Morgunblaðið - 20.09.1957, Síða 12

12
MORGMBI AÐ1»
Fðstudagur 20. sept. 1957
• A
ustan
Edens
eftir
John
Steinbeck
136
allf ekki g-leymt þeirri hugmynd
minni. Ég held að hægt væri að
geyma matvæli í lengri tíma, ef
maður gæt. kælt þau nægilega
mikið“.
„En við skulum nú helzt ekki
geyma mammútskjöt í ísskápn-
um okkar“, sagði Lee.
Höfuð Adams var ekki alltaf
fullt af margsvíslegustu hug-
myndum eins og verið hafði t. d.
með Sam Hmnilton. Hann hafði
einungis þessa einu. Hann gat
ekki máð frosna mammútinn úr
huga sér. Hann hélt áfram til-
raunum sínum með krúsirnar í ís-
skápnum, fullum af ávöxtum og
búðingum og kjötbitum, hráum og
soðnum. Hann keypti allar þær
bækur er hann gat komizt yfir,
sem fjölluðu um gerla og hann
gerðist kaupandi þeirra tímarita,
sem birtu greinar vísindaiegs efn-
is. Og eins og oft kemur fyrir
með menn, sem aðeins hafa eina
hugmynd í kollinum, komst ekk-
ert annað að huga Adams.
1 Salinas var eitt, lítið íshús, að
vísu ekki búið fullkomnustu tækj-
um, en samt nægilega stórt til
þess að skaff? þeim fjölskyldum
ís, er ískassa höfðu á heimilum
sínum og byrgja upp rjómaísbúð
irnar. ísvagninn fór á hverjum
degi hina venjulegu hringferð
sína um bæinn, með skrölti og
hávaða.
Adam fór að venja komur sín-
ar í fyrstihúsið og innan skamms
fékk hann að geyma krúsirnar sín
ar í frystiklefunum. Hann óskaði
þess heitt og innilega . ð Samúel
Hamilton hefði nú verið á lífi og
getað rökrætt við hann um fryst-
ingaraðferðir og kuldalögmál. —
Sam hefði ekki verið lengi að afla
Q—--------------------□
Þýðing
Sverru Haraldsson
□---------------------□
sér þekkingar í þeim efnum —
hélt hann.
Eitt rigningarkvöld, þegar
Adam var á leiðinni heim til sín,
frá frystihúsinu og var að hugsa
um Samúel Hamilton, sá hann
Will Hamilton ganga inn í Abbot-
krána. Hann labbaði inn á eftir
honum og staðnæmdist við hlið
hans hjá afgreiðsluborðinu: —
„Viljið þér ekki gera okkur þá
ánægju að koma með mér heim og
borða kvöldverð með okkur?“
spurði hann.
„Jú, með mestu ánægju", sagði
Will. — „Ég skal segja yður nokk
Uv. — Ég þarf að ljúka svolitlum
viðskiptaerindum. Ef það tekur
fljótt enda, kem ég og heilsa upp
á ykkur. Þurfið þér kannske að
tala við mig um eitthvert áríðandi
mál?“
„Ég veit nú ekki hvað segja
skal um það. Ég hef verið að
hugsa um dálítið, núna undanfarið
og ég vildi gjarnan heyra yðar á-
lit á málinu".
Næstum hvert einasta viðskipta
mál í öllu héraðinu var fyrr eða
síðar borið undir Will Hamilton.
Hann hefði e. t. v. fundið sér ein-
hverja afsökun, ef hann hefði ekki
munað að Adam Trask var ríkur
maður. Hugmynd var eitt, en ef
að baki hennar voru miklir pen-
ingar, var hún annað.
„Mynduð þér kannske vera fús
til að selja jörðina yðar, ef þér
fengjuð viðunandi tilboð í hana?“
spurði hann.
„Ja, drengjunum, sérstaklega
þó Cal, þykir vænt um hana, svo
að ég held að maður selji hana nú
ekki að svo stöddu", sagði Adam.
„Ég hugsa að ég gæti selt hana
fyrir yður“.
„Nei, ég er búinn að fá ábúanda
á hana, sem greiðir mér afgjald
af henni, svo að ég sel hana ekki
fyrst um sinn“.
„Ef ég get ekki komið í kvöld-
verðinn hjá ykkur“, sagði Will,
„þá kem ég bara seinna".
Will Hamilton var slyngur kaup
sýslumaður. Enginn vissi með
neinni vissu, hve mörg járn hann
hafði í eldinum, en hitt vissu flest
ir, að hann var duglegur og orð-
inn talsvert fjáður maður. Hann
hafði engum viðskiptum að sinna
í Salinas, en það var einn liður-
inn í starfi hans, að látast alltaf
vera önnum kafinn.
Hann snæddi kvöldverð einn í
Abbot-kránni. Eftir hæfilega lang
an tíma, gekk hann fyrir hornið
á Central Avenue og hringdi dyra
bjöllunni á húsi Adams Trask.
Drengirnir voru komnir í rúm-
ið. Lee sat með saumakörfu á
hnjánum og bætti háu, svörtu
sokkana, sem tvíburarnir notuðu
í skólanum. Adam hafði setið og
lesið í Scientific American. Hann
leiddi Will til stofu og færði stól
tii hans. Lee kom inn með kaffi-
könnuna og hélt svo áfram við
sokkana.
Will settist í stólinn, sem Adam
bauð honum, tók upp digran, svart
an vindil og kveikti í honum. Svo
beið hann eftir því, að Adam
leysti frá skjóðunni.
„Fallegt veður í dag. Og hvern-
ig líður móður yðar?“ sagði Adam.
„Ágætlega. Hún virðist yngjast
með hverjum degi. Eru ekki dreng
irnir -ðar orðnir stórir menn?“
„O, jú. Þeir eru myndarlegir.
Ca' á að leika í skólaleiknum í vet
ur. Hann er heilmikill leikari. —
Aron er ákaflega námfús og fróð-
leiksgjarn. Cal vill verða bóndi“.
„Það er ekkert athugavert við
það, ef hann tekur það réttum tök
um. Þetta hérað þarfnast bænda,
sem tileinka sér nýtízku aðferðir
og búskaparhætti". Wilí beið milli
vonar og ítta. Hann braut heil-
ann um það, hvort Adam myndi
raunverulega vera eins ríkur og
af var látið. Gat það verið, að
Adam vildi fá iánaða peninga?
Wrill gerði í flýti áætlun yfir það,
hversu mikið hann gæti lánað
Adam út á jörðina og hve mikið
hann gæti sjálfur fengið til láns
út á hana. Tölurnar voru ekki
hinar sömu og ekki heldur vext-
irnir. Og Adam var ekki enn far-
inn að minnast á tilboð sitt. Will
tók að ókyrrast. — „Ég get ekki
stanzað lengi í þetta skiptið“,
sagði hann. — „Ég þarf nauðsyn-
lega að hitta mann að máli, seinna
í kvöld“.
„Fáið yður aftur. í bollann",
sagði Adam.
„Nei, þökk fyrir. Þá verð ég
andvaka í nótt. Hvernig var það
annars, ætluðuð þér að tala um
eitthvað sérstakt við mig, Adam?”
„Ég hef verið að hugsa um föð-
ur yðar“, sagði Adam. — „Og
svo datt mér í hug, að ég skyldi
tala við einhvern af Hamilton-
ættinni".
Will varð aftur heldur rólegri
í sæti sínu: — „Já, hann hafði
gaman af að tala“.
„Einhvern veginn gerði hann
mann betri, en maður var“, sagði
Adam.
Lee leit upp frá vinnu sinni: —
„Kannske er það einmitt mesta
listin í samræðum, að fá aðra til
að tala“.
„Vitið þér, að það er dálítið
skrítið að heyra yður tala svona“,
sagði Will. — „Ég þyrði að sverja
að þér væruð vanur að tala pid-
gin“.
„Já, ég var vanur því“, sagði
Lee. — „Nánast af heimsku og
einhvers konar hégómagirnd".
Svo brosti hann til Adams og
sagði við Will: — „Hafið þér
heyrt það, að þeir hafa grafið
mammút upp úr ísnum, einhvers
staðar í Síberíu? Hann var búinn
að liggja þar í hundrað þúsund 'r
og kjötið var samt alveg eins og
nýtt“.
„Mammút?"
„Já, það er sérstök fílategund,
sem ekki hefur lifað á jörðinni í
háa herrans tíð“.
„Og var kjötið af honum samt
alveg óskemmt?"
„Já, ljúffengt eins og svins-
flesk", sagði Lee. Hann byrjaði
að stoppa í stórt gat, á hnénu á
einum sokknum.
„Þetta þ.kja mér furðulegar
fréttir", sagði Will.
Adam hló. Svo beindi hann sam
talinu í aðra átt: — „Ég er orð-
inn leiður á þessu sífellda iðju-
leysi, að sitja svona aðgerðalaus
daginn út og daginn inn, án þess
að gera handarvik", sagði hann.
„Ég þarf að hafa eitthvað fyrir
stafni, sem ég get fest hugann
við“.
„Hvers vegna búið þér ekki á-
fram á jörðinni?"
/()#/?£ Qf/V
—shampoo freyðir undursamlega
Eina
shampooið
sem býður yður
þeffa úrval
BLÁTT fyrir
þurrt hár.
HVÍTT fyrir
venjulegt hár.
BLEIKT fyrir
feitt hár.
Heildverzlunin HEKLA hf, Hverfisgötu 103 — sími 1275.
M A R K U S Eftir Ed Dodd
An hour latek
WELL, I'M
GOING TO
TURN IN,
MARK...
l'M TIRED.
ON THE FINAL NIGHT BEFORE
THE HORSE SHOW, SCOTTY AND
CHERRY TAKE TURNS SITTING
pUTSIDE THE v////^//bv^///y//Mœtgi,
BLIND COLT'S
STALL WÆZZ&ÉÍ'Ú
1) Aðfaranótt hins mikla dags,
skiptast þau Siggi og Sirrí á um
að standa vörð við hesthúsið.
2) Á meðan:
— Jæja, ég held ég fari að
hátta. Ég er orðinn þreyttur.
— Ég líka, alveg uppgefinn.
3) Klukkutíma síðar læðist I
Láki á fætur.
„Nei, ég hef engan áhuga á
búskap. Þér skiljið það, Will, að
ég er ekki að sækjast eftir neinni
erfiðisvinnu. Mig vantar bara eitt
hvert tómstundaföndur".
Will lét nú alla varkárni sigla
sinn sjó: — „Og hvað get ég gert
fyrir yður, Adarn?"
„Mér datt í hug að segja yður
frá hugmynd, sem ég hef lengi
gengið með í kollinum og velt fyr-
ir mér. Þér gætuð svo e. t. v.
gefið mér góð ráð. Þér eruð kaup-
sýslumaður".
„Það skal ég með mestu ánægju
gera", sagði Will. — „Ég skal
gefa yður eins góð ráð og mér er
mögulegt".
„Ég hef kynnt mér margvísleg-
ar frystiaðferðir", sagði Adam. —■
„Og ég fékk hugmynd í kollinn,
sem ég get alls ekki losað mig við.
Þegar ég sef dreymir mig hana.
Og ég get helzt ekki um annað
hugsað. Þetta er mikil hugmynd,
enda þótt hún kunni e. t. v. að
reynast götótt, þegar hún er kruf
in til mergjar".
Will krosslagði fæturna og
kippti upp buxnaskálmunum, svo
að ekki mynduðust pokar á hnján-
uni: — „Áfram með söguna'*,
sagði hann. — „Kannske þér vilj
i” kveikja yður í vindli, til að
skerpa athyglisgáfuna?"
Adam heyrði ekki boðið og vissi
heldur ekk! hver orsök þess var.
„Allt landið er I örum breyting-
um“, sagði hann. — „Fólk býr
ekki við sömu lifnaðarhætti og áð-
ur var. Vitið þér hvar mest er
selt af appelsínum á veturnar?"
„Nei. Hvar er það?“
„í New York. Ég Hs það ein-
hvers staðar. En haldið þér ekki
að fólk sem heima á í kaldari
hlutum landsins, vildi líka mjög
gjarnan hafa nýja ávexti á vet-
urna — tómata og salat og
blómkál. t miklum hluta landsinS
smakkar fólkið ekki slíkt hnoss-
gæti mánuðum saman. Og hérna
í Salinas-dalnum getum við rækt-
að þetta og margt fleira, allan
ársins hring".
„Já, hérna", sagði Will. — „En
ekki víða annars staðar, eins og
þú varst að enda við að segja
sjálfur. Jæja, og hvernig er svo
þessi makalausa hugmynd yðar?"
„Jú, sjáið þér nú bara til. Lee
taldi mig á að kaupa stóran ís-
kassa og það var hann sem gaf
mér hugmyndina. Ég hef geymt
alls konar grænmeti í honum og
kem því fyrir á margvíslegan
hátt. Vitið þér það, Will, að ef
maður lætur smámulinn ís um-
hverfis salathöfuð og vefur það
sjálft inn í vaxpappir, þá helzt
það óskemmt og eins og nýtt í
þrjár vikur, jafnvel lengur?"
SHUtvarpiö
Föstudagur 20. september:
Fastir liðir eins og venjulega.
13,15 Lesin dagskrá næstu viku.
19,30 Létt lög (plötur). — 20,30
„Um víða veröld". — Ævar
Kvaran leikari flytur þáttinn. —
20,55 Islenzk tónlist: Lög eftir
Björgvin Guðmundsson (plötur).
21,20 Upplestur: „Frá skólaárum
mínum, 1895—1900“, grein eftir
Pál Sveinsson yfirkennara, í bók-
inni „Minningar í menntaskóla"
(Jakob Guðmundsson). 21,40 Tón-
leikar (plötur). 22,10 Kvöldsag-
an: „Græska og getsakir" eftir
Agöthu Christie; X. (Elías Mar
les). 22,30 Harmonikulög (pl.).
23,00 Dagskrárlok.
Laugardagur 21. september:
Fastir liöir eins og venjulega.
12,50 Óskalög sjúklinga (Bryndía
Sigurjónsdótt r). 14,00 „Laugar-
dagslögin". 19,00 Tómstundaþátt-
u- barna og unglinga (Jón Páls-
son). 19,30 Einsöngur: Heddle
Nash syngur (plötur). — 20,30
Upplestur: „Prestsfjölskylda held
ur innreið sína“, smásaga eftir
Hope Shelley Miller, í þýðingu
Hólmfríðar Jónsdóttur (Herdís
Þorvaldsdóttir leikkona). 21,00
Tónleikar (plötur). 21,30 Leikrit:
„Vasapelinn" eftir Alexandre
MMaxas. — Leikstjóri: Þorsteinn
ö. Stephensen. 22,10 Danslög —
(plötur). 24,00 Dagskrárlok.