Morgunblaðið - 15.01.1958, Side 9

Miðvikudagur 15. jan. 1958.
MÖRCTJNBLAÐIÐ
§
Uppþvottavél
FYRIR VEITINGAHtJS EÐA MATSÖLU
höfum við verið beðnir að selja. Varamótor fylgir.
Véla og Raftœkjaverzlunin hf.
Bankastræti 10 — Sími 12852
„Þau eru eaai oii ems ajarkmiail og pessi liili“
(Ljóm. Ol. K. M.)
Heimsókn í tannlækninga-
stofu Laugarnesskúlans
Börn eru oft ótrúlega hörð af sér og
bera sig minna upp undan óþægindum
af tannviðgerðum en fullorðnir,
segir tannlæknirinn
VIÐ vöðum snjóinn yfir flötina
fyrir framan Laugarnesskólann.
Börnin láta sig kafaldið engu
skipta og nota frímínúturnar til
að fá sér hreint loft í lungun,
og enginn kemst yfir svæðið án
þess að verða fyrir smásnjókúlu,
— sem vafalítið minnir á gámla
daga, er hann sjálfur sat á skóla-
bekk. Og leiðin liggur áfram upp
á þriðju hæð — til tannlæknis-
ins. Lítil telpa í rauðri hettu-
úlpu labbar á undan okkur inn
ganginn, ef til vill ofurlítið kvíð-
in af því að hún á að setjast í
stólinn hjá tannlækninum.
Nokkur börn bíða við dyr tann-
læknisstofunnar. „Mamma bað
mig að biðja yður að líta á eina
tönn í mér,“ segir Hauðhetta litla
við tannlækni skólans, frú Ellen
Björnsson, og óðara eru tennur
Rauðhettu skoðaðar, og stund
ákveðin fyrir tannviðgerðina.
Tveir litlir snáðar ákveða einnig
stefnumót við tannlækninn.
o—O—o
Lítill, ljóshærður piltur situr
hinn rólegasti á stól við dyrnar
og bíður. Enginn sér honum
bregða, þegar röðin kemur að
honum, og tannviðgerðin hefst
umsvifalaust.
Það borgar sig að rabba
við börnin
Börnin eru ótrúlega hörð af
sér og bera sig oft minna upp
undan óþægindunum af tann-
viðgerðunum en fullorðnir, seg-
ir Ellen Björnsson. Oftast er
nauðsynlegt að spjalla við þau
fyrst í stað og skýra fyrir þeim
gang málanna, því að þau eru
auðvitað kvíðin eins og allir, sem
fara í fyrsta sinn til tannlæknis.
En hafi einu sinni heppnazt að
ná tökum á þeim, er allt í lagi.
Ekki neita ég því, að oft fer
talsverður tími í að rabba við
þau, en það er ómak, sem borg-
ar sig — þó að þá sé ekki hægt
að hefja viðgerð umsvifalaust.
o—O—o
Þau eru ekki öll eins kjark-
mikil og þessi litli, sagði hún,
! og Oddur Eggertsson, sem er að-
' eins átta .ára, lætur spinna
skemmdirnar úr tönnunum og
kreppir ekki einu sinni fingurna
, um armana á stólnum. Þegar hlé
I verður á, spjallar hann við tann-
lækninn.
Yfirleitt hefi ég það fyrir
venju að deyfa, ef ég held, að
barnið finni nokkuð til að ráði,
segir tannlæknirinn. Það er betra
\ en að hvekkja þau með meiri
I sársauka, en þeim finnst þau
þola. Séu börnin hins vegar lítt
viðráðanleg, lofum við foreldr-
unum að koma með þeim.
Foreldrarnir sýna meiri áhuga
en áður
Að jafnaði gengur allt slétt
og fellt. Börnin vita, að öll skóla-
systkini þeirra fara til tannlækn
isins, og tannviðgerðirnar verða
sjálfsagður þáttur í skólaver-
unni. Afstaða heimilanna í þessu
máli hefur mjög mikið að segja.
Og mér er óhætt að segja, að
foreldrarnir sýni nú mun meiri
áhuga en áður á, að gert sé við
tennur barnanna. Ganga má út
frá því sem vísu, að fari elztu
börnin möglunarlaust til tann-
læknis, gera yngri systkinin það
einnig. Ekkert er eins ánægju
legt og að ná þeim árangri, að
börnin fái sjálf áhuga á að hirða
vel tennur sinar og láta gera
við þær.
TJm 850 börn
Frú Ellen hefir í sinni umsja
um 850 börn í Laugarnesskólan-
um. Því miður getum við ekki
annað meiru en að gera við tenn-
ur barnanna fram til tíu ára
aldurs, þó að reynt sé að gera
eitthvað fyrir eldri börnin, ef
þau fá tannpínu. Eftir þetta ald-
urstakmark er foreldrunum ætl-
að að sjá um tannviðgerðirnar.
Því er nú verr, að viða vantar
mikið á, að foreldrarnir séu nógu
vel á verði.
o—O—o
Suðhljóð tannborsins er nú
hætt, og Oddur litli fær fylling-
ar í holurnar. Jæja, Oddur, nú
átt þú frí frá tannviðgerðum til
næsta hausts. Ertu ekki feginn?
Eða viltu kannske koma aftur?
spyr tannlæknirinn. Oddi verður
svarafátt, en brosir þó borgin-
mannlega, kveður og fer — senni
lega feginn í hjarta sínu.
o—O—o
Þetta er ellefta árið, sem frú
Ellen starfar við Laugarnesskól-
ann. Hún er dönsk að ætt, en
fluttist hingað 1938. Segist hún
kunna mjög vel við sig hér, „enda
er starf mitt hér, og það skiptir
mestu máli. Ég kveið mjög fyrir
þessu starfi. Ég hélt, að það
myndi reynast mjög erfitt, og all-
ir töldu úr mér kjarkinn. En það
reyndist óþarfi að bera kvíðboga
fyrir því. Mér hefur fundizt dá-
samlegt að vinna með börnun-
um.
Framh. á bl. 13
Fosteignaskattor
Brunatryggmgafiðgjsld
Hinn 2. janúar féllu í gjalddaga fasteignaskattar ttt
bæjarsjoós ReyKjaviKui’ anó 1958:
Húsaskattur
Lóðarskattur
Vatnsskattur
Lóðaleiga (íbúðarhúsalóða)
Tunnuleiga.
Ennfremuir brunatryggingariðgjöld
árið 1958.
Öll þessi gjöld eru á einum og sama gjaldseðli íyrir
hverja eign, og hafa gjaldseðlarnir verið bornir út
um bæinn, að jafnaði í viðkomandi hús.
Framangreind gjöld hvíla með lögveði á fasteign-
unum og eru kræf með lögtaki. —
Fasteignaeigendum er því bent á, að hafa í huga,
að gjalddaginn var 2. janúar og að skattana ber að
greiða, enda þótt gjaldseðill hafi ekki borist réttum
viðtakanda.
Reykjavík, 13. janúar 1958.
Borgarritarinn.
<RP;
Að gefnu tilefni tilkynnist hér með, að framleiðendur R. F. D. gúmmíbjörgunar-
báta hafa ákveðið að aðeins eftirtaldir menn hafa verið viðurkenndir og hafa leyíi
verksmiðjunnar til þess að framkvæma viðgeröir og eftirlit á R.F.D. gúmmíbjörg-
unarbátum:
Reykjavík:
Óli Barðdal,
Seglagerðin Ægir,
Ægisgötu 1.
Akureyri:
Sigurður Baldvinsson,
Þingvaliastræti 8.
Norðfjörður:
Jón Pétursson
Vestmannaeyjár:
Einar Gíslason.
ísafirði:
Símon Helgason,
Túngötu 12.
Akiranes:
Ingi Guðmundsson,
Suðurgötu 64B.
Það eru því vinsamleg tilmæli -verksm iðjunnar, að allir eigendur R.F.D. gúmná
björgunarbáta snúi sér til ofangreindra manna með eftiriit og viögerðir.
Aðalumboðsmenn fyrir framleiðendur R.F.D. gúmmíbjörgunarbáta:
Ólolnr Gíslason & Co. hf.
Hafnarstræti 10—12 — Sími 18370 (3 línur) Reykjavík