Víðsjá - des. 1946, Qupperneq 87

ORMUR RAUÐI
85
eða ekki. Lofaður veri allsvald-
andi Drottinn frá eilífð til ei-
lífðar! Amen!
Hann rótaði í bræði sinni með-
al smyrslabauka og sárabinda,
og fór svo að smyrja sár Tóka.
— Hversvegna ertu góður við
okkur og reynir allt, sem þú
getur, til að lækna okkur, úr því
að þú ert okkur svona reiður?
spurði Ormur.
— Það geri eg af því, að eg
em kristinn og hef vit til að
launa illt með góðu, svaraði Vil-
baldur, og er það meira en þið
nokkurntíma fáið lært. Ber eg
ekki enn á höfði mínu merki það,
er ég fékk, þegar Haraldur kon-
ungur barði mig með helgum
róðukrossi? Og samt hjúkra eg
á degi hverjum hans gamla,
gerspillta skrokki með allri ná-
kvæmni. En að öðru leyti get-
ur það líka verið mjög gagnlegt
að halda lífi í hraustum bar-
dagamönnum, eins og ykkur, í
þessu landi, því að þið munuð
senda marga ykkar líka til Hel-
vítis, áður en þið farið þangað
sjálfir. Eg hef sjálfur séð ykk-
ur að verki nú við jóladrykkj-
una. Látum varg drepa varg. Þá
munu lömb Guðs fá frið.
Er hann var farinn, sagðist
Tóki halda, að litli maðurinn
hefði misst vitið, þegar Harald-
ur konungur lamdi krossinum í
skallann á honum, annars mundi
hann ekki æpa svona og
skrækja. Ormur féllst á þessa
skoðun. En þeir viðurkenndu
báðir, að hann væri snilldar
læknir og legði mikið á sig, til
að gera þá heilbrigða.
Tóka fór nú dagbatnandi, og
bráðlega fór hann að haltra um
herbergið og úti við. Ormur lá
einsamall og leiddist mikið,
nema þegar Ylfa kom til hans.
Þegar hún sat hjá honum,
dvaldi hugur hans ekki eins
mikið við það, að hann ætti
bráðum að deyja, því að hún
hafði alltaf eitthvað að tala um
og var skemmtileg. En honum
mislíkaði samt, er hún sagði, að
hann væri farinn að líta frísk-
legar út, og að hann mundi bráð-
um komast á fætur aftur. Um
hvernig það færi, sagðist hann
bezt vita sjálfur. En samt sem
áður leið nú ekki á löngu, áður
en hann fór að geta sezt upp í
rúminu, án þess að hann kenndi
mikið til. Og þegar Ylfa kembdi
honum næst, fann hún stóra,
fríska og blóðfulla lús í hári
hans. Hann varð þá hugsi og
vissi ekki, hvað hann ætti að
halda.
— Nú skaltu ekki vera hrygg-
ur vegna hálsfestarinnar, mælti
Ylfa. Þú gafst mér hana, er þú
hugðir þér dauða, og sérð eftir
því, er þú veizt, að þú munir
lifa. En eg skal af fúsum vilja
VÍÐSJÁ