Æskan

Árgangur

Æskan - 01.02.1972, Síða 23

Æskan - 01.02.1972, Síða 23
Þessi kaball er kallaður „Hálfmáninn." líklegast vegna þess að hann er lagður í hálfhring. Við höldum á spilunum I stokk og leggjum upp efsta spilið lengst til vinstri. Á rnyndinni er það fimma, en getur auðvitað verið hvaða spil sem er. Síðan höldum við áfram að fletta upp spilum og leggjum þau í stokk á borðið, þar til upp kemur sexa, sem þá leggst við hliðina á fimmunni, og skiptir þá ekki máli i hvaða lit hún er. Því næst er þannig haldið áfram, þar til 13 spil eru komin í hálfhring (sjá mynd). Á eftir kóngi kemur ás og þar næst tvistur o. s. frv. — Síðan er byrjað að byggja ofan á þessi 13 spil i hækkandi röð, án þess að liturinn skipti máli. Þurfa að koma 3 spil ofan á hve.rt þessara 13 spila, sem nú liggja i hálf- mánanum, en þá hefur kaballinn lika „gengið upp,‘‘ sem kallað er. Ef þessi uppbygging næst ekki með því að leggja upp spilin 1 stokknum alls þrisvar slnnum, fyrstu 13 grunnspilin meðtalin, þá hefur kaballinn ekki gengið upp og „sá blindi“ unnið. 99 Hálfmáninn áá s'° margt ókunnugt l'ólk til bæjarins, og hann þekkti ekki nokkurn mann, er varð á vegi lians. Ekki var þó SVo l;lr>gt síðan hann átti hér heima. Hann lauk upp dyrunum að bernskuheimili sínti, en kannaðist ekki við neitt þar inni. Húsgögnin voru ný °g fólkið hafði hann aldrei séð áður. Hann varð solgbitinn og spurði eftir föður sínum og móður, en enginn kannaðist við þau. Fólkið, sem nú átti heinta í ^ofanum, kvaðst aldrei hafa heyrt þeirra getið. Orvæntingarfullur skundaði hann út í kirkjugarð lJorpsins. Þar hlaut hann að geta fengið upplýsingar um foreldra sína. Hann las letrið á legsteinunum, hverjum ‘‘ fætur öðrum, og ekki leið á löngu, þar til hann fann eiði foreldra sinna. En er hann athugaði það, sem stóð ^trað á ýmsa nýrri legsteina, komst hann að þeirri nið- orstöðu, að hann væri búinn að vera að heiman í þrjú fiundruð ár. Hann fór aftur inn í þorpið, og yfirkominn af harmi 1 lfcygði hann sér niður á grasi gróinn bakka lækjarins sdfurtæra, er rann í gegnum þorpið. Honum fannst hann vera ákaflega einmana og ylirgefinn. Uá mundi hann allt í einu eftir verndargripnum, sem kóngsdóttirin hafði gefið honum. Ef til vill var eitthvert toframeðal í öskjunum, sem gat hjálpað honum í þess- Um s^ru nauðum. Með sjálfandi hendi tók hann lokið • Veikur eimur, líkt og þokuský, steig upp úr öskjunni. Hún var tóm. En hvað var orðið af hö'nd hans, sem lyfti fokinu? Höndin, sem fyrir einu andartaki hafði verið fagur- Ra löguð og sterkleg, var nú orðin visin og ellileg. IJað 31 e'ns °g hann sigi allur saman, og þegar hann leit á m}nd sína, sem speglaðist í læknum, varð hann skelf- lnRu lostinn. Hann sá þar mynd ævagamals öldungs. a ur riokkur kom gangandi eftir veginum. Hann kom auga á þennan gamla vesaling og bauðst til að hjálpa honum og fylgja honum þangað, sem hann ætlaði. Taró bað hann að fylgja sér niður í fjöru. Hvert skref er hann steig olli honum þjáningum. Það var eins og blýlóð væru bundin við fætur hans. Þegar hann var kominn niður að ströndinni, tók hann enn á öllum kröftum sínum og kallaði á skjaldbökuna. En hún kom ekki. Otóhíma, dóttir sækóngsins, hafði vitað, að hann mundi ekki standast þá freistingu að opna gullöskjurnar. Ef hann hefði látið það ógert, hefði hann verið áfrarn ungur og hraustur, því að andi æskufjörsins liafði verið geymdur í öskjunum. Þá hefði hann líka getað snúið aftur til eiginkonu sinnar á mararbotni. En nú var úti um hann. Hann hafði aðeins mátt til að segja fólkinu, sem safnazt hafði saman umhverfis hann, sögu sína. Eftir það féll hann niður og varð að dufti. Enginn ásakaði hann. Fiskar hafsins sögðu, að hann het’ði viljað breyta eins og góðum syni sæmdi. Hann hatði orðið fyrir gjörningum, og þó að hann hefði rofið heit sitt og opnað gullöskjurnar, var engin ástæða til að ásaka hann fyrir það. í þorpinu var minningu hans í heiðri haldið. Hann hafði verið góður sonur, sem gleymdi ekki foreldrum sínum alveg, þótt hann lifði við glaum og allsnægtir, og börntim þorpsins var sagt, að þau ættu að læra af honum og varast töfra og glaum heimsins en láta sögu hans sér að varnaði verða. En niðri á mararbotni situr kóngsdóttirin í höll föður síns, ávallt jafn ung og fögur, og grætur yfir eiginmanni sínum, hinum fríða syni jarðarinnar, sem gleymdi henni og yfirgaf hana vegna foreldra sinna. Margrét Jónsdóttir þýddi. 21

x

Æskan

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Æskan
https://timarit.is/publication/383

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.