Tíminn - 10.01.1962, Side 7

Útgefandi: FRAMSÓKNARFLOKKURíNN
Framkvæmdastjóri: Tómas Árnason Ritstjórar: Þórarinn
Þórarinsson (áb), Andrés Kristjánsson, Jón Helgason. Frétta-
ritstjóri: Indriði G. Þorsteinsson. Fulltrúi ritstjórnar: Tómas
Karlsson Auglýsingastjóri: Egill Bjarnason. Ritstjórna.rskrifstof-
ur í Edduhúsjnu; afgreiðsla, auglýsingar og aðrar skrifstofur
Bankastræti 7. Símar: 18300 — 18305. Auglýsingasími ’ 19523. —
Afgreiðslusími 12323. — Prentsmiðjan Edda h.f. —
Á&kriftargjald kr. 55 á mán innan lands. í lausasölu kr. 3 eint.
Nýtt skurðgoð
Það hendir iðulega vissa tegund af predikurunum að
falla sjálfir í þá gröf, sem þeir vara aðra við. Þetta sann-
ast t. d. á ritstjórum stjórnarblaðanna um þessar mundir.
Þeir hafa undanfarið varað við manndýrkun og skurð-
goðadýrkun af miklum móði. Jafnframt hafa þeir svo
siðan Bjarni Benediktsson lauk forsætisráðherradómi sín-
um með áramótaræðunni, hafið hann á stall, stigið dans-
inn í kringum hann, lofandi hann og prísandi sem hinn
mikla friðarhöfðingja.
Allt er þetta sprottið af því, að Bjarni lét nokkur um-
mæli falla um friðarvilja í áramótaræðu sinni.
Það gildir hins vegar um Bjarna eins og alla aðra, að
menn verða ekki dæmdir. af orðum einum. Af ávöxtun-
um skuluð þér þekkja þá, segir í hinni helgu bók. Verkin
eru öruggari vitni en orðin.
Ef menn dæma Bjarna af ávöxtum stjórnarstefnu
þeirrar, sem nú er fylgt og hann er einn helzti forustu-
maður fyrir, verður hann sannarlega úrskurðaður allt
annað en friðarhöfðingi. Þessi stefna beinist»öll að því
að auka stéttaskiptingu og stéttabaráttu, því að hún eykur
misskiptingu þjóðarteknanna og það án tillits til nokkurra
verðleika. Hún stefnir að því að færa auðinn og atvinnu-
tækin á fáar hendur'og skapa alræði fjármagnsins í land-
inu. Hún gerir þá ríku ríkari og fátæku fátækari. Áþreif-
anlegasta og ömurlegasta dæmið um þetta, var gengis-
lækkunin á síðastl. sumri. Sú ráðstöfun var með öllu
óþörf vegna atvinnuveganna, enda eingöngu sprottin af
hefndarhug og þjónustu við þá stefnu að færa fjármagnið
í hendur hinna fáu og þrengja kost hinna mörgu.
Slík stefna er ófriðar- og sundrungarstefna af verstu
tegund.
Það væri að sjálfsögðu fagnaðarefni, ef Bjarna væri
að snúast hugur og hann teldi það nú rétt, sem Fram-
sóknarmenn lögðu til á Alþingi, þegar „viðreisnar“-lögin
voru sett, að þeim væri frestað um stund, en reynt að
leysa málin með samkomulagi allra flokka og stétta. Þá t'
var því sáttaboði hafnað og „viðreisnin“ knúin fram með
ofríki og þjösnaskap.
Því miður bólar hins vegar ekki neitt á því í verki,
að Bjarna og félögum hans hafi snúizt hugur. Enn halda
þeir í verki fast við stefnu aukinnar stéttaskiptingar og
stéttabaráttu.
Meðan svo heldur áfram, getur lofið um Bjarna sem
friðarhöfðingja ekki borið annan árangur en að gera ís-
lendinga einu skurðgoðinu ríkari. En það skapar ekki þá
einingu og frið, sem þjóðin vissulega þarf og svo harka-
lega er unnið á móti með „viðreisnar“stefnunni.
Bjamí 1958 og 1962
Bjarni Benediktsson hélt því fram í áramótaræðu
sinni, að láglaunastéttirnar mættu nú alls ekki krefjast
hærra kaups.
Sami Bjarni Benediktsson hafði um það samfylkingu
við Einar Olgeirsson sumarið 1958 að knýja fram kaup-
hækkun, þótt þjóðartekjurnar væru mun minni þá og
kaupmáttur launa stórum meiri.
Þá taldi Bjarni launþega ekki geta unað við óbreytt
kjör. En hvernig eiga þeir þá að geta það nú?
Bjarni ætti að skýra það í næsta Reykjavíkurbréfi
sínu, hvernig hægt er að samræma afstöðu hans nú og
afstöðu hans 1958.

inn fremur en kínverska drekann
Enskur blatJamaíur lýsir afstöíu Pólverja til Krustjoffs og Mao Tse-tung
Hvað er a'ð gerast bak við
járntjaldið? Hve djúpt standa
rætur ágreiningsins milli Krúst
joffs og Mao Tse-tung? Þetta
eru mikilvægar spurningar,
þegar hugleitt er, hvað árið
1962 muni bera í skauti sínu.
í eftirfarandi grein, sem
skrifuð er í Varsjá og send
þaðan, er lýst áliti fólksins í
kommúnistalöndunum, en í Pól
landi er talað frjálslegar um
þessi efni en í nokru öð’ru landi
austan járntjalds. Greinin er
þýdd úr Sunday Express:
JAZZ-HLJÓMSVEITIN, sem
vaii mjög nýtízk, hafði ákaflega
hátt og spilaði frámunalega
illa, fyllti veitingakjallarann
óþekkjanlegum óhljóðum. Ég
var að enda við að biðja um
aðra umferð af heitu, eldsterku
vodka og rauðvínspúnsi þegar
ungur pólskur stúdent, sem
sat gagnvart mér, laut fram yf-
ir borðið og spurði:
„Hafið þér heyrt hana
þessa?
Hann beið ekki eftir neinu
merki frá mér, heldur hóf for-
málalaust að segja skrítluna
um rússnesku kommúnistana
tvo, sem sváfu í 'gistiihúsi í
Moskvu nóttina eftir að 22.
þingi kommúnistaflokksins
lauk.
Um miðja nótt vaknaði ann-
ar þeirra við að herbergisnaut-
ur hans æpti upp úr svefnin-
um: „Niður með Krústjoff!
Niður með Krústjoff!“
Sá, sem vaknað hafði, vakti
félaga sinn í snatri og spurði
hann, nokkuð þykkjuþungur,
hverju þetta sætti, en hann
svaraði:
„Ég hafði hræðilega mar-
tröð.. Mig dreymdi, að 23.
flokksþingið væri hafið og ég
væri þar fulltrúi.“
Ég hafði heyrt skrítiuna.
Hún er uppáhalds stjórnmála-
skrítla í Varsjá þessa dagana. í
næstu viku verður önnur búin
að leysa hana af hólmi. Slíkar
skrítlur setja mjög mikinn svip
sinn á samræður manna í Pól-
landi um þessar mundir.
HÉR ER að vísu margs kon-
ar skortur. Húsnæðisskortur-
inn er til dæmis mjög tilfinnan
legur. Þessa stundina er skort-
ur á tannkremi, og hann stafar
af því, að dreifingarkerfi komm
únista hefur gersamlega brugð-
izt hlutverki sínu.
En það er enginn skortur á
frjáisum umræðum. Vladislav
Gomulka, sem sjálfur sat í
fangelsi stalínista, hefur svipt
tjaldi óttans burt. Hinn vest-
ræni hlustandi heyrir hér
fleira en skrítlur.
Pólverjar hafa ákveðnar
skoðanir á ágreiningnum milli
Krústjoffs og Mao Tse-tungs.
Og Pólveijar eru ekki hræddir
við að láta þessar skoðanir sín-
ar í ljós. Satt að segja teljá
margir þeirra mjög nauðsyn-
legt fyrir þjóðina, að þeim sé
lýst Þeir vilja, að vestrænir
menn skilji þær.
VINUR MINN, stúdentinn,
er fylgjandi Vesturveldunum
og andstæður kommúnisman-
— Ég viidi óska þess, félagi Mikojan, að þaS væri Mao, sem væri
Formósu, en Chiang Kai Shek, sem væri í Peking.
um. Þegar hann hafði lokið við
skrítluna hélt hann áfram:
„Það verður óheillavænlegt
fyrir Pólland, ef Krústjoff bíð-
ur lægra hlut fyrir Mao. Þú
skalt, sko, athuga það, að það
er Stalín, sem nú ræður ríkj-
um í Peking.“
Menntaður forustumaður
kommúnista lét sömu skoðanir
í Ijós í samtali við mig, og kvað
jafnvel enn fastar að orði:
„Vesturveldin verða að gera
sér það ljóst, að Krúsljoff er
þeirra bezta von.“
Menntamaðurinn hélt áfram
útskýringum sínum, milli súpu-
spónanna. Og ég hef síðar kom-
izt að því, að hann lýsti hinum
almennu skoðunum Pólverja á
valdaátökunum í kommúnista-
ríkjunum:
„Krústjoff vill í raun og veru
semja,“ sagði hann. „Hann er
sannfærður um, að friðsamleg
tilvera við hlið Vesturveldanna
er bezta von kommúnistanna.
Og við Pólverjar erum honum
sammála. Það munaði minnstu,
að Þjóðverjar eyddu land okk-
ar. Við erum að leitast við að
byggja þjóðlífið upp aftur, eft-
ir því, sem kostur er.
„En Mao er á móti samning
um eins og nú standa sakir
Álit hans er þetta: Hvers vegna
ættum við að semja núna, þeg
ar vitað er, að ef við bíðum 1
nokkur ár, þá verðum við svc
miklu sterkari en Vesturveldin
að við verðum hið ráðandi
afl?“
MENNTAMAÐURINN sagði
það vera skoðun Maos, af
kommúnistiáríkin ættu að beita
allri orku sinni við að auka
hernaðarmátt sinn. — Við vor-
um búnir með súpuna og byrj-
aðir á kjúklingnum, sem ætt-
aður var frá Kiev — og komm-
únistinn hélt áfram, milli þess
sem liann tuggði:
„Vitið þér, að þegar Chou-
En-lai var á ferðinni hér í Pól-
landi, þá var hann síður en svo
hrifinn af tilraunum félaga Gó-
mulku til að bæta lífskjör al-
mennings. Hann sagði t.d.:
„Hvað hafa verkamenn að gera
við þrennan klæðnað og þrenna
skó? Þetta er ebki nauðsyn-
legt.“
(Framhald á 15 síðit >
T í MIN N, miffvikudaginn 10. janúar 1962.
7