Fálkinn


Fálkinn - 25.10.1961, Page 15

Fálkinn - 25.10.1961, Page 15
Þegar þau nálguðust húsið mælti Honore Bontemps allt í einu: — En ef allt er nú yfirstaðið. Hreimurinn í rödd hans sýndi ljós- lega ósk hans í þeim efnum. En gamla konan var ekki dauð. Hún lá á bakinu í sinni hrörlegu hvílu, en út fyrir rúmstokkinn hékk kreppt og kræklótt hönd hennar, sem vegna tæpr- ar aldar strits líktist mest krabbaklóm. Frú Rapet gekk upp að rúminu og athugaði sjúkhnginn vandlega, tók á púlsinum, sló lauslega á brjóst hennar, hlustaði eftir andardrættinum og spurði hana spurninga, svo að hún mætti heyra rödd hennar. Því næst gekk hún út úr herberginu, en Honore kom að vörmu sporí og sagði: — Jæja? Kerling svaraði: — Hún getur lifað í tvo daga og kannski þrjá. Þú verður að greiða mér sex franka auk alls. — Sex franka! Sex franka! hrópaði hann. — Ertu frá þér? Hún getur ekki lifað nema í fimm til sex tíma og það í hæsta lagi. Þau þráttuðu um þetta nokkra stund og var reiði á báða bóga, en að lokum gekk hann þó að skilmálum hennar, því að áliðið var dags og hveitið enn ekki komið í hús. — Jæja, við segjum það þá. Sex frankar auk alls þar til líkið hefur verið tekið. — Það er ákveðið. Sex frankar. Og hann skálmaði út á akur til hveit- isins, en hún skundaði heim í þvotta- húsið. Hún tók handavinnu með sér, því að hún vann viðstöðulaust er hún sat yfir dánum og deyjandi. ýmist fyrir sjálfa sig eða fólkið sem hún var hjá í það og það skiptið og fékk aukaþóknun fyrir. Allt í einu spyr hún: — Hefurðu tekið við sakramentinu, frú Bontemps? Gamla konan sagði „nei“ með höfð- inu, en frú Rapet, sem var trúuð mjög, spratt á fætur og mælti: — Guð komi til! Er þetta mögulegt? Ég fer strax og sæki prestinn. Og hún flýtti sér svo mjög, að allir þeir, sem til hennar sáu, þóttust sann- færðir um, að slys hefði borið að hönd- um. Prestur kom óðara í rykkilíni sínu og á undan hljóp kórdrengur, sem hringdi bjöllu, til þess að tilkynna komu hins heilaga manns. Nokkrir menn sem voru að vinna skammt frá, tóku ofan sína barðastóru hatta, og voru hljóðir þar til prestur var kominn úr augsýn, en konurnar signdu sig. Hænuungarnir forðuðu sér skelkaðir inn í kofa sinn, en foli einn, sem tjóðraður var í húsa- garðinum. hljóp í svo stórum hring sem tjóðurbandið leyfði og jós mikillega. Prestur var í fullum skrúða og hafði yfir bænir í hálfum hljóðum, en frú Rapet rölti á eftir í keng og með kross- lagðar hendur á brjósti. Honore sá til ferða þeirra og spurði: — Hvert skyldi presturinn vera að fara? En samverkamaður hans, sem var öllu skarpari, sagði: — Hann er sjálfsagt á leið til móður þinnar. Bóndi varð ekki undrandi yfir þessu og sagði: — Það er mjög líklegt, en hélt svo áfram með vinnu sína. Gamla frú Bontemps viðurkenndi syndir sínar, fékk syndafyrirgefningu, en því næst hélt prestur heimleiðis. Frú Rapet gerðist nú hýr á brún. því að hún þóttist sjá, að endirinn nálgaðist óðum. Degi var tekið að halla, en kvöld- andvarinn feykti til gluggatjöldunum, sem eitt sinn höfðu verið hvít, en voru nú svört af flugnaskít, og virtist sem vildu þau fljúga burt með í samfylgd með sál hinnar öldruðu konu. Hún lá hreyfingarlaus með galopin augu og beið dauðans. sem var svo ná- lægur, en sem fór sér samt að engu óðslega. Hans gat ekki verið langt að bíða og sæi þá heimur af henni en ekki eftir. Nokkru fyrir náttmál kom Hon- ore heim og spurði kæruleysislega eftir líðan móður sinnar. Hann leyfði þá frú Rapet að fara heim, en sagði: — Þú kemur hingað klukkan fimm í fyrramálið, stundvíslega. — Klukkan fimm, svaraði hún. Hún kom í dögun og sat þá Honore að morgunverði. — Jæja, er móðir þín dauð? spurði kerling. — Nei, hún er þvert á móti mun betri, svaraði hann og var ekki með öllu laust við illgirni í röddinni. Síðan hélt hann út til vinnu sinnar. Frú Rapet fann til óttakenndar og gekk upp að rúmi sjúklingsins, en þar var enga breytingu að sjá. Útlit frú Bontemps var lítið breytt frá deginum áður og sízt til hins verra. Frú Rapet sá, að þessu gat hún haldið áfram í 2, 4 og jafnvel 8 daga. Hún fylltist óstjórn- legri reiði í garð þess manns, Honore, sem hafði prettað hana svo mjög og í garð hinnar deyjandi konu, sem ekki vildi deyja. Hún tók upp prjóna sína og fór að vinna en hafði samt ekki augun af hinni hrukkóttu ásjónu frú Bontemps. Nokkru seinna kom Honore heim og var í heldur kátu skapi, enda gekk hirðing hveitisins með bezta móti. Frú Rapet var nú næstum frávita af reiði og fannst hver mínúta eilífð. Aldrei hafði hún verið rænd svona óheyrilega fyrr, aldrei fyrr leikin svo grátt. Hún fann til æðisgenginnar löng- unar til þess að kyrkja þennan asna, Frh. á bls. 32 Bóndi þekkti móður sína vel. Hann vissi hversu lífseig hún var og hún lét sér ekki allt fyrir brjósti brenna. Hann vissi, að hún gat halcfið út í viku enn, hvað sem læknirinn segði... SMÁSAGA EFTIR GUY DE MAUPASSANT FÁLKINN 15

x

Fálkinn

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.