Tíminn - 20.10.1962, Qupperneq 13

Minning
Framhald af 2. síðu.
iun, fróður og minnugur, oft létt-
ur í máli og kíminn. Hjá þeim
þurfti engum áð leiðast, hvorki
ungum né gömlum. Og það leidd-
ist heldur engum á heimili þeirra,
hvort heldur hann var þar gestur
eða sem starfandi mað'ur.
Sem fyrr segir eignuðust þau
hjón átta börn er upp komust og
öll eru á lífi. Öll eru þau dugandi
os myndarfólk, sem foreldrar
þeirra. Kippir þeim í kynið um
dugnað og ftamkvæmdir.
Þeir eru orðnir æði margir sem
h.afa heimsótt þau hjón eða gist
heimili þeirra alla þeirra löngu'
búskapartíð Allir þessir þiggj-
endur glaðværðar þeirra, fyrir-
greið'slu og gestrisni, minnast nú
þeirra hjóna og biðja þeim bless-
unar. Hans sem fluttur er á land-
ið ókunna og hennar sem eftir
stendur á ströndinni enn um sinn.
Eg þakka þeim hjónum góðan
vinskap. PáH þakka ég ágætt sam-
síarf og þc- að við værum ekki
ætíð sammála um allt og hvor
hefði sýna skoðun, þá fundum við
þó ætíð leið'ir til samkomulags
sem báðir gátu vel þekkzt.
í dag verður útför Páls gerð
af heimili hans Víðidalsá. Jarð-
sett verður í Hólmavíkurgrafreit.
Eg sendi konu hans og börnum
samúðarkveðjur og bið honum
biessunar í annarri tilveiu.
J. S.
Hverju sinni er einn eða ann-
ar okkur kær yfirgefur tilvist okk-
ar hér, mun okkur verða á að
hugsa:
„Hvers er helzt að minnast?"
Er ég frétti lát stórbóndans Páls
Gíslasonar á Víðidalsá, hins
hreykna íslendin'gs og gestrisna
höfðingja, mannsins, er bar
fölskvalausa virðingu fyrir mennt
un ö'g manngildi, mannvinarins,
sem ásamt konu sinni og fjöl-
skyldu, hlúði að svo mörgum sér
skyldum og óskyldum börnum og,
unglingum, hins fljóthuga og ör-j
lynda áhugamanns, um allt er varð
aði það, sem forsjónin leggur okk
ur til, þá veit ég vart hvað mér
mun ríkast í minni, því allt kemur
þetta, hvað með öðru, mér í hug.
Eg var einn af þeim, er sem barn
og unglingur hlaut það mikla lán
að dvelja langdvölum á hinu góða
heimili Páls og ég á ekki til lik-
ari ósk nokkru barni, en að dvelja
á slíku heimili, til að læra að bera
virðingu fyrir því, sem er satt og
rétt, að vinnan göfgar manninn
og að gestrisnin færir hverjum
manni hamingju.
Er ég þakka og bið blessunar
hinum kæra fóstra allra þeirra
barna er dvalið hafa að Víðidalsá
í hans tíð, vil ég biðja blessunar
einu af hans hjúum, Kristínu Jóns
dóttur, er iézt aðeins tæpum sól-
arhring á undan honum.
Frú Þorsteinsínu Brynjólfs-
dóttur, konu Páls, börnum hans og
ættingjum bið' ég huggunar og
velfarnaðar
Akureyri, 3. okt. 1962.
Jón E. Aspar
Skilfa ritsfgérar
Mbi. þetta?
i Framhald aí 1 sið'U
skipta fyrir bændastéttina^ í heild
hvor leiðin er farin? Ódýrara
lánsfé til útihúsabygginga og ó-
dýrari landbúnaðartæki mjókk-
ar bilið frá verðlagsgrundvellin-
um að veruleikanum og gerir því
uppbyggingu i sveitunum að-
gengilegri en ella. Með því móti
er ungum mönnum og nýjum
mönnum gert auðveldara en ella
að byrja búskap og þar með nokk
uð minnkaðar líkurnar til þess,
að jarðir fari í eyði, þegar gamla
fólkið er þrotið.
Niðurgreiðsla á fóturbæti jafn-
ar á engan hátt metin milli
bænda innbyrðis. Hún bætir held
ur ekki hlut bændastéttarinnar
í heild.
Hvað vill ríkisstjórnin?
Afurðaverðið er auðvitað mið-
að við meðaltal. Hækkandi verð-
lag gerir tölurnar fljótt úreltar.
Því er nú svo komíð, að verðlags-
grundvöllurinn er engan veginn
jafn fyrir alla bændur. Sá, sem
á nóg ræktað land, útihús og
vélakost allan, hefur allt aðra
aðstöðu en hinn, því að verðlag-
ið er miðiað við að hægt sé að
haida við húsum eig tækjum frá
ódýrum tímum, en alls ekki að
koma sér upp nýju frá grunni.
Rökrétt og óhjákvæmileg afleið-
ing af þessu er sú, að færri en
ella byrja búskap.
Hér getur ríkisvaldið gripið
inn í og jafnað metin að nokkru
með því, sem það leggur fram
hvort eð er til að halda verði
landbúnaðarafurða niðri. Ef þær
10 millj. kr., sem nú eru notaðar
til að borga niður innfluttan
fóðurbæti, væru notaðar til a'ð
gera lán til útihúsabygginga ó-
dýrari og lækka verð landbúnað-
arvéla væri að einhverju minnk-
að það þil, sem þróun verðlags-
málann ahefur myndað milli
þeirra, sem bezt eru settir og
hinna, sém standa höllum fæti.
Það myndi þegar til lengdar læt-
ur, vera affarasælast fyrir ís-
lenzkan landbúnað og islenzkan
þjóðarbúskap.
Sé það hins vegar skoðun rík-
isstjórnarinnar, að nauðsynlegt
sé að fækka bændum og koma af
stað samdrætti í landbúnaði, þá
'er að vonum að ritstjórar hennar
vilji ekki annað sjá en nákvæm-
lega sé sama hvort ríkisframlag
fer til að lækka innfluttan fóður-
bæti eða landbúnaðarvélar.
Rætf við Kristján
(Framhald af 9. síðuj
inn fyrir þurrabúðir vig sjó-
inn, á Hauganesi og Litla Skógs
sandi, eru komin nýtízku hús,
þar sem stóðu torfkofar fram
um aldamót. Þarna er smábáta-
útgerð sem á síðari tímum hef-
ur gefið góða afkomu og virð-
ist þjóðarbúskapnum hagstæð,
þar sem kostnaður er hlutfalls-
lega minni en við útgerð stærri
fiskiskipa. Að verkun aflans
vinnur fjölskyldan að meira eða
minna leyti, bæði konur og
börn. Öruggt er, að með bætt-
um hafnarskilyrðum á þessum
Ykkur öllum, hinum mörgu, einstaklingum og félögum, sem auSsýnt
hafa mér og börnum mínum einstæSa samúS, gefiS stórkostlegar
peningagjafir o. fI., viS hiS sviplega fráfail mannsins míns,
BJARNA RUNÓLFSSONAR
stýrimanns,
ykkur öllum sendi ég mínar innilegustu þakkir, og biS GuS aS
launa ykkur.
Ragna Sigrún GuSmundsdóttir,
EiginmaSur minn, faSir okkar, tengdafaSir og afi,
PÁLL JÓNSSON
Nóatúni 26,
andaSist í Landspítalanum 19. þ. m. Jarðarförin auglýst síSar.
Steinunn Gísladóttir, börn, tengdabörn og barnabörr
LIENS MOKSTURSTÆK!
Nú er hafin framleiðsla á nýrri og endurbættri
gerð af LIENS moksturstækjunum landskunnu.
Þessi nýju tæki eru hraðvirkari, lyfta meiri þunga
enn þá hærra. Þeim er þannig komið fyrir á trakt-
ornum, að þau hindra á engan hátt notkun ann-
arra tækja, s. s. hliðtengdrar sláttuvélar, takt-
orbelta og allra annarra tækja, sem fest eru aft-
an á traktorinn.
Tækin fást fyrir nýju gerð Ferguson traktora,
Fordson Major og Dexta. International B-250 og
B-275, einnig Farmall D-320 og D-430.
Verð með skúffu um kr. 15,000,00.
Leitið nánari upplýsinga.
r

ARNI GE6TSSON
Vatnsstíg 3 — Sími 17930.
KRISTNIBODSSAMBANDIÐ
KRISTNIBODSVIKA
Dagana 21.—28. október verða almennar kristni-
boðssamkomur í húsi KFUM og K við Amtmanns-
stíg. Samkomur hefjast kl. 8,30 hvert kvöld. —
Rætt verður um kristniboð, litmyndir frá Konsó
sýndar. Auk þess verður svo hugleiðing á hverri
samkomu. Söngur og hljóðfærasláttur.
Sjá nánar auglýsingu fyrir hvern dag.
Kristniboðssambandið
stöðum mætti vænta aukningar
á þessari útgerð og bættrar af-
komu.
í SÝSLU-
NEFND
— Hvers er helzt að minnast
frá störfum þínum í sýslu-
nefnd?/
— Margs skemmtilegs er að
minnast frá þessum fundum,
sem stóðu yfir í eina viku, oft
deilt hart en endaði ætíð með
góðum fagnaði á heimili sýslu-
manns. Sum mál voru rædd
sameiginlega við bæjarstjórn
Akureyrar, t. d. sjúkrahúsrekst
urinn, amtbókasafnig og á-
byrgð fyrir rekstri Gefjunar-
verksmiðjunnar ,og reglugerð
til að banna herpinótaveiði inni
á Eyjafirði, fyrst eftir að far-
ið var að nota þau veiðarfæri.
NÚTÍMINN
OF HEIMTUFREKUR
— En er þér nokkuð í nöp
við nútímann?
— Ekki það, sem breytzt hef
ur til bóta. En mér finnst hann
gera of miklar kröfur til þæg-
inda og meta peningana of mik-
ils. Enda þótt Þeir séu nauð-
synlegir, þá skapa þeir ekki ein
ir fullkomna hamingju. Nú
vilja of margir fá sem mest
með sem minnstri vinnu. Mér
Ieig bezt hér áður fyrr, þegar
ég kom inn á mitt heimili, þeg-
ar ég hafði verið úti í norð-
lenzkri stórhríð, og naut hvíld-
arinnar eftir að hafa sigrazt á
erfiðleikum eftir annadag.
EINYRKJABÚSKAPUR
NÚ EKKI EFTIR-
SÓKNARVERÐUR
— Hvernig þykir þér horfa
um framtíg sveitabúskaparins?
— Ef ég væri aftur orðinn
ungur og ætti að velja mér lífs-
starf, myndi ég hika við að
gerast bóndi, eins og nú er bú-
ið ,.^bændastéttinni. Að •vera
einýfki og eiga ag standa-. skil
á okurvöxtum er ekki til að
keppa að fyrir ungt fólk. Nú er
víða góð afkoma við sjávarsíð-
una vegna góðra aflabragða, og
þangað leitar unga fólkið. En
ef sveitirnar tæmast, eins og
sums staðar er orðið, og útlit
fyrir, að færist í aukana, get
ég ekki og vil ekki draga upp
mynd af íslandi framtíðarinn-
ar. Því verður, áður en það er
um seinan, að búa svo ag sveit-
unum með lá.ns- og vaxtakjör,
að viðunandi sé, einnig að
lækka tolla af landbúnaðarvél-
um, því að dýrar vélar og háir
vextir hækka ag sjálfsögðu
verðframleiðslu vörunnar. Enn
fremur þarf ag vera meiri sam-
vinna milli bænda sem léttir
einyrk jabúskapinn.
— G. B.
Sagnaskemmtun
(Framhald af 9. síðu.)
ur en aðhlátur vegna missagna,
þótt hann flytti lygasögu..
Vant er nú að ráða, hvað vald-
ið hefur verkum liðinna manna.
En stundum má nærri fara og þá
einkum um viðhorf þeirra, sem
vitrastir voru og ráðslyngastir.
Sverrir konungur lét skrifa sögu
sína.
Ætli hann hafi gert það í sama
tilgangi og mönnum verður stund-
um að kitla krakka undir hönd eða
höku til að hrökkva þeim frá
rellu og leiðindum?
Mun ekki hitt heldur, að hann
hafi þótzt þurfa að telja síðari
kynslóðum trú um faðerni sitt
og rétt sinn til kórónu og hásætis,
rétt sinn og afkomenda sinna?
Skyldi Hákoni konungi Hákon-
arsyni hafa þótt latínubækur þær
skemmtilegar í fyrstu, sem hann
gat ekki unað við að hlusta á á
banasænginni? Væri það óvísinda-
legt að hugsa sér, að þýðingarnar
hefðu átt að vera aðgöngumiðar að
hylli þeirra „guðsvina", sem þær
sögðu frá. Siðferðilegar hneyksl-
anir hans á kristniboðsaðferðum
Ólafanna eru ósagðar fréttir, þótt
getið sé um fróun hans af lestri
bóka Snorra, svo að ekki tryggir
það kristilegt hugarfar. En Hákon
ai saga var samin að konungsboði
eftir skjallegum heimildum. Var
það til skemmtunar geit, fremur
en til tryggingar konungdæminu
og erfðunum?
Engin skyldi. kasta rýrð á
skemmtun þá, sem þjóðinni varð
af lestri og flutningi íslendinga-
sagna. En sá fögnuður, sem sagna
lesturinn átti, gat auðveldlega ver
ið skyldari og líkari gleði móður
og fyrirhöfn við gott bam, frítt
og hraustlegt, heldur en ánægju
þeirri, sem uppleyst finnst í Svarta
dauða og hrist er til framleiðslu
! bílum við sveitaballsleitir iðju-
lausra, reykvískra „táninga“ —
imglingur er víst orðið úrelt.
Allt, sem nokkurs er vert, er
orðið til fyrir þörf, af knýjandi
nauðsyn. Þá hefur aldrei verið til
neins að þvinga þá til að mála
mynd af Maríu mey t.d., sem ekki
áttu sjálfir kveljandi þörf á að
tjá trú sína á móðerni, ástúð og
umhyggju og einhvers konar hand-
leiðslu. Meira að segja mun Bósa-
saga vera skrifuð af illri nauð-
syn, hvort sem sú nauðsyn að
heita þörf fyrir skemmtun eða
eitthvað annað, því að skemmt-
anaþörf er til ófölsuð og sönn, en
snýr þá gjarnan ekki síður að
því að skemmta öðrum en gapa
gráðugum kjöftum í látnu ánægju
efni. Það er þessi einsýna
skemmtistefna sagnaritunarinnar,
sem ég fellst ekki á, þar sem
teynsla mín er sú, að þeir, sem
mest lásu, höfðu til þess aðrar á-
stæður engu síður heldur en
skemmtanaþörfina eina.
Sigurður Jónsson frá Brún
TÍMINN, laugardaginn 20. október 1962
tk-
13
i í • iii 11 i i i r 11 a. i ‘ninu r*v t mnn'.iiT'
<