Morgunblaðið - 17.07.1970, Blaðsíða 10

MORiGUNBILAÐIÐ, FÖSTUDAGUR lf7. JÚLÍ 1070
Kveðjuorð herra Sigurbjörns
Einarssonar biskups
við útförina í gær
Kisturnar bornar úr kirkju,
Og lítil þjóð, dreifð, stendur
í dag samhuga við eina gröf
Hörmung bættu
hvenær sem lífið linnir.
Drottinn, gættu
að dauðastundu minni.
„Hví er ednn dagur öðr-
um ólíkur, þar eð sólin er
ljósgjafi daganna árið allt?“
Svo er spurt í helgri bók.
Og hví eru mennimir
svo ólíkir? er síðan spurt.
Þeir eru þó allir úr sama
efni og einn hefur skapað
þá alla. Sumir stýrðu heil-
um þjóðum með hyggindum
og voru skarpskyggnir leið-
togar lýðsins. Eftir lifir
nafn nokkurra, en aðrir létu
eftir sig enga minning. (Sir.
33 og 34).
Þannig segir þar.
Ólíkir eru dagamir. Öll-
um skín sama sól og sama
húmsins fang vefst um all-
ar vistir manna. En svo em
dagleiðir misjafnar sem
menn eru margir. Og ein
nótt er ei til enda trygg. Svo
getur morgunn heilsað, að
heilli þjóð verði dimmt fyr-
allir að kalla samtímis,
hvað orðið hafði á Þingvelli
þá dimmu júlinótt. Runnu
ekkí mörgum í hug hend-
ingamar, sem hrutu af vör-
um karlmennis, þegar slysið
spurðist, sem grandaði Bald-
vini unga: Ísalands óham-
ingju verður allt að vopni,
eldur úr iðrum þess, ár úr
fjö llum . . .
En hér eru ekki þeir
kvaddir, sem slíkt vildu
mæla að skilnaði. Þau
treystu hamingju íslands.
Lítil þjóð heldur áfram að
lifa, rnæta ólíkum dögum
og margri nótt, við misjafnt
lán á ýmsa lund, en bama-
lán mikið, þegar alls er
gætt. Hún hefur haft ríka
hamingju af bömum sínum,
sonum og dætrurn, þótt
skammlíf væru fleiri en
skyldi. Jafnvel hið unga
bam, sem aðeins fær að lifa
4 ár, getur gefið minnilega
bendingu um fyrirheitin,
sem fólgin eru í stofni þjóð-
Líkfylgdin ekur suður Fríkirkjuveg um fánaborg.
ir augum. Það gerðist í síð-
ustu viku. Sá dagur var
ólíkur öllum, sem þjóð vor
hefur átt saman, óskipt og
einhuga. Og eins er um
þennan dag. Hér eru þrjár
kistur vígðar til grafar senn,
Fágætt í sjálfu sér, en ekki
einstætt. Mörg hafa slysin
orðið fyrr og síðar, sjaldan
fleiri og margháttaðri en á
þessu ári. Og söm eru sárin
nákomnum, hverjir svo sem
í hlut eiga.
En hér laust því höggi á,
að eigi varð brestur í einu
húsi eða fáum, heldur um
allt ísland. Og lítil þjóð,
dreifð, stendur í dag sam-
huga við eina gröf.
Saga hefur aukið einum
tregastreng í hörpu sína.
Hún átti aðra fyrir. Óm-
arnir þaðan bárust ekki eins
hratt yfir áður. En þeir
hljóðnuðu ekki í bráð. Eftir
lifir natfn nokkurra. Aldregi
græt ég annan meir, var
hugsað og sagt löngu síðar
stundum. Það varð ekki
kunnugt um allt land í einni
svipan, þegar Eggert hvarf
í Breiðafjörð og þau hjónin
bæði, eða þegar Baldvin
brenndist til ólífis, svo þessi
dæmi séu nefnd. Nú vissu

Líkfylgdin fer um Hringbraut.
meiðsins. Þú átt að lifa,
litla þjóð. Það skal þögnin
segja, sem nú hvílir yfir
landi. Þú, litla þjóð, dreifð,
sundruð um smátt og stórt
í skammsýnum sviptingum,
sameinuð í miklum minn-
ingum, ljúfum og sárum,
eitt í vonum og lífsvilja,
eihhuga við gröf þinna
mestu rnarnna, þú átt að
lifa, þótt foringjair falli, sem
stýrðu með hyggindum og
voru skarpskyggnir leiðtog-
ar lýðsins, failli í ótíma og
skilji eftir vandfylilt skörð.
Þú átt að lifa öll þín áföll,
þín hamingja skal sigra
harma þína, græða sárin
þín. Þessu heita börnin þín
við legstaði leiðtoga sinna,
þessa biðja bömin þín, lífs
og liðin, það gefi Guð vors
lands. Og Drottinn seg'ir í
orði sínu: Ég þekki þær
fyrirætlanir, sem ég bef í
hyggju með yður, fyrirætl-
anir til heiilla og ekki til
óhamingju, að veita yður
vonarríka framtíð. Þá mun-
uð þér ákailla mig og fara
og biðja til mín og ég mun
bænheyra yður. Og þér
munuð leita mín og finna
mig. Þegar þér leitið mín
af öllu hjarta, vil ég láta
yður finna mig, segir Drott-
inn (Jer. 29).
Svo skulu þau kvödd, sem
hvílast hér. Ég flyt þeim
þökk kirkjunnar minnar,
Sigríði og Bjaraa, einnig
persónulegar þakkir fyrir
samstarf, þegar hann var
kirkjumálaráðherra. Hann
mat kirkjuna, hennar köllun
og viðleitni, til þess hafði
hann skarpskyggni leiðtog-
ans. Ég flyt kveðju frá
kirkju Hóla, kirkju Skál-
holts, kirkju þess Lögbergs,
þar sem þjóðin játaðist und-
ir konungdóm Krisís, hans,
sem er upprisan og lífið.
Honum fel ég ykkur, vinir,
ykkur og allt, sem orðið er,
og allt, sem verða mun.
Kom, Jesú Kristi trú,
kom, kom og í oss bú,
kom, sterki kærleikskraftur,
þú kveikir dáið aftur.
Ein trú, eitt ljós, einn andi
í einu fósturlandi.
Miskunn og friður Drott-
ins sé með yður öllurh.
Amen.