Víðsjá - des. 1946, Síða 72

ÚLFUR AÐ AUSTAISI:
Þetta gerist árið 1976, og á
því herrans ári er nú margt
breytt frá því, sem það var ár-
ið 1946. Þjóðnýtingin er komin
á mjög hátt stig, en fólkinu
fjölgar ekki eins ótt og stjórn-
arvöldin hefðu kosið, enda er nú
ekkert setulið í landinu.
Lög eru samþykkt á Alþingi,
er heimila ríkisstjóminni að
leggja þá kvöð á öll hjón, sem
hafa verið gift í fimm ár eða
lengur, að þau eigi að minnsta
kosti eitt barn. Hafi þau ekki
eignazt bam innan 5 ára frá
giftingu, eða gildistöku lag-
anna, mun stjórnin senda til
þeirra sérfræðing og kunnáttu-
mann til þess að ganga úr
skugga um, hvernig standi á
þessari sérlegu ófrjósemi.
En lögum þessum er illa tek-
ið af almenningi, og það er
voru í þriðju röð á spurninga-
listanum hjá þeim. — Blessuð
sveitasælin hlýtur að stuðla að
hamingju í hjónabandinu.
stjórninni sjálfri að kenna, því
að útbreiðslumálaráðuneytið
hefur alveg gleymt að kynna
lögin og tilgang þeirra fyrir
fólkinu. Kjaftakerlingar ganga
hús úr húsi og bera Alþing og
ríkisstjórnina vömmum og
skömmum, nefna kunnáttu-
menn og sérfræðinga stjómar-
innar alls konar ónefnum, —
og afleiðing þessa er sú, að
landsmenn halda að þessir út-
sendarar valdstjórnarinnar eigi
að gera allt annað, en þeir eiga
í raun og veru að gera. Það
eina, sem menn vita, er það, að
þessi lög hafa verið sett, og að
fjölgunarmálaráðuneytið hef-
ur endursent mikinn fjölda um-
sókna frá strákum, sem sótt
hafa um atvinnu.
Morguninn áður en saga þessi
gerist, er Markús Markússon,
barnaljósmyndari, staddur inni
á kaffihúsi og drekkur brenni-
vín. Guðmundur, vinur hans,
G'jðmundsson kemur að borð-
inu til Vlros og fær bragð. Guð-
mundur er ekki brítugur maður,
VÍÐ SJÁ