Morgunblaðið - 01.10.1955, Blaðsíða 14

Morgunblaðið - 01.10.1955, Blaðsíða 14
14 M0RGVNBLAÐ1Ð Laugardagur 1. okt. 1955 38 aoc 3pc aos aos aoc anc aac ane aoc aac Ekki með vopnum vegið EFTIR SIMENON Franíhaldssagan. 4 „Ég var einmitt á leiðinni upp að tjörninni, til þess að sækja mér nokkrar endur í pottinn...." Hann var í brúnum,veiðimanns jakka og háum gúmmístígvélum: „Farið þér ekki í kirkju?" Læknirinn hristi höfuðið: „En þér skulið ekki halda að slíkt hafi að neinu leyti spillt vinátt- unni milli mín og síðasta sóknar- prestsins.... en bessi, sem nú er-----" Þeir óku inn í hallargarðinn og nú var höllin sýnileg í öllum atriðum, smáum sem stórum, gluggarnir á neðstu hæðinni, sem allir voru lokaðir með hlerum og hornturnarnir tveir, en þeir voru það eina í allri byggingunni, sem heitið gat gamalt. Vagninn staðnæmdist neðan við steintröppurnar. — Maigret laumaðist til að gægjast inn um einn kjallaragluggann, svo að lítið bar á og sá inn í einhvers- konar eldhús. þar sem stórvaxin vinnukona sat og kepptist við að leita akurhænu. Vagnstjórinn vissi ekkert, hvað gera skyldi og þorði naumast að opna vagnhurðina. „Monsieur Jean er alls ekki kominn á fætur ennþá". „Jæja, kallið þá á einhvern ___ Er ekki eitthvað fleira af þjónustufólki í húsinu?" Nasir Maigrets voru rakar. — Það var sannarlega mjög kalt í veðri. Hann beið inni í hallar- garðinum ásamt lækninum, sem dundaði við að troða tóbaki í pípu sína. „Hvaða náungi er þessi Mon- sieur Jean?" Læknirinn ypti öxlum og brosti glettnislega: „Þér fáið nú fljót- lega að vita það". „En hver er hann þá eigin- lega?" „Ungur maður ___ laglegur, ungur maður". „Frændi?" „Ja, ekki kannski beinlínis það .... en úr því að þér hljótið hvort sem er, að frétta hið sanna, íyrr eða síðar, þá get ég alveg cins sagt yður það. Hann er elsk- hugi greifafrúarinnar — en kall- aður skrifari hennar". . Maigret virti lækninn fyrir sér og minntist þess allt í einu, að þeir höfðu verið saman í skóla. En nú þekkti bara enginn hann aftur. Hann var nú líka orðinn íjörutíu og tveggja ára og hafði fitnað talsvert. Hann þekkti höllina betur en nokkur annar og þó alveg sér- staklega landareignina. Nú þurfti hann ekki að ganga nema örfá skref, til að geta séð hús hallarráðsmannsins, þar sem hann var sjálfur fæddur. Og það voru einmitt þesar endurminningar, sem nú ónáð- uðu hann. Einkanlega voru það endurminningarnar um greifa- frúna af Saint-Fiacre, eins og. hún hafði verið, þegar hann I þekkti til , ung kona sem í aug- . um hans var persónugerfingur} alls hins kvenlega, yndislega og tigna----- j Nú var hún dáin. Þeir höfðu ýtt henni, eins og einhverjum líflausum hlut, inn í vagninn og þeir höfðu meira að segja þurft að kreppa á henni fótleggína. — Þeir höfðu jafnvel ekki haft fyr- ir því, að krækja saman upp- hltunum hennar, svo að hvít nær- fötin stóðu út undan svarta bún/ ingnum. gat hafa séð það fyrir og hvers vegna hafði lögreglunni verið gert aðvart? Einhver hljóp inn í höllina. Dyrum var lokið upp og lokað aftur. Kjallarameistari opnaði hinar stóru dyr til hálfs, en hik- aði. Fyrir aftan hann birtist mað- ur í náttfötum, voteygður og úf- inn. „Hvað hefur komið fyrir?" kallaði hann. „Þetta er vinurinn", hvíslaði læknirinn háðslega í eyra Mai- grets. Einnig matreiðslukonan hafði verið vakin og stóð hún nú við kjallaragiugga sinn og horfði þögul út. í súðarherbergjum vinnufólks- ins opnaðist einn þakglugginn eftir annan. „Já, eftir hverju eruð þið að bíða?" kallaði Maigret gremju- lega. „Hversvegna berið þið ekki greifafrúna upp í svefnherbergi hennar?" Allt var þetta líkast helgi- spjöllum í hans augum vegna þess, að það samræmdist ekki bernskuminningum hans og hann fann til biturra óþæginda, and- legra og líkamlegra. „.... glæpur mun verða drýgð- ur___" Nú var hringt í annað skipti til tíða. Nokkrar bændafjölskyldur komu akandi í veiðivögnum sín- um og höfðu með sér blóm, til þess að leggja á leiðin í kirkju- garðinum. Kjallarameistarinn hafði nú opnað dyrnar og stóð í gættinni, úrræðalaus og sem þrumu lost- inn, en gerði sig ekki líklegan til að hafast neitt að. Einnig var svo að sjá sem Monsieur Jean hefði enga löngun til að hætta sér of langt út fyrir dyrnar. „Greifafrúin..", stamaði hann. „Já, eruð þið kannski að hugsa um að skilja hana eftir hérna í vagninum, eða hvað?" Hversvegna í f j.... glotti nú þetta blessað læknisfífl svona háðslega? Maigret neytti nú myndugleika síns: „Komið þið hingað tafar- laust. Ég þarf að fá tvo menn .... þér og þér!" (og hann benti á vagnstjórann og kjallarameist- arann) „Berið hana inn — inn í svefnherbergið...." Allt í einu heyrðist hvell hring- ing inni í forsal hallarinnar. „Síminn", tautaði dr. Bouchar- don. „Það var undarlegt á þess- um tíma sólarhringsins". Jean áræddi ekki að svara. Það var engu líkara en að hann væri eitthvað ruglaður í kollinum. Maigret stikaði inn og þreif heyrnartólið: „Já, halló. Já, þetta er í höllinni...." Röddin var hávær og áköf í símanum: „Viljið þér gera svo vel og gefa mér samband við móð ur mína? Hún hlýtur að vera komin heim frá kirkjunni...." „Afsakið, en við hvern tala ég?" „Greifann af Saint-Fiacre .... Annars er það mál, sem yður kemur hreint ekkert við. Gefið mér samband við móður mína, þegar í stað...." „Bíðið andartak. Viljið þér gera svo vel og segja mér frá hvaða stað þér talið?" „Frá Moulins. En hver fjan .??" „Þér ættuð heldur að koma hingað og það sem fyrst", svar- aði Maigret stuttlega og hringdi af. — Hann varð að þrýsta sér upp að veggnum, svo að mennirnir tveir, sem báru líkið inn í höll- ina, kæmust framhjá honum. 2. kafli. „Ætlið þér að koma inn?" spurði læknirinn, jafnskjótt og búið var að leggja líkið í rúmið. „Ég þarf að fá einhvern, til þess að hjálpa mér við að afklæða hana". glæpur mun verða drýgð- ur En læknirinn hafði fullyrt, að hún hefði dáið úr hjartveiki. — Hvaða yfirnáttúríegur máttur Sonur húsvarðarins Danskt ævintýri. 4 Kornungur hafði hann gengið í herinn og tekið þátt í aðalheræfingunum, sem haldnar voru á haustin í þá daga, meðan friður var. Frá þeim tíma átti hann skrýtlu, og það var eina sagan sem hann kunni. Undirforingjar hans höfðu króað einn prinsinn og tekið hann höndum, og nú varð hann að ríða sem herfangi með mönnum sínum til borgarinnar, — á eftir hershöfðingjanum. Þetta var ógleymanlegur atburður. Og þessa sögu sagði hers- höfðinginn jafnan ár eftir ár, og alltaf með sömu minnis- stæðu orðunum, sem hann haf ði sagt, þegar hann rétti prins- inum aftur sverðið sitt: „Aðeins undirmenn mínir gátu tekið yðar tign höndum, ég aldrei!" Og prinsinn svaraði: „Þér eruð engum manni líkur!" En í ófriði hafði hershöfð- inginn aldrei verið. Þegar farið var með her á hendur ríkinu, gerðist hann stjórnarerindreki við hirðir þriggja ríkja. Hann talaði franska tungu það vel, að hann gleymdi nálega móðurmáli sínu, hann dansaði vel og kunni að sitja hest, og heiðurs- merki spruttu upp á barmi hans eins og gorkúlur. Varðmenn heilsuðu honum með byssunum, dáfríð yngismær var kynnt honum og varð hershöfðingjafrú. Og þau eignuðust yndis- legt barn. Það kom eins og það væri sent af himnum. Og það var svo yndislegt, að drengurinn húsvarðarins dansaði fyrir það, þegar það fór að vitkast, og gaf því allar mynd- irnar. sem hann hafði teiknað og litað. Og litla stúlkan skoð- aði þær og gladdist af þeim og reif þær í sundur. Hún var svo smáger og yndisleg. „Rósin mín," sagði hershöfðingjafrúin. „Þú ert fædd handa prinsi." Morgunblaðið Hafnarfirði Unglingar óskast til blaðburðar Einnig koma til greina börn, sem ekki fara í skóla, fyrr en kl. 1 Upplýsingar í afgreiðslunni Strandgötu 29, sími 9228 ))Hgl¥y3M©LSKf3il(( N Y T T G O TT G A P SÚPUR íplótum Fyrirliggjandi SUPUB CHAMPIGNON TÓMAT GRÆNMETIS KEIS AR A REYNIÐ EINA PLOTU I DAG MSR MUNUÐ SANNFÆRAST UM GÆOIN Húsgagnasmiðir óskast Húsgögn Co. Smiðjustíg 11 — Sími 81575 Framtíðaratvinna Ungur maður með verzlunarskóla- eða hliðstæða ment- un óskast til skrifstofustarfa hjá stóru fyrirtæki hér í bæ. Umsóknir, er tilgreini aldur, menntun og fyrri störf send- ist undirrituðum fyrir 10. okt. n.k. ¦BWI 3 SVAVAR PALSSON, löggiltur endurskoðandi, Hafnarstræti 5. f FALLEG VÖNDUÐ TWEED-JAKKAR STAKAR BUXUR HENTUG SKÓLAFÖT ANDERSEN & LAUTHT Vesturg. 17 — Laugav. 37 Símar 82130—1091

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.