Víðsjá - Dec 1946, Qupperneq 89

ORMUR RAUÐI
87
dóttir. Margir röskir ungir menn
líta hýrt til vor í leynum og
grípa í kyrtilbönd vor, er eng-
inn sér, en fáir áræða að bera
upp bónorð við föður vorn. Og
er það leitt, að hann skuli ekki
vilja gifta oss öðrum en ríkum
mönnum, þó satt kunni að vera,
að ekki ætti við mig að vera gift
fátækum manni. En þú, Ormur,
sem ert af ætt ívars víðfaðma,
hlýtur að vera einhver ríkasti
höfðinginn í Skáney.
Ormur svaraði, að hann hefði
góða von um að geta samið við
Harald konung um ráðahaginn,
því að vinátta þeirra væri góð,
bæði vegna þess, að hann hefði
fært konungi klukkuna Jakobs
og ekki síður vegna einvígisins.
— En um eignir mínar heima
í Skáney, sagði hann, veit eg
ekkert. Nú eru sjö ár síðan eg
fór að heiman, og hef eg engar
fregnir haft af frændum mínum
allan þann tíma. Vera má, að
færri séu nú á lífi, en þegar eg
vissi seinast, og að erfðahlutur
minn hafi því aukizt. En eg hef
meira gull með heim frá Suð-
urlöndum en hálsfestina eina,
og þó eg ætti ekki meira en það,
sem eg flyt með mér þaðan, væri
eg ekki félítill maður. Og hægt
er að afla meira á sama hátt
og eg hef aflað þess fjár.
Ylfa laut höfði sorgmædd og
sagði, að þetta gæfi ekki mikil
fyrirheit, svo erfiður, sem fað-
ir hennar væri. Og Tóki, sem
kom að í þessu og heyrði, hvað
rætt var um, tók þegar undir
með henni og sagði, að hér yrðu
þau að njóta viturlegra ráða.
— Og nú vill svo vel til, sagði
hann, að eg veit, hvernig vinna
skal mey af tignum ættum, ef
faðir hennar er því mótfallinn,
en hún sjálf viljug: Móðurfað-
ir minn hét Tönni og bjó þar
sem heitir á Nesi, átti hann
jafnan mikil kaup við Smálend-
inga. Hann átti litla jörð og tólf
kýr og mikið af mannviti. Eitt
sinn, er hann fór á kaupstefnu
til Verend, sá hann mey, sem
hét Gyða. Faðir hennar var rík-
ur höfðingi, en Tönni ásetti sér
þegar að fá hennar, bæði til þess
að auka mannvirðingar sínar og
vegna þess, að honum leizt vel
á hana, því að hún var vel vax-
in og hafði þykkar, rauðar hár-
fléttur. En faðir hennar —
Glúmur hét hann — var dramb-
samur og sagði, að Tönni væri
of lítilsháttar mágur, þó stúlk-
unni sjálfri litist það öðruvísi.
Nú settust þau Gyða og Tönni
ekki í sorg og sút, þó karlinn
væri úfinn, heldur tóku það ráð
að hittast í skóginum á laun, er
hún fór að taka hnetur; og varð
hún með barni. Tönni barðist
tvisvar við bróður hennar, og
báru þeir báðir ör eftir til dauða-
v í ð s j Á