Morgunblaðið - 18.10.1970, Page 8

32
MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 18. OKTÓBER 1970
Særður farþegi TWA-þotunnar í flugstöðinni í Damaskus.
spyi'ja oft móður mína: „En
langar ykkur í rauninni til að
snúa aftur til Haifa eftir öll
þessi ár?“ Og alltaf svarar móð
ir mín: „Já, ég færi strax í dag,
væri það mögulegt. Það er
rétt að við áttum í erfiðleik-
um, og að nú hefur rætzt úr
þeim. Við eigum dásamlega íb-
úð, höfum nóg að borða, pen-
inga til að mennta börnin og
fyrir ýmsum þægindum eins
og sjónvarpi. Þar að auki er ég
frá Líbanon, fædd hér í Tyrus.
Svo ég er enginn útlendingur,
ég kann vel við mig hér. —
Líbanon er föðurlandið mitt —
en ég á ekki heima hér. Heim-
ili mitt er í Haifa.“
Og vinir mínir spyrja mig
hvort það sé rétt að mig langi
til að hverfa heim til lands,
sem ég varla þekki, því ég var
svo lítil þegar við fórum frá
Palestínu. Svar mitt er alltaf:
„Já,“ því ég hef einnig komizt
að því að þótt ég sé enginn út-
lendingur í Arabaríkjunum,
fæ ég aldrei þá tilfinningu að
þar eigti ég heima.
Ég hef verið sex eða sjö ára
þegar ég komst að því að ég
var eithvað, sem kallað var
,,flóttamaður“. Var ég að rífast
við dóttur eins nágran,nans þeg
ar hún sagði við mig: „Þú ert
flóttamaður, svo þú skalt bara
tala varlega.“ Hvemig átti ég
að komast hjá vitneskjunni um
Palestínuvandamálið? Foreldr-
ar mínir minntust árainna í
Haifa, vinir mínir bjuggu við
aðstæður flóttamannabúðanna,
og í skólunum lærðum við um
Palestínu. Á sextánda aldurs-
ári var ég þegar orðin félagi í
arabisku þjóðemishreyfing-
unhi, því ég trúði á endurs.tofn
un frjálsrar Palestínu í ríkja-
sambandi sósíalskra arabiskra
ríkja. Eldri systkin mín voru
þar einnig félagar á undan
mér. Við gerðum áætlanir,
okkur dreymdi, og við rædd-
um málin fram og aftur. Ég
fór til Vesturbakkasvæðisins
— það var það eina, sem eftir
var af Palestínu — og ferðaðist
þar um ti'l að kynnast landi
mínu.
Klukkan 17,25 — stefna 070
gráður.
Það var ekki fyrr en eftir
júnístyrjöldina 1967 þegar síð-
asti hluti Palestínu féll og
fjórðungi milljónar Palestínu-
búa til viðbótar var vísað úr
landi, að ég komast að raun
um að ég varð að leggja mitt
af mörkum til baráttunnar fyr
ir frelsun Palestínu. Þetta var
mestii ósi-gur, sem ísraelar
höfðu valdið sjálfum sér með
hernaðarsigrum sínum. Hann
leiddi nýja kynslóð inn í bar-
áttuna — unga Palestínu-Ar-
aba, sem eíngöngu trúa á hern-
að gegn ísrael.
Þá var það sem ég gekk í
Þjóðfrelsisfylkingu Palestínu.
I fyrrasumar lauk ég skæru-
liðaþjálfun hjá fylkiingunni, og
eftir það var ég valin til sér-
þjálfunar með þetta verkefni í
huga.
SPRENGJURNAR
Klukkan 17,28 — stefna 118
gráður.
Israelsku Mirage-þoturnar
héldu sig við hlúð okkar þar
til við fórum yfir landamæri
Líbanons og Sýrlands. Ég tal-
aði við flugturn nýju flugstöðv
arinnar í Damaskus, og til-
kynnti, á arabisku, að við ætl-
uðum að lenda þar — ég bað
ekki um leyfi. Okkur var til-
kynnt að við mættum lenda á
flugbrautinni hægra megin, en
ég sagði að við ætluðum að
lenda á vinstrd brautinni, sem
var næst okkur, því við ætt-
um litið eldsneyti eftir.
Ég tilkynnti áhöfninni um
kallkerfið að hún yrði að koma
farþegunum út úr þotunni
strax og hún væri lent, því þot
an yrði sprengd í loft upp. Bað
ég flugstjórann að nema stað-
ar og slökkva á hreyflunum
strax eftir lendingu, því ann-
ars næmum við staðar of ná-
lægt byggingum flugvallarins.
„Það get ég ekki,“ sagði hann.
,,Þá get ég það,“ svaraði ég.
Sagði ég honum einnig að
snögghemla ekki, því þá gæti
ég hrasað og misst handspreng
una. Honum tókst lendingin af-
ar vel.
Klukkan 17,35 — lent í Dam-
askus.
Um leið og þotan hafði num-
ið staðar sneri ég mér við og
hrópaði inn í farþegarýmið:
„Allir úr vélinni tafarlaust."
Áhöfn þotunnar virtist ótta-
slegin og þaut framhjá okkur
aftur í þotuna. Mennirnir voru
á skyrtunum, og vinur minn
kallaði á eftir þeim: „Takið
jakkana ykkar með!“ En þeir
héldu áfram. Ég hrópaði einn-
ig á eftir þeim: „Takk fyrir
samvinnuna.“ „Það var nú lít-
ið,“ heyrðist frá aðstoðarflug-
stjóranum. Tveimur mínútum
síðar bafði þotan verið rýmd.
Mér tókst aðeins að sjá á eftir
síðustu fjórum eða fimm far-
þegunum þegar þeir renndu
sér út um neyðardymar, og
kallaði á eftir þeim: „Verið ró
leg.“ En þeir vissu ekki hver
ég var og hlustuðu ekki á mig.
Ég gekk eftir endilangri vél-
innii til að ganga úr skugga um
að þar væri enginn. Svo kom
vinur minn sprengjunum fyrir
í stjórnklefanum. Hann flýtti
sér aftur í, og við námum stað-
ar við einár neyðardyranna á
fyrsta farrými, og varpaði ég
þá tveimur handsprengjum þar
á gólfið. Um leið og ég hafði
sleppt sprengjunum renndum
við okkur út um neyðardyrnar.
Vinur minn lenti ofan á mér
þegar við ultum niður á flug-
brautina, og mér fannst ég
hafa brotið báða fótleggi. Víð
komumst þótt fljótt á fætur og
hlupum frá vélinni til að forð
ast sprengingarnar. Ekkert
gerðist. Það væri mikið áfall
ef okkur tækist ekki að leysa
síðasta verkefnið.
Þá hljóp vinur minn aftur
að þotunni til að sti'lla sprengj-
urnar betur. Hann er nokkuð
hávaxinn, svo honum tókst að
komast upp að einum neyðar-
dyranna. Ég hljóp á eftir hon-
um að þotunni, og þar beið ég
í eina langa mínútu þar til
hann renmdi sér út úr þotunni
á ný og við tókum til fótanna og
hlupum í var. Enn engin spreng
ing. Það var ekki fyrr en tvær
mínútur voru liðnar að gífur-
leg sprenging varð og nef þot-
unnar féll saman. Vinur minn
skaut mörgum skotum í elds-
neytisgeymana í von um að í
þeim kviknaði, en þeir voru
nær tómir og skothriðin bar
ekki árangur.
Þá var þessu lokið. „Guði sé
lof,“ sagði ég við sjálfa mig.
Ég fann til mi'kils léttis, og var
fegin því að enginn hafði orð-
ið fyrir tjóni.
FÆ ÉG AÐ SJÁ HAIFA á NÝ
Við lögðum af stað gangandi
áleiðis til flugstöðvarimnar, og
mættum þá bifreið, sem ók
farþegunum og okkur þangað.
Við sátum kyrr í bifreiðinni
meðan sýrlenzku starfsmenn-
irnir rýmdu flugstöðina. Kom
ég auga á gríska kunningjann
minn og sagði við hann: „Það
voru vinur minn og ég, sem
gerðum þetta.“ Þá brast hann
í grát, og til að hugga hann
sagðist ég ætla að biðja sýr-
lenzk yfirvöld um að senda
móður hans skeyti, svo hún
hefði minni áhyggjur. Við buð-
um farþegunum sígarettur, og
vinur minn gaf börnunum sæl
gæti, sem þau þáðu með
ánægju.
Þar sem við urðum að bíða
enn um stund, sneri ég mér til
farþeganna og reyndi að skýra
fyrir þeim hvers vegna við
hefðum rænt þotunni: „Ef til
vill lítið þið á okkur sem glæpa
menn, en það erum við ekki.
Við eigum í frelsiisbaráttu.
Bandaríkin hafa stutt ísrael
með því að senda þangað
Phantom-orrustuþotur og eld-
sprengjur, og við viljum að
bandaríska stjórnin fái að finna
fyrir mótmælum okkar. Við
vorum hrakin frá landi okkar
fyrir tuttugum árum, og árið
1967 tóku ísraelar það sem eft-
ir var af landinu og við vor-
um hraikin á brott á ný. Við
berjumst til að endurheimta
frelsi okkar, föðurland og heim
ili. Segið öðrum frá því að þeir
eigi ekki að heimsækja ísra-
el sem ferðamenn. Við erum
ekki á móti Gyðingum, aðeins
Zionistum.“
Þegar ég hafði lokið máli
mínu spurði kona nokkur
meðal farþeganna hvort ég
hefði lært að tala ensku í Eng-
landi eða Baridaríkjunum. „I
mínu eigin landi“, svaraði ég.
„Við erum ekki jafn fávís og
Zionistarinir segja.“
Ég hefði gjaman viljað hitta
flugstjórann aftur til að spyrja
hann hvort hann teldi að við
hefðum leyst verkefni okkar
á viðunandi hátt, ræða við
hann um Palestínu og bjóða
honum að heimsækja okkur í
Jórdaníu. En það tókst ekki.
Ég sá aðeins einn brytanna,
sem tjáði mér að einn kvenfar-
þeginn hefði Slasazt er hún var
að flýja úr úr þotunni. Bað ég
hann að færa konunnd afsökun-
ai-beiðni bkkar,
Fyrir nokkrum mánuðum
trúlofaðíst ég manni úr frelsis
hreyfiingunnd, en enginn veit
hvenær við fáum tækifæri til
að giftast.
Ég á aðeins eina spurningu
eftir. Verð ég að ræna enn einni
flugvél til að fá tækifæri til að
sjá fæðingarborg mína á ný?
Iðnaðarhúsnæði d jarðhæð
með lóð óskast til kaups eða leigu í Reykjavík eða Kópavogi
og nágrenni.
Upplýsingar í símum 30322 og 81245.
Til sölu
er við Grettisgötu 4ra herb. stór íbúð á 2. hæð í steinhúsi,
ásamt risi, sem einnig á að seljast.
Fasteignamiðstöðin,
Austurstræti 12.
20424 — H. 30007.
BLAÐBURÐARFOLK
OSKAST
í eftirtalin hverfi
Laufásvegur 2-57 — Háteigsvegur
Hverfisgötu 63-725 — Laugaveg 114-171
Laufásveg 58-79 — Lindargötu
Nesvegur I — Nesvegur II
Selfjn - Skólabraut
Höfðahverfi — Seltjn - Barðaströnd
Laugarásvegur — Skipholt I
ALIÐ VIÐ AFGREIÐSLUNA í SÍMA 10100

Skrifstofustúlka
Iðnfyrirtæki í Reykjavík vill ráða skrifstofustúlku nú þegar til
vélritunarstarfa, símavörzlu o fl.
Umsóknir er greini menntun, aldur og fyrri störf skal senda
afgreiðslu Morgunblaðsins, merkt: „Skrifstofustarf — 4477".
Tilkynning
til viðskiptamanna
Vegna mikilla anna á klæðskeraverkstæði
okkar, fer máltaka og mátun aðeins fram
milli kl. 2.00 og 5.00 síðdegis.
Klæðskerar okkar svara heldur ekki síma
nema á ofangreindum tíma.
Þetta tilkynnist heiðruðum viðskiptavmum
okkar.
Klæðskera-
verkstæði