Vikan


Vikan - 12.09.2000, Side 44

Vikan - 12.09.2000, Side 44
 Charlotte hikaði fyrir utan skrifstofubygg- inguna og virti fyrir sér koparskiltið á veggn- um. Á því stóð: Lögmannsstofa Jeffersons og Horwich. Hún var full kvíða. Hún togaði niður pilsið og virti fyrir sér fjörugt mannlífið á markaðstorg- inu. Klukkan var aðeins átta að morgni en það var markaðsdag- ur og sölumennirnir önnum kafn- ir við að koma varningnum fyrir í sölubásunum. Dökkbláa drakt- in sem hún klæddist hafði virst settleg og virðuleg í London. Núna hafði hún á tilfinningunni að pilsið væri allt of stutt. Ef til vill hefði hún átt að kaupa sér nýja dragt, einhverja sem hæfði betur nýju hlutverki hennar sem undirtyllu. Það var nákvæmlega það sem hún yrði á nýja vinnustaðnum, jafnvel þótt hún væri fullgildur lögmaður. En sannleikurinn var sá að ný föt voru munaður sem hún hafði ekki efni á þessa dagana. Hún leit aftur á skiltið. Jefferson og Horwich. Hún hafði þegar hitt Richard Horwich. Hún hafði farið í við- tal til hans þegar hún sótti um starfið. Hann var notalegur, mið- aldra fjölskyldumaður, nákvæm- lega eins og hún hafði gert sér hann í hugarlund. Daniel Jeffer- son aftur á móti... Charlotte dró djúpt að sér and- ann. Viðurkenndu það bara, sagði hún biturlega við sjálfa sig. Þú vildir frekar vinna með kölska sjálfum en Daniel Jefferson. Óskabarni lögmannsstéttarinnar, manninum sem einn og óstuddur hafði barist við étórt lyfjafyrir- tæki og unnið málið fyrir skjól- stæðinga sína. Skjólstæðingun- um, saklausum fórnarlömbum hirðulauss og harðbrjósta stór- fyrirtækis, höfðu verið dæmdar hæstu skaðabætur sem breskur dómstóll hafði nokkru sinni dæmt og stjórnendur lyfjafyrir- tækisins höfðu orðið að viður- kenna að þeir hefðu vitað af skaðlegum aukaverkunum lyfs- ins án þess að hafa nokkuð að gert. Hún virti aftur fyrir sér skiltið á framhlið glæsilegrar byggingar- innar og bar saman aðstæður sín- ar og Daniels Jeffersons. Hún var einnig fullgildur lögmaður. Hún hafði einnig rekið eigin lög- mannsstofu og hún hafði einnig á sínum tíma verið talsmaður þeirra sem þurftu á lagalegri að- stoð að halda en höfðu ekki efni á að borga fyrir hana. Þar með lauk samanburðinum. Daniel Jefferson naut vel- gengni. Hann var örugglega að drukkna í verkefnum, sérstak- lega nú, eftir að lyfjamálið hafði verið forsíðufrétt dagblaðanna. Hún var aftur á móti nauðbeygð til að sækja um vinnu hjá öðrum, neydd til þess að byrja aftur neðst í stiganum. Hún var ekki bara búin að missa heimili sitt og fyr- irtækið, kærastinn var líka far- inn frá henni. Hún hafði orðið undir vegna samdráttarins í þjóð- félaginu sem smátt og smátt neyddi mörg fyrirtæki til að loka. Auðvitað ætti hún, eins og for- eldrar hennar og vinir sögðu, að vera þakklát fyrir að hafa fengið vinnu, í stað þess að vera full reiði yfir því að hafa misst allt út úr höndunum. En hún var öskureið. Hún hafði lagt svo mikið á sig, bæði á meðan hún var í námi og á fyrsta vinnustaðnum eftir að hún út- skrifaðist úr lögfræðinni. Hún hafði verið eini kvenkyns lög- fræðingurinn á stórri lögmanns- stofu í London. Hún hafði orðið að stilla sig um að svara í sömu mynt þegar karlarnir, sem hún vann með, gerðu allt til þess að lítillækka hana með því að láta henni eftir leiðinlegustu og ómerkilegustu verkefnin. Þeir höfðu jafnvel gefið í skyn að hún ætti að hita kaffið ofan í þá! En hún hafði unnið hörðum hönd- um með aðeins eitt markmið í huga; að opna eigin lögmanns- stofu áður en hún yrði þrítug. Hún hafði orðið himinlifandi þegar hún og Bevan, kærastinn hennar, fundu litla lögmanns- stofu til sölu. Hún þurfti að taka svimandi hátt lán til þess að kaupa reksturinn. Samtímis hafði hún ákveðið að kaupa glæsilegt hús í miðborginni, í næsta nágrenni við skrifstofuna. Þau Bevan voru sammála um að húsið væri skynsamleg fjárfest- ing; þegar að þau hefðu gift sig yrði húsið nógu stórt fyrir þau bæði. Seinna gætu þau selt það með gróða og keypt annað enn þá stærra. Þessi borgarhluti varð sífellt vinsælli og fasteignaverðið him- inhátt. Charlotte hafði uppgötv- að það þegar hún neyddist til að yfirbjóða aðra væntanlega kaup- endur, bæði að húsinu og skrif- stofunni. Sem betur fer gat hún fengið nógu hátt lán til þess að yf- irbjóða þá alla. En það þýddi það að hún átti ekki krónu í reiðufé og var með háan yfirdrátt í bank- anum auk máiiaðarlegra afborg- ana af bankaláninu. Hún hafði verið hrædd við að taka svo hátt lán en Bevan hafði hlegið að henni og bent henni á að hún væri bara að taka sömu áhættu og karlmenn stæðu sífellt frammi fyrir. „Hvað er eiginlega að ykkur kvenfólkinu?“ hafði hann spurt. ,,Þið eruð alltaf að krefjast jafnréttis en svo þegar tækifærin koma upp í hendurn- ar á ykkur..." Hann yppti öxlum án þess að ljúka setningunni og hún vissi hvað hann var að gefa í skyn. Bevan var þekktur fyrir að vera skaphundur og fljótur til að dæma aðra. Hann lifði hratt og starfaði sem verðbréfasali í City. Charlotte hafði kynnst honum í gegnum starfsfélaga sinn og hafði alls ekki kunnað vel við hann til þess að byrja með. En hann gekk svo ákveðið á eftir henni að hún hafði ekki getað annað en verið upp með sér. Trúlofun þeirra var óformleg, yfirborðsleg tilhögun, einhvers konar yfirlýsing þess efnis að þau ætluðu að gifta sig einn góðan veðurdag. Charlotte vissi að for- eldrar hennar, sérstaklega mamma hennar, áttu svolítið bágt með að átta sig á þessu fyr- irkomulagi. í huga móður henn- ar þýddi trúlofun demantshring og ákveðinn brúðkaupsdag. Charlotta hafði hvorugt. Og nú átti hún ekki lengur kærasta. Hún horfði fýlulega á voldug- ar útidyrnar. Um leið og hún opn- aði þær gengi hún inn í nýjan heim. Hún væri aftur komin á byrjunarreit. Hún var þrjátíu og tveggja ára. Of gömul til þess að byrja aftur. En hún gat aðeins sjálfri sér um kennt. Hún vissi að hún ein var ábyrg fyrir gjörðum sínum. „Þú tókst að þér of mörg góð- ■ gerðarmál,“ sagði Bevan reiði- lega þegar hún brotnaði niður og sagði honum grátandi frá því að endurskoðandinn ráðlegði henni að loka fyrirtækinu. Hún væri heppin ef hún gæti selt báðar eignirnar til þess að forðast gjald- þrot. Hafði Bevan haft rétt fyrir sér? Hvað hafði hún gert rangt? Hafði hún tekið að sér of mörg mál sem henni fannst spennandi en vitað að þau gæfu ekkert í aðra hönd? Eða var hún einfald- lega ekki nógu góður lögmaður? Hafði hún ekki lagt nógu hart að sér? Var hún hæfileikalaus? Lík- lega var hún ekki nógu góð til þess að laða að sér réttu við- skiptavinina.Viðskiptavinina sem Daniel Jefferson virtist hafa nóg af, hugsaði hún með sjálfri sér. Og hvers vegna hann? Það er lítill vandi að fá viðskiptavini þegar hvert einasta dagblað í landinu skrifar um þig lofgreinar, þegar hvert einasta tímarit í land- inu birtir viðtöl við þig og sjón- varp og útvarp flytja um þig heilu 44 Vikan

x

Vikan

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.