Morgunblaðið - 18.10.1947, Blaðsíða 14

Morgunblaðið - 18.10.1947, Blaðsíða 14
14 IUORGVNBLAÐIÐ Laugardagur 18. okt. 1947, MÁNADALUR J^káldáaqa eftir srack oLondon, aa l. hann yður á kaldan klaka. Þjer megið aldrei vera of einlæg. Karlmenn eru jarðvöðlar á- sýndum, en konur eru þeim verri. Þjer eruð barn ennþá, 32. dagur Jeg er gömul kona. Og eins og aðrar gamlar konur vil jeg ekki segja hvað jeg er gömul. en þjer megið trúa þessu. Kon- En þrátt fyrir aldurinn hefi jeg enn tök á karlmönnum. Já, þótt jeg yrði hundrað ára og tann- laus svo að hakan gengi upp að nefi, þá skyldi jeg hafa tök á karlmönnum, það er að segja ekki þeim ungu. Þeim gat jeg vafið um fingur mjer þegar jeg var ung. En gamlir menn hæfa mjer nú. Og það er gott að jeg skuli hafa vald yfir þeim, því að jeg er vinalaus og allslaus. En greindina hefi jeg og gaml- ar minningar — minningar, sem nú eru aska, en dásamlag aska, sem tindrar eins og gimsteinar. Margar konur á mínum aldri verða að svelta, eða fara í fá- tækraheimilið og lenda í ör- eigagröf. En þannig fer ekki fyrir mjer. Jeg kann að halda í karlmennina. Að vísu er það nú aðeins Barry Higgins, gam- all og þver eins og uxi, en karl- maður samt, þótt hann sje ein- hendur. En það er kostur á honum. Hann getur þá ekki bar ið mig með þeirri hendinni og gamalt hrör er viðkvæmt, þeg- ar blóðríkt holdið er farið og ekki er annað eftir en bein og sinar. En jeg hefi átt unga elsk- huga, höfðingja, sem voru ærír af æskufjöri. Já, jeg hefi lifað. 'Og það er nóg — jeg iðrast einkis. Og Berry gamli lætur mig nú hafa þann mat, sem jeg þarfnast og húsaskjól. Hvers ur eru ekki jafn siðlegar og karlmenn. Þær segja vinkonum sínum frá öllu því duldasta og helgasta í ástalífi mannsins síns. Það gera karlmenn aldrei. Þeir tala ekki þannig um kon ur sínar. Hvaða skýring er á þessu? Hún getur ekki verið nema ein. I ástalífinu eru konur ekki jafn siðlegar og menn. Það er höfuðgallinn á þeim. Af þessu saurgast ástalífið, og það er þessi ljóður á ráði kvenn- anna, sem nagar rætur' þess eins og slímugur snigill. Vertu siðleg í tali og hugs- unarhætti, ungafrú. Hafðu alt- af blæju yfir tilfinningum þín- um, helst margar blæjur. Vertu aldrei blæjulaus. Hafðu þúsund glitofnar blæjur, og gættu þess að seinustu slæðunni verði aldrei svift af þjer. Búið yður undir morgundaginn með fleiri blæjur, ótal blæjum. En eng- inn má vita að þjer hafið nema eina blæju. Sú ysta verður eins og sú einasta, sem er milli þín og elskhuga þíns. Og í hvert sinn sem hann sviftir henni frá má hann ekki verða þess var, að.þúsund blæjur sjeu þar á bak við. Hann verður að halda unnið seinasta sigurinn, þá er öllu lokið, því að þá er ástinni lokið. Og þá leggur maðurinn yðar leið sína inn í einhvern annan blómagarð. Munið það vel, að ástin má aldrei fá full- nægju. Hún verður að vera eins og sífelt hungur, þrá, sem aldr- ei er fullnægt. Þjer eigið að friða þessa þrá á yndislegasta hátt, en þjer megið aldrei full- nægja henni alveg. Látið elsk- huga yðar fara hungraðan frá yður og þá kemur hann aftur til þess að fá meira". — — Frú Higgins stóð skyndilega á fætur og gekk út úr stofunni. Saxon tók eftir því að hreyf- ingar hennar voru enn fjaður- magnaðar, þrátt fyrir aldurinn. Hún gaf þessu einnig gætur þegar Mercedes kom aftur og sá að sjer hafði ekki missýnst. ,,Jeg hefi ekki enn kent yður að þekkja fyrsta stafinn í staf- rófi ástarinnar", sagði Merce- des og settist. Hún var með eitthvað strengjahljóðfæri úr fallegum brúnum viði. Það var einna lík- ast gítar, en á því voru aðeins fjórir strengir. Hún ljet fing- urna leika um strengina nokkra stund og svo fór hún að syngja. Röddin var lág og veik, tón- arnir framandi og orðin á ein- hverju ókunnu hljómþýðu máli. Blítt og titrandi hnigu og risu' ¦m mnmt. GULLNI SPORINN 113. tónarnir, eins og öldur tilfinn- að þetta sje eina blæjan, semjinga. urðu að hvísli og ástar er í raun og veru það að segja þjer, að við þörfnumst þín þarna yfirfrá — ef þessi ágæta stúlka hjerna getur þá verið án þín." Við litum báðir á Jóhónnu, en hún lagði aðra hendina á öxl mína. „Ætlarðu að taka þátt í orustunni, vinur minn?'' Jeg kinkaði kolli. „Farðu bara," sagði hún rólega, og þegar jeg ekki svar- aði, hjelt hún áfram: „En komdu til mín, Jack, þegar stríð- ið er búið, þvi annars mun jeg sakna þín." Svo gekk hún á undan okkur í áttina að kofanum. Pottery hafði auðvitað ekki heyrt eitt einasta orð af því, sem Jóhanna sagði, en þó hefur hann sjálfsagt skilið hvað fram fór, því allt í einu nam hann staðar, togaði í | handlegginn á mjer og hvíslaði svo hátt að undir tók í klettunum: „Þetta er ágætis stelpa." Jóhanna, sem gekk örlítið á undan okkur, leit við og brosti, og Pottery, sem auðvitað hjelt, að jeg einn hefði heyrt til sín, varð ennþá ruglaðri. Hálfri klukkustund seinna, þegar Pottery hafði borðað og jeg söðlað hest minn, kvöddum við Jóhönnu. Hún fylgdi okkur svolítið á leið, en nam að lokum staðar og sagði: „Jæja, þá kveðjumst við, Jack. Stattu þig nú vel og vertu mjer til sóma." Svo sneri hún við og gekk hratt burtu. Er við vorum komnir alllangt upp á heiðina, leit jeg til baka. Jóhanna var nú komin að kofa sínum og horfði á eftir okkur. Hún veifaði til okkar. Pottery hafði einnig snúið sjer við, og þar sem hann aðskilur ykkur, og hann hafi' atlotum, hjúfruðu sig eins og þurfti nú ekki lengur að hvísla, hrópaði hann: nú svift henni frá og eigi yður elskendur í rökkri, urðu svo að til fulls. Hann verður að herópi elskhugans, sem berst ímynda sjer það. En það má' fyrir ástmey sína og dóu út í aldrei koma fyrir. Daginn eftir seiðandi, draumkendri þrá. vegna? Það er vegna þess aðj verður hann að reka sig á aðra Saxon varð svo hugfangin, að jeg kann tökin á karlmönnun- blæju, sem hann hefir aldrei henni fanst sál sín hrífast með um og þeir geta aldrei gengið sjeð fyr. og verða einn af hinum titr- mjer úr greipum. Sú þekking Munið það, að hver blæja andi strengjum. Þetta var eins er sætbeisk og þó sætari en verður að líta út eins og hún °S draumur og hún var eins og hvað hún er beisk — þekkingin' sje hin einasta. Ætíð verður að * öðrum helmi þegar Mercedes á karlmönnum. Ekki heimsk- J Hta svo út sem þjer gefið alt, hætti að syngja. um blótneytum, ekki feitum en altaf verðið þjer að eiga eitt | ..Þegar maðurinn yðar hefir iðjuleysingjum nje kaupsýslu-' hvað til vara, til þess að geta skynjað alt viðvíkjandi yður og mönnum, heldur mönnum, sem' altaf gefið eitthvað á hverjum verður leiður á sífeldum end- eru eins og eldur og kunna sjer [ degi. Á þennan hátt skapast til- [ urtekningum, þá skuluð þjer ekkert hóf, mönnum. sem breyting, undrun, og þrá manns svn£.)a fyrir hann þennan söng „Þetta er alveg prýðis stúlka! En hvað er orðið af hinni?" Sextándi kafli. Orustan á Stamfordheiði. Þegar kvöldaði vorum við ekki komnir lengra en miðja vegu milli Temple og Launceston, því enda þótt vinur skeyta hvorki um lög nje rjett, en eru viltir og tryltir og kon- unglegir í öllum sínum tryll- ing. Þjer eigið eftir að læra margt. En lausnin á ráðgátu lífsins er tilbreyting. Hún fró- ins yðar er aldrei fullnægt. Á meðan þjer hafið eitthvað nýtt handa honum, hugsar hann alt af um það hvað muni koma næst, fær aldrei leið á yður og lítur ekki við öðrum konum. Þjer unnuð hann vegna þess að ar og gleður. Ef konan getur, hann uppgötvaði eitthvað nýtt menn ukulélé, en það þýðir hin og þá mun hann aftur girnast yður og augu hans brenna af þrá eins og áður. Skiljið þjer það?" Saxon kinkaði aðeins kolli. Hún gat ekkert sagt. „Þetta hljóðfæri kalla Hawai ekki skapað neina tilbreytingu þá verður maðurinn að Hund- tyrkja. En geti hún stöðugt skapað tilbreytingu, þá verður hann auðmjúkur þræll hennar æfilangt. Hver kona verður að vera margföld i roðinu. Ef þjer ætlið að varðveita ást manns- ins á yður, nægir ekki að þjer sjeuð honum ein kona, heldur verðið þjer að vera honum all- ar konur í senn. Hann verður altaf að finna eitthvað nýtt hjá yður, þjer eigið að vera eihs og blóm, sem er að springa út, en springur aldrei út til fulls. Og það er ekki nóg að þjer sjeuð j ar • - að halda það að þegar eitt blóm, heldur eigið þjer að j Þær hafa gifst manni, þá hafi vera eins og heill blómagarður,' Þær unnið fullkominn sigur. í fari yðar. Það er leyndardóm- mn stökkvandi fló. Þeir eru ur ástarinnar. Þegar maður gu.llnir á hörund, mennirnir á hefir lesið blóm og sogað að Hawai, kynþáttur með brenn- sjer allan ilm þess, þá fleygir andi ast, sem leysist úr læð- hann því og fer að leita að ingi a hinni svölu hitabeltis- öðru. Hann er þannig gerður. nótt' þegar staðvindarnir Þjer eigið ætíð að vera eins og blasa". blómið, sem hann langar til að Svo sló hún strengina aftur lesa, þykist lesa, en slítur þó °S sön§ annan söng, en nú á aldrei upp. Þjer eigið að vera öðru íungumáli. Saxon hjelt að eins og bikar með ilmsætri Það væri franska. Það var fjör- veig, sem hann þráir að drekka, u§ visa. spriklandi af kæti og en veit ekki að hann er altaf að lifsgleði- Augun í Mercedes drekka. | urðu ýmist stór og tindrandi, Það er heimskra kvenna hátt eða nun iyngdi þeim dreym- ur — og allar eru þær heimsk- andi- Þegar söngnum var lokið fagur og breytilegur. Og í þeim blómagarði má maðuririn aldr ei fá leyfi til þess að lesa sein- asta blómið. Þjer eruð nýgift, þess vegna skuluð þjer hlusta á mig. í blórnagarði ástarinnar er högg ormur. Það er gallinn. Þjer verðið að merja höfuð hans Svo setjast þær í helgan stein, verða feitar og" slyttulegar og sálarlausar. Þær eru heimskar. En nú hafið þjer, unga kona, unnið yðar fyrsta sigur, og nú verðið þjer að sjá um að sigur fylgi á sigur ofan í ástalífi yð- ar. Á hverjum einasta degi verðið þjer að sigra manninn undir hæl yðar, annars kemur yðar að nýju. Þegar þjer hafiði leit hún spyrjandi á Saxon. „Þessi söngur er ekki jafn fallegur og hinn", sagði Saxon. Mercedes ypti öxlum. Hagkvæmar i INNBÚSTRYGGINGAR í útvegar Fasteignaeigendafjelag i Reykjavíkur. Laugaveg 10. Sími 5659. | >>>>>>>>>>>>>>>>>>>)>>> >>llil> II llillll.ll.Xll, >>>>>>.> >,{)>iil|| Hin gamla saga kanskri útgáfu. Verslunarsaga. Kaupmaður nokkur í Banda- ríkjunum heyrði getið um eyju í Suðurhöfum, þar sem íbúarn- ir ættu svo mikið gull, að þeir vissu ekki hvað þeir ættu að gera við það, svo að hann ákvað að fara þangað og hjálpa þeim að losna við það. Hann sigldi því til eyjarinnar með fult skip af lauk. íbúunum þótti svo góð- ur laukurinn að þeir ljetu kaup manninn hafa fullfermi af gulli í staðinn. Keppinautur þessa kaupmanns varð alveg æfur út af þessu svo að hann hugsaði sem svo að úr því að þeim þætti svona góður laukur, þá mundi þeim sjálfsagt þykja miklu betri hvítlaukur. Hann lagði því af stað tii eyjarinnar með fullfermi af hvítlauk, og viti menn — íbúunum fanst hann miklu betri en hinn laukurinn. En þegar hann bað þá um að láta sig hafa gull í staðinn, sögðu þeir, að gull væri alls ekki nógu góð vara fyrir lauk- inn og mundu þeir því láta hann hafa nokkuð sem væri miklu sjaldgæfara og betra. Hann fjekk fullfermi af laukn- um, sem hinn kaupmaðurinn kom með. • Tveir eldri menn sátu einu sinni inni á veitingahúsi og nutu þess að tala saman í næði og reykja vindla sína. Þá sagði annar þeirra: — í hvert sinn sem jeg fer hingað heldur konan mín að jeg sje að skemta mjer með stúlkum. Þá sagði hinn: — Mikið vildi jeg, að hún hefði á rjettu að standa. * Þrettán barna móðir var spurð að því, hvernig hún hefði eiginlega tíma til að sjá fyrir öllum þessum hóp? Hún svaraði: — Þegar jeg átti bara eitt barn, tók það allan tíinann að hugsa um það, og hvað getur það tekið meira að sjá fyrir þessum þrettán.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.