Morgunblaðið - 13.09.1966, Qupperneq 25

MORCU NBLAÐIÐ
' ÞriSjudagur 13. sepí. 1968
9^
ZlvJ
Karl Magne Bnkke
Minningarorð
Fæddur 1. janúar 1920.
Dáinn 6. september 1966
f'
Vér sjáum hvar sumar rennur
«neð sól yfir dauðans haf
og lyftir í eilífan aldingarð
því öllu sem Drottinn gaf.
t
f Þessar undurfögru ljóðlínur
Matthíasar komu mér ósjálfrátt
í hug þegar ég frétti lát mágs
míns Karls Magne Bakke, en
hann andaðist snögglega í Berg-
en 6. þ. m. Fyrir örfáum dög-
um kvöddumst við á Reykjavík-
urflugvelli. Brosandi þrýsti hann
hönd mína svo hlýtt og innilega
um leið og hann sagði: „Ég bið
að heilsa öllum“. Þetta voru að
eins venjuleg kveðjuorð, hlý og
innileg, ætluð vinum og kunn-
ingjum sem fjarstaddir voru á
þessari stund. Nú þegar Karl
Bakke hefur verið kvaddur til
seðri heimkynna, finnst mér
merking þessarar kveðju hafa
verið annað og meira en orðin
tóm, hún var að visu kveðja til
v.na og kunningja, já óaðvitandi
hinsta kveðja, en um leið til
lands og þjóðar, já lands, sem
um margra ára skeið hafði ver-
ið hans annað föðurland, og þjóð
ar sem hann hafði bundizt vin-
úttu og tryggð. Hver sem kynnt-
ist Karl Bakke fann undra fljótt
hvar þar fór heilsteyptur og góð
ur drengur, öll hans framkoma :
daglegu lífi var sérstæð og til
fyrirmyndar, allt hans viðmót
var hlýtt og innilegt, hver sem
i hlut átti bæði háir og lágir
og þessvegna urðu allir vinir
hans og hann vinur allra.
Karl Bakke var fæddur í Osió
1. janúar 1920. Hann var yngsta
barn sinna foreldra og aðeins
örfárra ára þegar móðir hans
dó. Eftir það ólst hann upp í
skjóli föður síns, sem naut ið-
stoðar dætra sinna við heimilis-
haldið. Æskuárin voru erfið, og
þröngt oft í búi vegna kreppuár
anna, sem þá gengu yfir, fátækt
daglaunamannsins í stórborginni
var strangur lífsskóli hjá mörg-
um og ekki sízt móðurlausum
ungling, en Karl Bakke stóðst
þennan skóla og kom úr hon-
um svo geðþekkur og vel mót-
aður maður, að til fyrirmyndar
var.
ann minningar um góðan og ein
lægan dreng, sem öllum sýndi
trúmennsku bæði í orði og verki.
Slíkar minningar eru ljúfar
og indælar og jafnframt lær-
dómsríkar fyrir þá sem nutu
þess láns að verða samferða-
menn Karls Bakke eftir þeirri
jarðnesku lífsbraut sem okkur
er búin.
í dag ér útför hans gerð .
Bergen. í dag berast ómar
klukkna út í heiðloftið blátt, upp
til fjallanna norsku, yfir vötn
og skóginn.
í þeim blæfagra deyjandi
hljómi klukknanna felst samofin
kveðja og þakklætið frá hon-
— Þeysireib
Framhald al bls. 10
tók hún t.d. þegar að hækka
sig þegar ég tók um stjórnvöl-
inn, svo litla hreyfingu þurfti
til að hefja klifur, að það tók
mig nokkra stund að fá þotuna
til að halda hæð. Einbeitti ég
mér nú að því að halda hæð
og stefnu um stund og tókst
nokkurn veginn skammlaust. Þá
sagði Col. Joiner mér að halla
vélinni um 30 gráður og beygja
Ég var nú orðinn fullur sjálfs-
trausts og gerði svo sem fyrir
mig var lagt, og tókst þetta þótt
undarlegt megi virðast. Hélt ég
svo þessari beygju unz Col Join-
er sagði mér að rétta vélina
við, og tók hann svo við stjórn-
inni aftur.
Síðan fengum við nýjar upp-
lýsingar um ferðir „skotmarks-
ins“ og leiðbeindi radarstöðin
okkur aftur að T-33 þotunni. Allt
fór nú á sama veg sem fyrr,
„skotmarkinu var grandað.“
Enn þutum við fram úr T-33
vélinni og er ég var önnum kaf-
inn við að fylgjast með henni
hófst nef vélar okkar skyndi-
lega upp og ég sá ekki betur
en að jörðin væri tekin að snú-
ast umhverfis okkur. Brátt var
hún komin heilan hring um-
hverfis okkur, og áttaði ég mig
þá á því að við höfðum farið
í „tunnuveltu“. Ekki hefði ég
viljað leika þetta eftir Col Join-
um til allra og frá öllum
hans.
Valdimar Gúðmundsson.
tu
er, því mér er ókleift að hugsa
hangandi öfugur í loftinu.
Enn flugum við fram og aftur
og fórum fleiri veltur. Svo merki
legt var það, að engin óþæginda
tilfinning fylgdi þessum leik,
en ég held mér_við það, að hefði
ég átt að framkvæma þetta
væri vélin sennilega á hafsbotni
núna.
Nú setti Col. Joiner aftur
brennarann skyndilega á, hitinn
á útblástursrörinu rauk upp í
520 stig á Farenheit, og hrað-
inn jókst snögglega. Við stigum
með 6000 feta hækkun á mínútu
upp í 14.000 feta hæð. í klifrinu
fórum við enn eina veltuna, og
er vélin var komin á hvolf, lét
Joiner hana falla á bakinu í
lárétta stöðu og velti vélinni
svo við. Við þetta var jafnvæg-
isskyni mínu nóg boðið því mér
fannst við vera að fara upp í
bakfallalykkju þarna. Eftir þetta
var runnin úr mér fyrri sjálfs-
ánægja yfir flugmannshæfni
minni.
Að þessu loknu tókum við
stefnu til Keflavíkurflugvallar á
ný og þutum þar yfir 3000 fet-
um. Héldum við áfram til Reykja
víkur og komum þangað um
fjórum mínútum síðar. Flugum
við yfir borgina í stórum sveig
á 450 km. hraða. Fyrir neðan
okkur lá Reykjavík böðuð sól-
skini og hefði það verið tilval-
ið yrkisefni, en ljóðlist er mér
ekki í blóð borin, svo ég hélt
mig við veraldlegri verkefni og
fylgdist með flugvélum í að-
flugi að Reykjavíkurflugvelli.
Því næst þutum við aftur suð
ur Reykjanesið og lækkaði Col.
Joiner flugið niður í 50 feta
hæð og þutum við með geysi-
hraða suður yfir storkið hraun-
ið, frmhjá rótum Keilis í ör-
skotsfjarlægð og vorum áður en
varði komnir suður undir Þor-
björn.
Hækkuðum við nú flugið í
1000 fet og Col. Joiner fékk
leyfi flugturnsins á Keflavíkur-
flugvelli til að æfa nokkrar lend
ingar. Við flugum síðan í um-
ferðahring undan vindi með-
fram brautinni, unz við vorum
komnir nokkuð út fyrir brautar
endann.
Skellti Cal. Joiner vélinni þú
alveg á hliðina í 85 gráðu halla
og dró að sér stjórnvölinn. Við
snarbeygðum og ég þrýstist með
heljarafli niður í sætið. Síðan
rétti hann þotuna af og stefnd-
um við nú inn yfir brautina í
1000 feta hæð. Er við vorum
korrtnir niður yfir hálfa braut-
ina, velti Joiner vélinni aftur
á hliðina, og steypti henni nið-
ur um leið, rétti hana snöggt
og dró að sér stjórnvölinn. Nú
þrýstist ég fastar en nokkru
sinni fyrr niðu í sætið og hjálm
urinn virtist vilja þrýsta höfð-
inu niður í mag. Við stefndum
nú niður að brautinni í krappri
beygju og lækkuðum ört.
En ekki var ætlunin að lenda
enn. Joiner gaf nú fulla bensín-
gjöf, dró upp hjólin og við þut-
um með örtvaxandi hraða.niður
yfir brautina í 30 feta hæð. Síð-
an sveigðum við upp og beygð-
um frá.
Nú sáum við tvær eins sætis
F-102 þotur á undan okkur í
beygjunni. Jók Col. Joiner hrað
ann og beygði krappt á eftir
þeim og eftir nokkurn eltinga-
leik náðum við þeim í krappri
beygju og fórum fram úr þeim.
Gerði höfundur þar heiðarlega
tilraun til að ná mynd af þeim,
en myndavélin virðist hafa orð-
ið fyrir enn meiri áhrifum af
völdum miðflóttaaflsins því
myndin varð úr fókus. Látum
svo frekari skýringar liggja
milli hluta.
Nú gerði Col. Joiner svokall-
að ILS (Instrument Landing
System) aðflug. Er þá vélinni
„rennt“ niður eftir tveim radíó-
geislum, sem stefna svo, að vél,
sem fylgir þeim niður til lend-
ingar í slæmu skyggni er rétt
staðsett til lokalendingar í sjón
flugi. Þarf flugmaðurinn þvl
ekki að sjá brautina fyrr en
rétt áður en vélin lendir.
Við sveigðum til vinstri með-
fram brautinni, því tvær F-l®2
þotur voiru að hefja flugtak.
Fylgdum við þeim eftir og sá
ég nú greinilega hvernig þær
lyftust samtímis frá jörðu, tóku
upp hjólin samtímis og klifr-
uðu svo tígulega hlið við hlið
framhjá okkur. Var það mikil-
feng sjón að sjá þessa tvo málm-
fugla lyfta sér þannig jafn létti
lega og úr fiðri væru.
Eftir tvö önnur aðflug var svo
gengið á eldsneytisbirgðir okkar
að tími var til að lenda. Við
hófum því lokaaðflug, og vorum
númer tvö á eftir annarri F-102
þotu, sem var mílu á undan okk
ur.
Við komum inn yfir brautar-
endann á 300 km. hraða og vélin
snerti jörðu á 250 km. hraða.
Colonel Joiner lét bremsufall-
hlífina á stéli vélarinnar nú þenj
ast út og nefið seig niður unz
nefhjólið snerti brautina. Hrað-
inn minnkaði ört og brátt vor-
um við komnir á hæfilegan öku
hraða. Sveigði Col. Joiner vél-
inni þá út af brautinni, lét fall-
hlífina falla af stélinu og ók
þotunni inn á flugvélastæðin á
ný.
Þegar slökkt hafði verið á
hreyflinum, losaði ég mig úr
sætinu, losaði mig við björgun-
arpakkann, tók af mér hjálm-
inn og klöngraðist niður úr þot-
unni. Við höfðum verið tvo
klukkutíma á flugi og eytt rúm-
lega 3 tonnum af eldsneyti.
Skyndilega fannst mér allt svo
hljótt og kyrrt og hélt að ef til
mig eftir allt saman, en svo átt-
aði ég mig. Ég var enn með hellu
fyrir eyrunum eftir þrýstings-
breytingarnar og hljóðin úr
heyr nartæk j unum.
Vildi ég nú að lokum þakka
Colonel Richard H. Broach og
Lieutenant Colonel Joe H. Join-
er fyrir að veita mér þetta tæki
færi og meðlimum 57. orrustu-
flugsveitarinnar þakka ég góðar
viðtökur og óska þeim góðs geng
is í væntanlegri keppni.
Sparifjáreigendur
Avaxta sparifé á vinsælan og
öruggan hátt. Uppl. kl. 11—12
f. h. og 8—9 e. h.
Margeir J. Magnússon
Símar 37400 og 34307
Miðstræti 3 A.
Á unglingsárum Karls Bakke
í Noregi var erfitt að fá vel
raunaða atvinnu heimafyrir svo
leiðin margra lá til sjós og 1
siglingar og svo var einnig hjá
honum.
Ungur fór hann til starfa á
fragtskipum og sigldi víða um
heimsins höf og var langt fjarri
ættjörðinni 1940 þegar Þjóð-
verjar hernámu landið, sá harm
-eikur varð orsök þess að Karl
Bakke dvaldist hér flest styrj-
aldarárin. Hér eignaðist hann
strax vini og kunningja og hér
kynntist hann konu sinni Sig-
ríði Guðmundsdóttur frá Högna
stöðum í Hrunamannahrepp, en
þau giftust í Osló árið 1947. Rétt
fyrir^ áramótin 1948 komu þau
til íslands og bjuggu hér 1
Reykjavík þar til ásíðastliðnu
ári að þau fiuttu aftur til Nor-
egs, en samt var eins og bönd-
in við ísland og Reykjavík væru
ekki að fullu slitin, því í sum-
ar dvöldu þau hér og voru lengi
á báðum áttum hvort farið yrði
til baka, en ákvörðunin var tek-
in, og heim var aftur haldið
til Noregs, þangað, þar sem ör-
lagastundin rann upp, þar sem
ættjörðin beið eftir því sem
hún átti. Hér í Reykjavík voru
starfsárin flest eftir að heimili
hafði verið stofnað. Hér naut sín
etarfsgleði sólskinsáranna, og
hér fæddist þeim hjónum dóttir.
Sonja að nafni, sem var yndi og
augasteinn þeirra og ekki sízt
föður síns sem vakandi og sof-
andi vildi vera henni al'lt sem
gott var og fagurt, til þroska
og blessunar.
Á þessari stund sorgar og
saknaðar þá renna fram í hug-
JAMES BOND
->f —
M>f*

Eftii IAN FLEMING
James Bond
IY IAN FIEMINS
DRAWING BY JOHN McLTISKY
SMO<EP SALMOn)
lE SMOKED SALMON WAS A POCZ
suBsrmjTE fdk tue pecoucrl
OF SCOTLAMD. BUT TWB
BEIZZOLA WAS IMDEED
SUPEgB.VWILE WS ATB...
James Bond 364.
Bond og Leiter fengu sér frábæran há-
degisverð á Sardí’s veitingahúsinu. Með-
an þeir snæddu ....
— Hvað gerir þú hjá Pinkerton, Felix?
JÚMBÖ
mtK— —K-
— Ég er forstöðumaður veðreiðanna
hjá þeim.
í ljós kom, að Felix vissi alit um hest-
inn, sem mér hafði verið sagt að veðja
á í Saratogaveðreiðunum. Hann var kall-
our tuat PELiy kkew all
ABOUT TUB HORSE TD BEEM TOLD TO WX
at saeatdqa. rr was cail&Psuy smilb’
BLTT Twe EEAL 'SWSMILB" WAS DEADt
TWIS OMB WAS A MUCW FASTES. WOCSl
Dufi Tö BJM UNDER A PWOMBV MAMS
A 'SJNG&L'.
aður „Feimið bros“, en hið raunverulega
„Feimna bros“ var dautt. Þessi hafði
miklu meiri hraða en fyrirrennari hans,
og knapinn var kallaður „Ringer“.
Teiknari: J. M O R A
Þeir komu að litlu vatni, sem gefur
þeim von um góða veiði, svo að engm
hætta er á að þeir svelti sem stendur.
Þá kemur skipstjórinn auga á dýr, sem
gæti orðið þeim gott til matar, ef það
væri soðið.
Vopnaður kylfu fer hann á veiðar, hef-
ur þegar fengið vatn í munninn, og meira
3ð segja Júmb er orðinn svangur. En þeir
ættu nu eiginlega að halda áfram ferð-
inni. — '