Vikan


Vikan - 12.09.2000, Side 46

Vikan - 12.09.2000, Side 46
Þórunn Stefánsdóttir þýddi herðabreiður, það stirndi á dökkt hárið í sólinni og hann bar sig eins og íþróttamaður. Hann var klæddur virðulegum jakkafötum og það glitti í snjóhvíta skyrtu- ermi undan jakkanum. Þessi maður var dæmigerður endur- skoðandi ... lögmaður ... Hjart- að hoppaði í brjóstinu á henni þegar hann stansaði og leit upp í gluggann þar sem hún stóð, eins og hann hefði orðið þess var að fylgst væri með honum. Hún þekkti hann strax af blaðaljós- myndunum. Hann var miklu myndarlegri en þær gáfu til kynna. Það gat verið að jakkaföt- in væru íhaldssöm og óspennandi en maðurinn sem klæddist þeim var sterkur og karlmannlegur. Eldrauð í andliti flýtti hún sér burt frá glugganum. Hún greiddi með fingrunum í gegnum hárið og strauk það frá andlitinu. Hárgreiðslan var það eina sem hún hafði neitað að breyta þeg- ar Bevan krafðist þess að hún breytti ímynd sinni. Hár hennar var slétt, þykkt og gljáandi, og fallega rautt frá náttúrunnar hendi, þótt fólk ætti oft bágt með að trúa því. Það náði henni nið- ur á axlir og rauði liturinn und- irstrikaði hvítt hörundið og blá- græn augun. Bevan hafði heimtað að hún færi í ljós, sagt það bæði gamal- dags og ljótt að vera snjóhvítur á skrokkinn. En hún hafði neitað staðfastlega og bent honum á að sólargeislarnir, hvort sem þeir væru ekta eða óekta, væru óholl- ir fólki með hvítan litarhátt. Sennilega hefði hún átt að vera löngu búin að koma auga á hættumerkin og uppgötva að Bevan elskaði það sem hún stóð fyrir meira en konuna sem hún var í raun og veru. Enda hafði það sýnt sig. Um leið og vel- gengnin yfirgaf hana flýtti Bevan sér að fara sömu leið. Gott og vel, hún var búin að gera sér grein fyrir því að stolt hennar var meira sært en hjartað, en samt... Sennilega liði langur tími þar til hún treysti karlmanni aftur. Það sem olli henni mestu hug- arangri var sú staðreynd að Bev- an hafði gengið á eftir henni, drekkt henni í blómum og slegið henni gullhamra. Samtímis því sem hann var að reyna að breyta henni, hugsaði hún kaldhæðnis- lega. Foreldrar hennar og systir voru þeirrar skoðunar að hún væri betur sett án hans og hún vissi að þau höfðu rétt fyrir sér. Bevan var munaður sem hún hafði ekki lengur efni á, ekki frekar en skrifstofunni, húsinu og dýra bílnum. Hún gat huggað sig við það að yfirdrátturinn í bank- anum var það eina sem hún skuldaði í dag. Það eina. Hún gretti sig og skuggi leið yfir and- lit hennar. Hún hafði barist á móti þegar foreldrar hennar buðu henni að búa hjá þeim leigulaust. Henni fannst auðmýkjandi og erfitt að flytja aftur inn á þau, þrátt fyrir að hún elskaði þau og þeim kæmi vel saman. En þau minnlu hana á yfirdráttinn og hún varð að við- urkenna að það væri út í hött að eyða peningum í dýrt leiguhús- næði. Hún hafði ekki einu sinni haft efni á að kaupa sér bíl. Pabbi hennar keypti handa henni lítinn, notaðan bíl til þess að komast til og frá vinnu. Hún skammaðist sín fyrir að þurfa að taka á móti bílnum. Það var ekki það að hún saknaði eldrauða BMW sport- bílsins sem hún hafði ekið um á áður. Satt að segja hafði henni alltaf þótt bíllinn sá of áberandi. Nei, það sem særði hana var vit- neskjan um að hafa mistekist, að vera aftur háð foreldrum sínum eins og þegar hún var námsmað- ur. Foreldrar hennar og Sarah, eldri systir hennar, höfðu aldrei sýnt henni annað en samúð en stundum var erfitt að standa und- ir því. Hún skammaðist sín fyrir að hafa leyft sér að láta Bevan plata sig og trúað öllum stóru draumunum án þess að hugsa þá til enda. Hún hafði hagað sér eins og kjáni og hafði engan að sakast við nema sjálfa sig. Hræðilegust af öllu var hugs- unin um að fólk myndi efast um hæfni hennar og kunnáttu. Vissu- lega var hún þakklát Richard Horwich fyrir að ráða hana í vinnu en hún var hrædd um að það væri eingöngu vegna þess að hann vorkenndi henni. Hvers vegna hefði hann annars átt að ráða hana þegar hann gat valið úr hópi ungra, nýútskrifaðra lög- manna? Pabbi hennar hamraði á því að hún mætti ekki dæma sjálfa sig svo hart, hún hafi ein- faldlega, eins og svo margir aðr- ir, spilað of hátt. Það gat vel ver- ið satt, en flestir höfðu bjargað sér betur undan samdrættinum en hún. Daniel Jefferson var nærtæk- asta dæmið. Hún fékk hnút í magann. Hún vonaði bara að hún þyrfti ekki að hafa mikil sam- skipti við hann. Það var líklega ósanngjarnt af henni að hugsa þannig og það var ólíkt henni. En góða skapið, sem hafði einkennt hana hingað til, virtist hafa farið veg allrar veraldar. Henni fannst hún standa ein uppi og gat ekki hætt að hugsa um allt sem hafði farið úrskeiðis. Hún hefði átt að sjá hlutina fyrir og taka að sér færri góðgerðarmál. Já, það var synd að hún hafði ekki sýnt sömu fyrirhyggju og Daniel Jefferson. Hann hafði greinilega betra auga en hún fyrir málum sem gáfu af sér peninga, hugsaði hún fýlu- lega. Hún heyrði dyr opnast og gengið inn í skrifstofuna við hlið- ina. Hún flýtti sér að setjast við skrifborðið. Daniel Jefferson var greinilega mættur til vinnu. Hvaða verkefni skyldu bíða hans í dag? hugsaði hún bitur- lega. Einhver stórverkefni sem kæmu honum aftur á forsíður blaðanna? Sumir nutu þess að baða sig í sviðsljósinu. Henni varð hugsað til tilkynningarinnar sem hún sendi dagblöðunum um lokun skrifstofunnar. Einhver blaðamaðurinn hafði tekið sig til og skrifað grein um samdráttinn í þjóðfélaginu og bent á hana sem eitt fórnarlambanna. Pabbi hennar hvatti hana til að reyna að gleyma fortíðinni. Að það væri engin skömm að mistakast, að hún ætti að vera stolt af því að hafa haft hugrekki til þess að opna eigin skrifstofu og þora að viðurkenna mistök sín. Það þyrfti meira hugrekki til þess en að ráða sig að námi loknu í öruggt starf hjá einhverju stórfyrirtæk- inu. En Charlotte einblíndi aðeins á það hversu stoltir foreldrar hennar höfðu verið þegar hún út- skrifaðist úr háskólanum. Ein- hvern veginn fannst henni sem hún hefði brugðist vonum þeirra og ætti ekki skilið virðingu og traust starfsfélaga sinna. Dyrnar inn í skrifstofu hennar opnuðust meðan hún var í þessum þönk- um. Hún stirðnaði upp, og reyndi að stöðva tárin sem streymdu niður kinnarnar. Hún stóð upp og bölvaði stutta pilsinu í hug- anum. „Komdu sæll, herra Horwich ...“ sagði hún og þagnaði í miðri setningu. Það var ekki Richard Horwich sem stóð fyrir framan hana eins og hún hafði átt von á. Hún hafði gleymt því að Richard Horwich yrði ekki við þennan daginn. Fyrir framan hana stóð Daniel Jefferson. Vinalínan l ■ -ÆBbí Þegar J-' • y i vantarvin © Grænt númer 800 6464 46 Vil<an

x

Vikan

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.