neitt. Ég
fór að nugga augun og spurði
skelfdur, hvort ég hefði meiðst
í augunum. Sama mjúka kven-
röddin hughreysti mig: „Nei,
nei, vertu ekki hræddur um það.
Það er ekkert að augunum". —-
Ég trúði henni ekki. Það var
suða fyrir eyrunum á mér, og
ég heyrði mann hljóða og tala í
óráði, fótatak og raddir. Svo
hrópaði einhver á prófessorinn.
Hann kom, og ég fann, að hann
þreifaði með köldum, grönnum
fingrum á augnalokum mínum.
Hann lyfti þeim: „Flýtið ykk-
ur, gefið honum blóð“, sagði
einhver rödd í myrkrinu, og svo
var sagt við mig: „Þú færð sjón-
ina aftur“.
„Krepptu hnefann“, sagði
röddin skipandi, og ég hlýddi,
þótt máttvana væri. Ég fann
allt í einu til sársauka í hand-
leggnum og eitthvað kalt
streymdi inn í mig. Það fór um
mig kölduflog og ég grátbað um
eitthvað ofan á mig.
Ég gleymdi óttanum við að
verða blindur og óskaði nú bara
eins, — að mér hlýnaði aftur.
Tíminn leið svo undurhægt,
hver mínúta var eins og ísköld
eilífð. Svo fann ég smám sam-
an, að það fór að draga úr þess-
um svellkalda stjarfa og líkams-
hitinn gerði vart við sig aftur,
— ofurhægt fyrst í stað, ofur-
lítill ylur í tám og fingrum, en
síðan fann ég, og þeirri tilfinn-
ingu verður ekki lýst með orð-
um, hvernig ylurinn færðist um
allan líkamann.
Dagurinn var lengi að líða.
Ég þuklaði á mjöðminni, en
fann þar fyrir einhverja málm-
grind. Ég var enn örvinglaður
af ótta við að verða blindur.
— Ég sofnaði og vaknaði aft-
ur við að hjúkrunarkonan spurði
mig, hvort ég sæi. En ég gat
ekkert séð. Aftur var mér gefið
blóð, og sami dauðahrollurinn
fór um mig. í þetta skipti tók
það enn lengri tíma að mér hlýn-
aði aftur. Hvaða dagur er í
dag? spurði ég og þurfti að
neyta allra krafta til þess að
stynja upp þessum orðum.
„Fjórði marz“, var svarað.
Hjúkrunarkonan sat þolinmóð
við rúmið mitt á meðan ég engd-
ist sundur og saman af kvöl-
um. Engdist, segi ég, í rauninni
hreyfðist ég ekki, en hugur minn
seiddi fram hverja framtíðar-
myndina annarri hörmulegri,
myndir úr eyðimyrkri komandi
ára, þegar ég yrði blindur. Allt
VÍÐSJÁ