Víðsjá - des. 1946, Blaðsíða 48

THURE MÁNSSON:
eyliur a ím uiL Lœ Ljoíi
’oma
Hefurðu nokkru sinni tekið
upp á því, að mæla hæð þína
að morgninum, þegar þú ferð
á fætur, og aftur að kvöldinu
um háttatíma? Ef þú gerðir
þetta, myndirðu komast að raun
um, að þú stækkar á nóttunni
en styttist á daginn. En vilj-
irðu vita, hver eðlileg hæð þín
er, þá skaltu mæla þig um há-
degið. Staðreyndin er sú, að lík-
ami mannsins lengist við hvíld-
ina en skreppur saman að deg-
inum, og þessi munur er tals-
verður. Hjá mönnum, sem vinna
erfiðisvinnu, og þeim, sem mik-
ið eru á ferli, getur hann num-
ið einum sentimetra.
Segja má, að líkaminn þjapp-
ist saman við áreynslu, hverju
nafni sem hún nefnist. Ef þú
stendur t. d. lengi uppréttur án
þess að beygja þig, þá styttistu
að mun. Maður einn, sem hafði
hjólreiðar að atvinnu, styttist
einu sinni um tvo sentimetra,
samkvæmt læknisvottorði. Mað-
ur nokkur, sem hafði í margar
vikur þrammað 20 km. á dag
VÍÐSJÁ
og borið þunga byrði á baki,
styttist um f jóra sentimetra. En
átta dögum eftir að göngunni
lauk, hafði hann náð aftur eðli-
legri hæð sinni.
Þyngd mannsins breytist líka
í sífellu, ekki þó beinlínis í sam-
bandi við hæðarbreytingarnar,
heldur fer sá munur eftir melt-
ingarstarfseminni.
Það er auðvitað, að þyngd
þeirrar fæðu, sem við leggjum
okkur til munns, bætist í svip-
inn við líkamsþungann, en við-
bótin er mismunandi, þótt ein-
kennilegt sé, eftir því hverrar
tegundar fæðu við neytum, þótt
þyngdarmagnið sé hið sama.
Borði einhver eitt kílógramm
af brauði, þá þyngist hann ekki
meira en 850 grömm, en drekki
sami náungi eitt kíló af öli, þá
þyngist hann þegar í stað um
1050 til 1150 grömm. Hins veg-
ar hverfur þyngdaraukningin,
sem stafar af ölinu, miklu fyrr
en sú af brauðinu. Hin síðar-
nefnda varir hér um bil eina
klukkustund.