Morgunblaðið - 07.11.1998, Qupperneq 50

Morgunblaðið - 07.11.1998, Qupperneq 50
50 LAUGARDAGUR 7. NÓVEMBER 1998 MINNINGAR MORGUNBLAÐIÐ ÞORSTEINN SIGURÐSSON + Þorsteinn Sig- urðsson, fyrrv. forstjóri J.P. Pét- urssonar, fæddist í Reykjavík 9. mars 1920. Hann lést á Landakoti 2. nóv- ember síðastliðinn og fór útför hans fram frá Áskirkju 6. nóvember. Mig langar með nokkrum orðum að minnast tengdafóður. Fyrstu kynni mín af Þorsteini voru nokkuð sérstök. Þegar elsti sonur hans (Bjami) eignaðist vinkonu (mig) fannst Þorsteini að sonurinn yrði að koma fram eins og sannur herra- maður og færa vinkonu sinni blóm. Mér fannst skrýtið að fá blómvönd í tíma og ótíma og þetta samræmdist ekki framkomu 17 ára stráks af ‘68- kynslóðinni. Bjami sagði mér, að hann yrði að gera þetta fyrir pabba sinn. Svo kom að því að ég hitti þennan „rómantíska" herramann, þegar Þorsteinn og Inga Lillý buðu mér til kvöldverðar. Þorsteinn heilsaði mér með hlýju handtaki og hneigði sig djúpt og var mjög fágað- ur og formfastur. Það kom í ljós að við Þorsteinn áttum sameiginlegt áhugamál, myndlist og hönnun. Hann sýndi mér málverk eftir gömlu íslensku meistarana og nú- tímalistaverk sem þau hjónin höfðu eignast í sínum búskap. Einnig sýndi hann mér fallega muni sem þau höfðu keypt, marga hverja á ferðum erlendis á íyrstu árunum þeirra. Þorsteinn keypti erlend tímarit um list, hönnun og arki- tektúr. I þau 33 ár sem ég naut samvista við Þorstein og kom í heimsókn til tengdaforeldra minna, sýndi hann mér alltaf nýjasta blaðið sitt og það sem vakti athygli hans hverju sinni. Hjónin fylgdust vel með og voru samtaka um að gera heimili sitt glæsilegt. Við Bjarni bjuggum erlendis í nokkur ár, þá heimsóttu þau okkur oft. í slíkum heimsóknum og einnig á ferðalög- um með þeim erlendis, var gjaman farið að skoða antík eða listmuni og þá duttum við stundum niður á skemmtilega hluti. Á einu ferðalagi lentum við á glæsilegri tískusýn- ingu. Eftir sýninguna vildi Þor- steinn að við færum að skoða fótin og hvatti mig til að máta. Hann vildi endilega að Bjami gæfi mér kápu, sem hann sagði vera glæsilegustu flíkina á sýningunni. Kápan kostaði miklu meira en við ungu hjónin höfðum efni á, en Þorsteinn sagði það engu máli skipta, við ættum bara að láta eitthvað annað á móti okkur. Og við fórum heim með kápuna. Þar hafði ég eignast nýjan bandamann í áhuga mínum á þess- ari tegund hönnunar, en fram til þessa hafði mamma mín verið minn aðalráðgjafí og hönnuður. Þorsteinn var alltaf svo glæsilega klæddur að eftir var tekið. Það var Inga Lillý líka og Þorsteinn hafði gaman af að gleðja hana og kom oft heim með falleg föt handa henni og skart- gripi. Þorsteinn hafði gott vit á efnum og valdi alltaf það besta. Hann fylgdist með því nýjasta í línum og litum. Honum þótti því leitt þegar hann í veikind- unum gat ekki lengur haldið reisn sinni. Undir það síðasta, átti hann ekki gott með að tjá sig, en var þó samur við sig. Ég heimsótti hann fýrir stuttu og var í mjúkri ullar- kápu. Hann strauk kápuna aftur og aftur, brosti sínu blíðasta og kinkaði kolli. Honum leist vel á efnið og nú var hann líkur sjálfum sér, þrátt fyrir allt. Þorsteinn var ekki bara fagurkeri, heldur líka sælkeri. Ávextir voru sérstakt áhugamál. Þegar við vorum á ferðalögum, var hápunkturinn að komast á ávaxta- markað, að ég tali nú ekki um þegar hann gat farið og tínt plómur, epli eða jarðarber sjálfur. Hann átti sína uppáhalds ávaxtakaupmenn í Reykjavík. Konditorí og bakarí voru líka á hans áhugasviði, enda mikill sælkeri, sem vissi allt um konfekt og tertur. Þorsteinn var alla tíð mjög vinnusamur og unni sér sjaldan hvíldar. Þrátt fyrir það fóru þau hjónin oft í sælureitinn sinn við Þingvallavatn. Þar fannst þeim himininn blárri, sólin heitari, fískurinn ferskari og berin sætari. Nú er komið að leiðarlokum hjá Þorsteini og hann fínnur annan sælureit. Ég þakka honum sam- fylgdina og lærdómsrík kynni. Ég dáðist að styrk Ingu Lillýjar í veik- indum Þorsteins og missir hennar er mikill. Ég votta fjölskyldu Þor- steins innilega samúð mína. Guðrún Björt. Þorsteinn Sigurðsson var giftur móðursystur minni Ingu Lillý Bjarnadóttur. Mig langar til að minnast hans með nokkrum orðum. Þorsteinn er mér sérstaklega minn- isstæður frá því ég var bam og ung- lingur. Fyrir mér var hann eins og allir feður ættu að vera. Hann var einstaklega bamgóður maður og laðaði börn að sér með ljúfri fram- komu. Ég var fimmtán ára þegar ég fór með þeim hjónum og þremur sonum þeirra til Kaupmannahafnar í sex vikur. Ferðin var farin til að leita lækningar fyrir einn af sonum þeirra. Ég gerði mér strax grein fyrir því að þetta var ekki skemmti- ferð fyrir þau hjón með fjögur böm sem sífellt þurfti að fylgjast með og sinna. Þrátt fyrir það lét Þorsteinn mig aldrei fínna annað en að ég væri sem eitt af hans börnum og með stakri alúð og væntumþykju sinnti hann okkur öllum af mikilli natni. Þorsteinn var mikill heims- maður og virtist þekkja vel til í Kaupmannhöfn. Hann var öraggur í fasi og vissi alltaf hvaða stefnu skyldi taka. Þetta var maður sem ég gat litið upp til. Svo voru þau hjónin alltaf svo hlý og góð hvort við ann- að. Þarna fann ég mig í öraggum höndum. Þessi tími í Kaupmanna- höfn er mér ógleymanlegur og verð- ur mér oft hugsað til þessa ferða- lags. Þó að ferðin væri farin í alvar- legum tilgangi era ánægjulegar og hlýlegar minningar það sem eftir lifir. Þau hjónin vora gift í yfir hálfa öld og reyndu margt saman. Lífíð lék ekki alltaf við þau, sem virtust samt styrkjast við mótlætið. Bama- missir, sjúkdómar og systkinamiss- ir mörkuðu djúp spor í líf þeirra. En synirnir fjórir, Jón Bjarni, Stein- grímur, Sigurður og Ánton Pétur, era allir miklum mannkostum prýddir og hafa náð langt hver á sínu sviði. Það hefur án efa veitt Þorsteini mikla lífsfyllingu að fylgj- ast með uppvexti þeirra og þroska og var hann stoltur af sonum sínum. Með æðraleysi og væntumþykju hafa þau hjón átt góða ævi saman. Missir Ingu Lillýar er mikill og votta ég henni og fjölskyldunni allri mína dýpstu samúð. Margét I. Hansen. Það eru margar og Ijúfar minn- ingar sem koma upp í huga minn þegar ég sest niður og skrifa um samstarfsmann minn, Þorstein Sig- urðsson. Hann var forstjóri J.B. Péturssonar þau ár sem ég var þar verkstjóri. Hann gerði miklar kröf- ur til sjálfs sín og einnig kröfur til annarra. Framkoma hans ein- kenndist af hógværð og háttvísi. Þorsteinn kenndi mér að meta og leggja rækt við menningu okkar og að fjölskyldutengslin mætti ekki vanrækja í amstri daganna. Hann var sanngjarn við þá sem hjá hon- um unnu en stundum gerði hann líka athugasemdir við vinnu sam- starfsfélaga sinna. Hann hafði áhuga á þjóðmálum og fylgdist vel með atburðum líðandi stundar. Hann hafði skoðun á hlutunum og hafði alltaf eitthvað gott til málanna að leggja. Síðustu árin þegar halla tók af degi fékk hann þann sjúkdóm sem að lokum leiddi hann til hinstu stundar. Lífsgöngu hans er lokið. Lifsstarf hans var mikið og farsælt. Minning um hann er vinum hans hugljúf. Þorsteinn var sérlega ráða- góður og aldrei heyrði ég hann segja styggðarorð um nokkurn mann. Einnig var hann sérlega bamgóður og bóngóður og vildi öll- um vel gera. Við unnum saman hjá J.B.P. í tæp 30 ár. Fyrir hönd sam- starfsfélaganna hjá J.B. Péturssyni þökkum við samfylgdina. Fjöl- skylda mín, kona og dætur þakka Þorsteini góð kynni og velvilja. Finnbogi Þór Baldvinsson. Okkar kæri, RAGNAR ÁRNASON sjómaður, Lindarsíðu 4, Akureyri, lést á Fjórðungssjúkrahúsinu á Akureyri fimmtudaginn 5. nóvember. Hann verður jarðsunginn frá Akureyrarkirkju þriðjudaginn 10. nóvember kl. 13.30. Þeim, sem vildu minnast hans, er bent á Slysavarnafélag íslands. Sigurbjörg Helgadóttir, Ragna Ragnarsdóttir, Sigurður Rúnar Ragnarsson, Kolbrún Björk Ragnarsdóttir, Svanhvít Björk Ragnarsdóttir, Valdís Brynja Þorkelsdóttir, tengdabörn, barnabörn og barnabarnabörn. í dag kveð ég frænda minn og vin, Þorstein Sigurðsson. Ég á í hjarta mínu góðar minningar um þig og yndisleg framkoma ykkar Ingu Lillýjar í minn garð verður vel geymd. Ég var 13 ára er ég fór að stússast með þér í blómunum, en þú varst á þeim árum blómaheildsali. Fyrir það fékk ég vasapening, auk þess bónusinn að sitja í bílum þín- um sem voru eðalvagnar í mínum augum. Hafðir þú gaman af góðum og kraftmiklum bílum. Seinna fékk ég vinnu í verslun fjölskyldu ykkar, J.B. Péturssyni með skólagöngu minni og kom það sér vel. Þar kynntist ég húsasmíðameistara, Sveinbimi Sigurðs, og bað ég hann um að taka mig í iðnnám sem hann og gerði. Var það nám mér gæfu- spor. Góðar minningar á ég frá vinnu á Þingvöllum við sumarbú- stað ykkar á fallegum stað. Reisu- legt hús, sælureitur fjölskyldunnar. Kæri frændi, ég og fjölskylda mín viljum þakka þér samfylgdina í gegnum árin. Fjölskylda mín vottar þér, Inga Lillý, bömum og öðrum aðstandendum okkar dýpstu samúð. Guð blessi minningu góðs drengs. Sigurður Jónsson. Á mannsævinni breytist æði margt án þess að jafnóðum sé eftir því tekið. En safnast þegar saman kemur og á efri áram kemur það best í ljós. Hraust og áhyggjulaus böm hafa löngum átt erfitt með að ímynda sér sjálf sig sem beygð gamalmenni. Á sama hátt fínnst þeim það heldur óraunveraleg saga að afar og ömmur hafí einhvern tíma verið hrakkulausir krakkar í ærslafullum leik. Samt gerist þessi öldrun sem nú er kölluð, hægt og hægt, og ekki skyldi um það sakast, síst þegar maður er orðinn afskap- lega reyndur og vitur öldungur, að eigin áliti. Þegar Þorsteinn frændi minn hefur lokið ævistarfi sínu verður mér hugsað til Reykjavíkur á ung- um aldri okkar. Annar var alinn upp í höfuðborginni, en hinn gat hrósað sér af vistinni í sveit afa okkar og ömmu sem við áttum sannanlega til- vera okkar að þakka. Annar safnaði frímerkjum í snotrar möppur og lagði kapp á smekkvísi í klæðaburði. Hinn var að æfa sig eins og Ugla á orgel föðursystur sinnar með til- sögn nafna síns Isólfssonar, til þess að fullnægja trúarþörfinni í Gils- bakkasókn. Annar þekkti hverja götu í bænum, hinum var varla treystandi að rata einsömlum neðan af Lindargötu upp í Sundhöll. Báðir sóttu einkatíma í merkilegum tungumálum og festu um leið í minni nytsamlegar staðreyndir, svo sem: Sardinia insula est. Annar dreifði blómum í verslanir til að setja svip á gleði- og sorgarstundir í bænum og keyrði þá amerískan bíl sem hann hafði eignast með dugn- aði og fyrirhyggju, á lágu númeri. Hinn dró það hins vegar æði Iengi að verða stoltur Skoda-eigandi. Ekki var mikill munur á systkina- hópum þein-a því að frjósemi var í ættinni. Systkinin átta í borginni áttu afkomu sína undir þrotlausri vinnu fóðurins við að snyrta hár og skegg borgaranna, svo sem Nordals og Kiljans. Löngum var líka frænd- inn úr sveitinni tekinn inn á heimil- ið. En krakkarnir sjö í sveitinni treystu á að nóg væri af grasi til að slá og raka og fóðra með því bless- aðar skepnurnar sem reyndar hétu allar sínum nöfnum ekki síður en borgararnir. Hrútarnir báru til dæmis vii-ðuleg ráðherranöfn, Jónas, Tryggvi og Einar á Eyrar- landi. En þessum tveimur ungu mönnum var það sameiginlegt að kvíða ekki framtíðinni, hún var svo óralöng og hlaut að bjóða upp á ótal ævintýri og gæfu. Og auðvitað rætt- ust þær vonir með góðu fjölskyldu- lífí og átökum við áhugaverð verk- efni, svo sem að stjórna iðnfyrir- tæki og tjónka við mislynda ís- lenska veðráttu. Það er gangur lífsins að þroskast og blómstra og láta síðan undan síga. En svo þungbær getur sú hnignun orðið að dauðinn verði kærkominn léttir. Sú staðreynd dregur þó ekki úr djúpum söknuði vandamanna eftir langa og dyggi- lega samfylgd og umönnun. Ég færi fjölskyldu Þorsteins frænda míns innilegar samúðarkveðjur og góðar óskir. Páll Bergþórsson. Þorstein Sigurðsson, föðui'bróður minn, kölluðum við frændsystkinin aldrei annað en Steina. Hann var fímmti í röð átta systkina, barna Sigurðar Ólafssonar rakara og Hall- dóru Jónsdóttur. Hin voru: Jón, Ás- gerður, Páll, Guðrún, Ólafía, Ásgeir og Sigríður. Látin era: Jón, Ásgerð- ur og Guðrún. Fjölskyldan bjó framan af á Hverfisgötu. í þá daga var viðvarandi mjólkurskortur í höf- uðstaðnum. Sigurður festi því kaup á smábýlinu Brúarenda, sem var neðan við Grímsstaðarholtið, og byggði hús í austurenda landareign- arinnar, sem kallað var Brú og stóð, þar sem nú era hjónagarðarnir. Þangað fluttist fjölskyldan árið 1928 af Hverfisgötunni. Þá var Þorsteinn átta ára. Þarna óx hann upp í stór- um systkinahópi og varð hár og myndarlegur maður. Hann var betri en enginn, er hann kom aðvíf- andi dag einn og bjargaði Geira, yngri bróður sínum og félögum hans úr Þormóðsstaðahverfinu úr klóm Holtara, sem hugðust jafna um þá. Sennilega hefðu hnefaleikar legið vel fyrir Þorsteini, enda ekki aðeins hávaxinn, heldur snerpan einnig í góðu lagi. Holtararnir voru miklu liðfleiri, en raðir þeirra splundraðust skjótt, þegar Þor- steinn hóf aðgerðir. Brú stóð nokkuð afskekkt, milli byggðar Holtaranna og Skerja- fjarðarins. Sunnan við Brú var svart steinhús, sem aldrei var múr- að, hálfgert draugahús, sem í bjó kona, er þótti nokkuð dularfull. Systkinin urðu sum með afbrigðum fótfrá, því leiðin frá strætóbiðstöð- inni heim að Brú gat verið bæði dimm og drangaleg. Þar gat því ýmislegt verið á kreiki. A.m.k. yngri hluti Brúarkrakkanna hélt mjög hópinn við krakkana í Þormóðs- staðahverfinu. Pétur tvíburabróðir Halldóra á Brú bjó að Brúarenda, steinhúsi, er seinna lenti í syðri veg- arbrún Starhaga. Hann sá um bú- skapinn með öðra, en lengst af voru kýrnar þrjár. Börn Péturs, Gunn- laugur og Lára, vora tryggir leikfé- lagar, en einnig Olsen-bræður og Kristiansenbömin á Þormóðsstöð- um, svo nokkrir séu nefndir. Fjöl- skyldan var borgfirskrar ættar. Börnin voru flest sumur í Borgar- fjarðarhéraði „í sveit“, þá helst hjá frændfólki sínu. Þorsteinn var reyndar nokkur sumur í sveit hjá föðurbróður sínum, Sigurjóni, sem bjó í Norðurgröf á Kjalarnesi. Stundum dvöldu ættingjar úr Borg- arfirðinum hjá þeim vetrarlangt, vegna skólagöngu í Reykjavík. Fjölskyldan bjó að Brú þar til ár- ið 1937, að selja varð húsið. Var þá flutt í foreldrahús Sigurðar, sem hann hafði keypt. Þetta var meðal- stórt timburhús við Lindargötuna. Þar var nokkuð þröngbýlt, því þar bjó ekki aðeins fjölskylda Sigurðar, heldur einnig Sigurdís, systir hans, ásamt fjölskyldu sinni, uppi á lofti undir súð. Við systkinabörnin þekktum aðeins þetta fjölskylduhús og höfum því jafnan talað okkar á milli um Lindargötufjölskylduna. Snemma átti kaupsýsla hug Þor- steins. Hann gerðist blómaheildsali, og seldi einkum blóm fyrir garð- yrkjubændur í Mosfellssveitinni. Eftirlifandi konu sinni, Ingu Lillý, kvæntist hann árið 1947. Hún var dóttir Jóns Bjarna Péturssonar blikksmiðs, er rak blikksmiðju J.B. Péturssonar, og Ingibjargar, konu hans. I fjölda ára var Þorsteinn framkvæmdastjóri blikksmiðju J.B. Péturssonar. Þau Inga Lillý eignuðust sex börn. Tvö þeirra létust skömmu eft- ir fæðingu. Fjórir synir komust upp. Þeir era: Jón Bjami, heimilis- læknir í Hafnarfirði; Steingrímur, sem býr að Tjaldanesi í Mosfellsdal; Sigurður, veðurfræðingur og Anton Pétur, geðlæknir í Rochester í New York-ríki. Auk þess að vera kaupsýslumaður af guðs náð, var Þorsteinn fyrir- myndarfaðir og var heimili þeirra Ingu Lillýjar jafnan vel búið. Ekki er laust við, að stundum þættu manni synir hans öfundsverðir. í af- mælisveislum þeirra var Steini höfð- inglegur í lund og afbragðs kvik- myndastjóri. Og Inga-Lilly sá til þess, að boðið var upp á úrvalstertur með tilheyrandi drykkjarföngum. Síðar þótti mér jafnan einstak- lega ánægjulegt að hitta Steina og ræða við hann um menn og málefni. Þótt oft greindi okkur á, urðu sam- ræður okkar aldrei að illdeilum, til þess var Steini alltof fágaður maður og hlýr. Langt er síðan ég tók að sakna samfundanna við Steina. Ég mun alltaf minnast hans, ekki eins og hann var síðustu árin, þjáður af Alzheimer-sjúkdómnum, heldur fyrir þá eðliskosti, er prýddu hann sem heilbrigðan, fulltíða mann: Fáguð framkoma, kvikar hreyfing- ar og hresst yfirbragð. Sigvaldi Ásgeirsson.
Qupperneq 1
Qupperneq 2
Qupperneq 3
Qupperneq 4
Qupperneq 5
Qupperneq 6
Qupperneq 7
Qupperneq 8
Qupperneq 9
Qupperneq 10
Qupperneq 11
Qupperneq 12
Qupperneq 13
Qupperneq 14
Qupperneq 15
Qupperneq 16
Qupperneq 17
Qupperneq 18
Qupperneq 19
Qupperneq 20
Qupperneq 21
Qupperneq 22
Qupperneq 23
Qupperneq 24
Qupperneq 25
Qupperneq 26
Qupperneq 27
Qupperneq 28
Qupperneq 29
Qupperneq 30
Qupperneq 31
Qupperneq 32
Qupperneq 33
Qupperneq 34
Qupperneq 35
Qupperneq 36
Qupperneq 37
Qupperneq 38
Qupperneq 39
Qupperneq 40
Qupperneq 41
Qupperneq 42
Qupperneq 43
Qupperneq 44
Qupperneq 45
Qupperneq 46
Qupperneq 47
Qupperneq 48
Qupperneq 49
Qupperneq 50
Qupperneq 51
Qupperneq 52
Qupperneq 53
Qupperneq 54
Qupperneq 55
Qupperneq 56
Qupperneq 57
Qupperneq 58
Qupperneq 59
Qupperneq 60
Qupperneq 61
Qupperneq 62
Qupperneq 63
Qupperneq 64
Qupperneq 65
Qupperneq 66
Qupperneq 67
Qupperneq 68
Qupperneq 69
Qupperneq 70
Qupperneq 71
Qupperneq 72
Qupperneq 73
Qupperneq 74
Qupperneq 75
Qupperneq 76
Qupperneq 77
Qupperneq 78
Qupperneq 79
Qupperneq 80
Qupperneq 81
Qupperneq 82
Qupperneq 83
Qupperneq 84

x

Morgunblaðið

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.