Haukur - 01.04.1901, Blaðsíða 1

Haukur - 01.04.1901, Blaðsíða 1
Hver var morðinginn? Frakknesk leynilögreglu-saga, eftir Emile Gaboriau. (Framh.) „Já, klukkan níu í kvöld", svaraði læknirinn. „Fyr þarf jeg ekki að koma. Allt er undir hjúkrunar- konunni komið. Kona sú, sem jeg útvegaði, er vel að sjer í hjúkrunarstörfum. Jeg þekki hana vel". „Nú, það haflð þá verið þjer, sem komuð með þeesa nunnu hingað?" spurði Nóel. „Já, eruð þjer máske óánægður með hana?" „Nei, það er öðru nær". Læknirinn skundaði ofan stigann; en Nóel stóð litla stund hugsandi, og sneri síðan aftur inn til mad- dömu Gerdy. Lítilli stundu síðar kom þjónninn inn og sagði, að maður væri kominn, er ekki vildi segja til nafns síns. „Jeg kem undir eins", svaraðí Noel. Gestur sá, sem málaflutningsmaðurinn hafði von- azt. eftir, var mörgum kunnur í Paris. Hann hjet Clergeot. Hann var ekki beinlínis okrari, en með því að hann átti ógrynni af poningum, og var greiðvikinn að eðlisfari, lánaði hann vinum sinum oft meira eða minna af peningum, og til þess að bæta upp góðsemi sína, gerði hánn það fyrir þá, að þiggja rentur, sem þó voru mismunandi, frá fimmt- án til fimm hundruð af hundraði. Þessi ágætismaður elskaði skjólstæðinga sina, og ljet sjer mjög annt um þá, enda höfðu flestir vit á að meta ráðvendni hans og mannkosti. Aldrei hafði neinn heyrt þess getið, að hann hefði tekið eignir skuldunauts síns. Hann kaus heldur, að elta hann á röndum í tíu ár eða lengur, og krefja hann í sífellu um skilding og skild- ing, unz hann hafði fengið alla skuldina borgaða. Hann bjó lengst yfir í „Rue de 'la Victorie". Hann hafði enga búð, en samt sem áður seldi hann hjer um bil allt, sem seljanlegt var, stundum jafnvel muni, sem lögin skoðuðu ekki beinlínis sem verslunar- vöru. Hann fullvissaði menn oft um það, að hann væri ekki ríkur. Ef til vill sagði hann það satt. Hann var einkennilega sjervitur og dutlungasamur maður. Og hann var dæmalaust áræðinn. Hann lánaði stúlkum peninga, þótt þær hefðu enga aðra tryggingu að bjóða, en fegurð þá, er þær höfðu í svip- inn. Og hann lánaði ungum- karlmönnum peninga gegn veði í væntanlegri listagáfu þeirra. Slæm trygging þetta og annað eins. En skyn- bragð hans á slíkt var í miklum metum haft. Hon- um skjátlaðist sjaldan. Það voru öflugri og betri meðmæli með ungum listamanni, að vera skuldugur Clergeot, helduð en að fá langar lofgerðargreinarí blöðum eða tímaritum. Julietta hafði komið elskhuga sínum í kynni við þennan góða og gagnlega sómamann. Nóel vissi það vel, að Clergeot þótti vænt um alls konar smá-hugulsemi og kurteisismerki. Hann byrjaði þess vegna á því, að bjóða honum til sætis, og spyrja hann um það, hvernig honum liði. Clergeot svaraði því út í hörgul. Tennurnar væru góðar enn þá, en augun væru farin að bila; fæturna mætti hann ekki reiða sig á lengur, og heyrnin væri ekki nærri eins góð og hann vildi. En pistiliinn end- aði á þessa leið: „Þjer vitið víst, hvers vegna jeg er hingað kom- inn. Víxlarnir yðar falla í gjalddaga í dag, og jeg þarf á peningum að halda. Jeg hefi einn víxil upp á tíu, einn upp á sjö, og einn upp á fimm þúsundir franka; það eru samtals tuttuguogtværþúsundirfranka". „Nei, nei, Clergeot", svaraði Nóel; „hættið þjer nú aJveg að gera að gamni yðar". „Fyrirgefið", mælti okrarinn, „jeg er alls ekki að gera að gamni mínu". „Það held jeg þó. Það er full vika síðan jeg skrifaði yður, og sagði yður, að jeg gæti ekki borgað víxlana, og bað yður að framlengja lánið". „Jeg man mjög vel eftir því, að jeg fjekk frá yður brjef þess efnis". „Og hverju svarið þjer þá". ' „Það, að jeg svaraði engu, hjelt jeg að þjer mynduð skilja svo, að jeg gæti ekki orðið við bón yðar. Jeg vonaði, að þjer mynduð gera allt, er þjer gætuð til þess, að útvega peningana". „En það hefi jeg ekki gert", svaraði Noel; „Þjer eruð sjálfráður, hvað þjer gerið. Jeg á ekki einskilding til". „Vitið þjer, að jeg hefi þegar framlengt víxillán þessi fjórum sinnum?" Jeg veit, að vextirnir hafa verið borgaðir skil- víslega og upp í topp, og það meira að segja í svo ríkum mæli, að þjer hafið ekki haft óhag af því". Clergeot var aldrei vel við það, að minnzt væri á vexti þá, er hann tók af útlánum sínum. „Jeg kvarta ekki. Jeg segi bara það, að þjer eruð of kærulaus, þegar jeg á í hlut. Hefði jegfram- selt víxlana yðar, svo að aðrir hefðu orðið eigendur þeirra, þá er jeg viss um, að þeir væru fyrir löngu borgaðir". „Nei, alls ekki". „Jú, þjer mynduð hafa haft einhver ráð með að komast hjá málsókn. En þjer segið sem svo við sjáifan yður: „Clergeot gamli er bezti drengur". Og það er satt. En jeg er að eins góður meðan það skaðar mig ekki. Og nú sem stendur er jeg í stök- ustu peningavandræðum". Málaflutningsmaðurinn fór að verða hræddur um að Clergeot gamla væri alvara. „Má jeg segja yður það enn þá einu sinni?" mælti hann, „jeg er öldungis peningalaus, — öld— ung—is". „Svo?" svaraði okrarinn. „Nú, jæja, mjer þykir það slæmt, en jeg er neyddur til að lögsækja yður". „Og hvað græðið þjer á því? Þótt þjer aukið mjer HAUKUR HINN UNGI 1901. Np. 7.-9.

x

Haukur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Haukur
https://timarit.is/publication/48

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.