Tíminn - 28.04.1964, Side 8

I
i

T. v. hjá ísfélaginu, t. h.
húsmæður í saltfiski hjá
Ársæli.

Vermenn koma og fara. Um þetta leyti eru margir á
förum. Einstöku menn atJ koma til að hafa upp úr sér
i hrotunni meðan ekki er lát á henni. Sumir hafa slegið
sér frá um stundarsakir til að grynna á fúlgunni, sem
þeim hefur áskotnazt, aðrir staðráðnlr að hætta. Það
er vestangola og sól í bænum, veður til allra hluta.
Á hétellnu eru þrlr strákar
að taka út forsmekk veizlunn-
ar, sean þeir ætla að halda í
landi. Þeir hafa sagt upp* og
flutt á hútelið til að láta fara
vel um sig og fengið nokkra
séneversbrúsa með péstinum.
Fá sér einn, fá sér tvo, fá sér
þrjá, . . . fiskurinn borgar
marga séneversbrúsa.
Strákamir hafa legið á hótel
inu í nofckra daga, og þeir
hafa pantað flugvél undir sig
til Reykjavíkur. Þeir eru bún
ir að hafa vel upp úr sér, einn
er kominn í 140 þúsund síðan i
janúar og hann er borgunarmað
ur fyrir nokkrum olíufötum af
sénever. Þetta eru velreifir
strákar. Einn gengur með
kvittun frá lögreglunni upp á
vasann, en þar stendur að
hann hafi greitt skaðabætur fyr
ir spjöll á lögreglustöðinni. Hin
ir strákamir segja að hann sé
löggiltur fábjáni, og hann læt
ur það gott heita.
Þeir totta séneverfiátin, sem
minna á brjóst svertingja-
kvenna og rifja upp það merki
legasta, sem fyrir þá hefur bor
ið meðan þeir hinkra eftir flug
vélinni:
— Muniði, strákar, þegar ég
gekk niður stigann með rosa-
buúumar á framfótunum?
— Muniði, strákar, þegar
Grikkinn ætlaði að skera und-
an mér löppina?
Strákamir em ráðnir í að
sulla vel og lengi eftir slíka
vertíð, en niðri f stöðvunum er
sullazt í fisM. Nýveiddur stór-
þorskur liggur í beðjum enda
milli í móttöku Vinnslustöðvar-
innar, fagurgulur og bráðfeitur.
Það er slíkur þorskur, sem Dan
ir haida, að við séum að hirða
af Grænlandsveiðinni, en nú
vill svo til, að hann er staddur
hér á miðunum og lætur veið-
ast, og við því er ekkert að
gera af danskri hálfu.
Tuttugu og tveir bátar leggja
upp hjá Vlnnslustöðinni, og
löndun hefur komizt upp f nál.
300 tonn á dag. Mannskapurinn
hefur klárað sig á 200 tonnum
á sólarhring, sagði verkstjóri
og lét fylgja, að hér væri hægt
að fá vinnu-
Sighvatur Bjamason forstjóri
sagði, að Vinnslustöðin hefði r.ú
teMð við 9000 tonnum af bol-
fisM og fryst 1605 tonn af síld.
Stöðin hefur áður koimizt upp í
14000 tonn af bolfiski, svo þetta
er ekM metvertíð. Aflinn hefur
nær allur borizt þangað f
marzbyrjun, en framan af var
aðeins einn lfnubátur hjá stöð-
inni. Verkafólk er hátt á þrið.ia
hundrað, margir vinna i fgrip-
um seinni part dags og á kvöll
in, en trauðla hefst undan. -—
Þessi nót er allt að drepa, seg-
ir forstjórinn.
Sigurður Friðriksson, verk-
stjóri í hinum mjög hreinlega
pökkunarsal stöðvarinnar hef-
ur um 50 stúlkum á að sMpa,
og þaðan fara um 1000 kassar
á dag. Nær helmingur borðanna
er auður til klukkan eitt, en þá
koma húsmæður og taka til
hendinni á þessum borðum.
— Okkur vantar 30 stúlkur
og 50 karlmenn, segir Sigurður.
Unglingamir og bömin koma
þegar verst gegnir. Það er
þrautalendingin hér í Vest-
mannaeyjum.
Innarlega í salnum vinna
þrjár aldraðar konur við sama
borð, Sylvía Hansdóttir, 69 ára,
Ásbjörg Júlfusdóttir, 74 ára
og Sigríður Eymundsdóttir, 70
ára. Þær ná allar í bónus, og
verkstjórinn segir, að öskjurn
ar frá þeim séu fyrirtaksgóðar.
Og hér em útlendingar í vinnu,
tvær kanadiskar stúlkur, Eng-
lendingar, Þjóðverjar og tveir
fulltrúar Araba og Gyðinga:
Marokkómaður og maður frá
fsrael.
Við tökum ísraelsmanninn
tali. Hann heitir Emmanuel
Negbi. Hann kom til Reykja-
víkur skömmu fyrir jól og fór
að vinna hjá Júpiter og Marz,
í landi, réðst á togara, var mán
uð á sjónum og hélt síðan til
Vestmannaeyja. Negbi á heima
í borginni Elat við Rauðahaí.
Það er syðsta borg ísrael. Hann
hefur verið í þrjú ár að sjá
sig um í heiminum með landa
sínum, sem nú er í Reykjavík
Á s. 1. ári hafa þeir komið við
í 19 löndum, og héðan ætla
þeir austur á bóginn, alla leið
til Japan.
— Áður en það verður, ætl-
um við að skoða ísland því ti'
þess komum við hingað, segir
Negbi. .
Sírenan emjar og fólkið þyrp
ist inn í bíltrog, sem fer með
það í kaffi. Við Atli Ástnunds
son, fréttaritari blaðsins í Eyj
um, förum á Hressingarskál-
an, þar sem unglingarnir
drekka kók og hlusta á bftl-
ana. Þetta eru nemendur Atla
úr gagnfræðaskólanum, og
hann segir þá hafa þann sið að
fá sér kók og hlusta á bítlið,'
þegar skólinn er úti. Slíkt þyk
ir mikil hvíld áður en tekið er
til við bækurnar. Bftlið kemur
úr glymskratta og vegna þess
heyrist ekkert annað hljóð.
Þetta er snyrtilegur veitinga-
staður. Atli segir, að ölvaðir
séu skógarmenn á Hressingar-
skálanum. Þar leyfist aðeins að
ölva sig í bítlinu.
Og í búðinni hinum megin
götunnar vinnur dugleg stúlka,
sem heitir Fjóla Einarsdóttir.
Þegar klukkan er átta fer Fjóla
upp í Hraðfrystistöð og vinnur
þar fram á nótt. Þetta hefur
hún gert síðan 1. apríl.
— En ekki á hverju kvöldi,
segir Fjóla, kannski annað
hvert kvöld.
— Ferðu á ball hitt kvöldið?
— Nei, ég fer á böll um helg
ar. Það er líka nóg, segir hún.
Þetta er matvörubúð, seim Fjóla
vinnur í, hún selur allt matar-
kyns nema fisk, sýnist okkur.
— Jú, hér er reyktur fiskur,
segir Fjóla, en hann er frá SÍS
í Hafnarfirði, innflutningsvara
frá meginlandinu.
Það er mannfátt á götunum
í Vestmannaeyjum þótt gott sé
veðrið. Hér eru flestir að
vinna, en fáir að slæpast Nið-
ur í Fiskiðjunni hittum við ung
an þreklegan mann, sem er
ánægður með lífið um þessar
mundir, Marteinn Ólsen. Hann
var á bát fram að páskum, en
8
T í M I N N, þriðjudagur 28. aprU 1964. —
tír * w s v>wmrá $ nw
V.)
1 7 1'