Morgunblaðið - 14.11.1971, Síða 22

22
MORGUNBLAÐIÐ, SUNINUDAGUR 14. NÖVEMBER 1971
Vilhjálmur Guð-
mundsson — Minning
MEÐ örfáuuím orðum lan-gar mig
að minnast vinar míns VUiijálms
Guðmundssonar, frkvstj., sem
jarðsettur verður mánud. 15. þ.m.,
en hann íézt í Borgarsjúkrahús-
inu 6. nóv. sJ. eftir fremjur stutta
en mjög stranga sjúkdómslegu
þar. Vilhjáimur fæddist 20. sept.
1912 á Harastöðum á FeÚs-
sitrönd, Dalas., sonur hjónanna
Guðmundar Gíslasonar og konu
hans Sigríðar Gisladóttur. Hann
var aninar í röðinni af 14 systkin-
um. Fátæktim var mikil eins og
þá var víðast og þvi litlir mögu-
leikar á að brjótast til mennta,
en í þá átt stóð hugur hans, eins
og annarra þeirra systkina. Hann
dvaildist um skeið á MæliMM hjá
TVyggva Kvaran og ias umdir
skóla og einn eða tvo vetur var
hann í Memmtaskálamum á Akur-
eyri, en hann varð að hætta þar
námi sökum fjársíkorts. Síðar fór
hann í Verzlun arskólann og lauk
þaðan prófi með glæsibrag, enda
var hann óvenju vel gefinh mað-
ur og næmur á ailt, sem máii
skipti og hann hafði áhuga á.
Bækur var eim muniaðurinn, sem
hann leyfði sér um dagana, en
í bókalestur fóru hans fáu fri-
stundir, enda var hann jafnvígur
á mörg tumgumál og minnið var
frábært.
Að námi loknu vann hann um
skeið hjá ýmsum aðilum umz
hann setti á stofn eigin umboðs-
og heildverzlun, en fyrir 17 ár-
t
Otför eiginmanns mins, föður,
tengdaföður og afa,
Runólfs Ásmundssonar,
Nóatúni 28,
sem lézt 8. nóv. sl. fer fram
frá Fossvogskirkju þriðjudag
inn 16. nóvember n.k. kl. 1,30
e. h. Blóm vinsamlegast af-
þökkuð, en þeim sem vildu
ihinnast hans er bent á líkn-
árstofnanir.
Sveinbjörg Vlgfúsdóttir,
SigTÚn Runóifsdóttir,
Leifur Guðmundsson,
Runólfur Birgir Leifsson,
Hjördis Leifsdóttir.
um stofnaði hann Vatnsvirkj ann
hf. ásamt aihmörgum mönnum
og gerðist frkvstj. þess fyrir-
tækis og má segja, að hann hafi
byggt það upp að öllu Ieyti og
væri slikt ærið starf vemjulegum
mamni, en þetta var aðeins eitt
af ótal störfum Vilhjálms, t. d.
ammaðist hann iengst af ailit bók-
hald og fjárredður Félags Vatns-
virkja og seimna Vatnsvirkja-
deildarinnar hf. ásamt mörgum
öðrum fyrirtækjum og fjölda ein-
sitaJklánga, enda var starfsdagur
hans lengri en nokkurs amnars
sem ég hef þekkt. Hann gat
aldrei neitað nokkurri bón og
þrátt fyrir ótrúiLeg afkösit var
oftast uranið langt fram á kvöld
og helgamar Mka, en eiitt gat hann
ekki, en það var að setja upp
verð fyrir vinniu sína. Máitækið
segir, að það komi ávaffit maður
í manras sitað, en þetta er ekki
rétt, það taka margir við þeim
verkefnum sem Vilhjálmur hef-
ur aranazt, en við þvi hlutverki
að vera eins kooar skriftafaðir
fjölda manna, bæði í andlegum
og veraldlegum efhum, við þvi
tekur eraginn.
Við gátum gemgið að honum
vísum í skri&tofunná og rakið
raunir okfcar eða lagt fram hng-
myndir okkar um þetta og hitt
— ávallt gat VUhjálmur hlustað
og gefið ráð. Menn sóuðu tíma
hans með alls feonar kvabbi og
kvarti og margir áttu tíðförult
til hans, því hann var eins og
raunverulegur faðir eða ©ldri
bróðir okkar, svo margra. Hin
tafcmarkalausa ró og hið hæg-
iáta bros var svo tra/ustvekjandi
og emgan þekki ég, sem efcki tel-
ur Viihjálm hafa verið fágætan
dreng og höfðingja, sem aldned
t
Ég þakka af aihug auðsýnda
samúð og vináttu við andlát
og útför systur minnar,
Ingibjargar G.
Sigurðardóttur,
Fornhaga 8.
Guð blessi ykkur ÖIL
Fyrir hönd aðstandenda,
Fríða Sigurðardóttir.
mátti neitt auimit sjá. Hugulsemi
hans og hlýja hefur yljað mörg-
um um hjartarætur, og sé til
einhvers konar „góðveirfeabanki"
hinum megin veit ég, að þar á
hann fúlgu stóra, en um inn-
eigmir hóma megin skeytti hann
ekki, í þeim efnum siem öðrum
varð hann ætið sjáltfur að sitja
á hakamum.
ÖUium hiraum mörgu vinum
Vilhjálms mun hann reynast
ágleymanlegur maður, sökum
sfana ávemjulegu marankosta, og
það skarð, sem varð við fráfall
hans, verður aldrei fyUt, en holit
væri flestium mönnum að keppa
að því að verða það, sem hann
var. Vilhjákraur kvænitist 1. júní
1940 ef-tirlifandi feonu sfani, Ás-
gerði Pébursdóttur frá Styfckis-
hóiimd, hámni mætustu korau, og
eiigrauðust þau fjögur böm, sem
öil eru uppkomin, gift og nýtir
borgarar. Ásigerður stundaði
mann sinn af frábærri ást og
alúð í vedkindum hans og vafcti
yfiir honum, þar tái yfir lauk.
Vil ég, fcoma mím og f jöiskylda,
votta herand, bömum, tengda-
börraum, systkinum og vinum,
okkar dýpsitu- samúð við fráfali
hins góða drengs.
Bergu-r Haraldsson.
Einn er þáttur a-f oss rakinn,
ein af lindum hjartans þrotin.
Þessar ijóðlfaur Grims koma
mér í hug, þegar Vilhjálmur er
kvaddur, en hann verður bor-
inn til moldar mánudagfan 15.
nóvember. Vilhjá'Imur var fædd-
ur 20. september 1912 á Hara-
stöðum á FeUsströmd. For-
eJdrar han-s voru hjónin Sigríð-
ur Helga Gísladóttir og Guð-
mumdur Ari Gtslason. Gísli faðir
Sigríðar Helgu bjó í Koti (nú
Sunnuhlð) í Vatnsdal. Hann var
GuOlaugsson Guðfauigssonar, og
er sú ætt rakin út á Sfeaga og
oft mefind Guðlau-gsætt Guð-
mundur Ari var eyfirzkur í móð-
urætt, en föðurætt hans skag-
firzk. Faðir hams, Gísli Araso-n
bjó í Geitagerði í Staðarsveit.
Ari faðir hans var Jónsson Jóns-
sonar, og var sú ætt situndum
kerand við Hátódánartunigur í
Norðurárdal. Jón Jónsson var
kvæntur Sigriði Markúsdóttur
frá Brúnastöðum, og var Marfeús
faðir hennar sjöundi maður I
karllegg frá Jónl Arasyni.
Þau Sigríður og Guðmundur
voru aðedns eitt ár á Harastöð-
um, og næsta áratu-ginn voru
þau á nokkrum stöðum í Dafa-
sýslu og SnæféHsnessýsdu. Böm-
in urðu m-öng, og var Vilhjálimur
næst elztur þeirra. Vorið 1922
fluttust þau hj-ónin morður í
Skagafjörð í áttha-ga Guðrraund-
air, og fór Viihjálmiur þá að Sól-
heimum í Sæmuindarhlíð og var
þar hjá frændfólki sfau fram yfir
fermingu. Hugur Vilhjálm-s stóð
mjög tál náms og menmta, og
veturinn 1929—1930 var h-ann við
nám hjá séra Try-ggva Kvaram
á Mællifelli, vann á Sig’ufirði
sumarið efitir og gekk í Mennta-
skófa. Akureyrar næsta vetur.
Vilhjálmi var mjög létt um ném
og hafði mikla löragun tii að
halda áfram menn-taskólanámi
með ákveðið markmið í hiuga.
Hefði það þá þótt mikil ham-
imgja að fá að þrsela sumiarfaragf
á silidarpiani á Siglufirði til að
kosta skölavist að vetri. En kald-
ur hrammur kreppunnar frægu
seildist þá til þessa lands sem og
margra annarra og hvergi var
vfarau að fá, en engfan, sem
n-ærri stóð, gat rétt hjóibparhönd.
Tók það Vilhjáikn fimm sumur
að vfana fyrir næsta skólavetri,
enda þurfti hann að styðja föður
sfan sjúkan á þessum imisseirum.
Haiusitið 1935 settist ViJhjálimur
í 2. bekk Verzlunarskólans og
fau-k þaðan prófi með hárri efak-
unn vorið 1937. Næsfcu árin vann
haran hjá þýzkum heildsala, þá
uim stan hjá Ásbimi Óiafssyni
stórkaupmanni, en Jengst af
hafði hann sjálfur innflutnings-
verzlun og veititt verzluntani
Vaitmsvirkjanum hf. hér í borg
forstöðu.
Þótt Vilhjálmur vasri ágættega
að sér í verziunarfræðum, hygg
ég, að hann hafi ekfci verið á
réttri hillu við verzluraanstönf,
en-da hugsaði hann uragur til
aranarra hlu-ta. Honum var Jítt að
skapi að selja yfanu sína háu
verði eða hagnast af aðstöð-u
sfarai eða samböndum, en kaus
fiemur að vfana faragan dag otg
hefur hann á liðnum árum af-
kastað svo miikiu verki, að undr-
um sætír.
Hfam 1. júní 1940 var bjartur
ðagur i i!ifi Vilhjálms þrátt fyrir
heimsstyrjöld og hernám. Þann
dag igekk hann að eiga Ásgerði
Péfcursdótfcur, eettaða úr Breiða-
firði. Hún lifir mann sinn ásamt
fjórum bömum þeirra, tveim
dætrurn og tvedm soraum, sem öll
eru uppkomfa og eiga hetaia í
Reykjavík. HekniM þeirra Ás-
gerðar og Vilhjálms hefur á amn-
an tug ára verið í Viðihvammi 10
í Kópavogi. Hefur okkur ættingj-
um og vfaum ekki þófct leiðin
lörag suður í Hvamminra, mieðan
þau bjuiggu þar, og þar höfum
við átt margar minmisstæðar
ánægjustundir, enda voru þau
hjón mjög samh-erat í rausn sinn-i
og góðu viðmóti við gesti.
Vifhjátoiur var bókhneiigður og'
las mdkið, eimfeum úttendar bæk-
ur, enda var hann ncúkífll mála-
maður. Hiamm var kyirr í fasi og
frernur hlédrægux að eðlisfari.
Hon-um sást iiíttð bregða, hvxxrt
sem horaum mættl bffitt eða stráibt
Þótt Vilhjátoiur yrði fyrir ýmdss
koraar móttiastt þegar frá æstou-
árum, edns og áður er að vifcLð,
tel ég hann ei-gi að síður hafa
verið miikinn gæEumanm. Hann
var viibur maður og góðgjam og
sOlífcum mönnium heppmast fflest
vel, sem þeám er sj-álftráibt, en
taka öðru, er að hömdum ber,
rraeð hugrekki og sttllingu. Hann
raaiu-t virðiragar þetora og hyllli,
sem höfðu af honium kyrani, og
ástar þeirra, er næst stóðu.
Eigimkonan reyn'dist horaum þá
bezt, þegar mest á reyndi, og
hamm þumfiti ekfei að kemtoa hær-
umar, en sjálfur lét haran ótví-
rætt í Ijós þá lömigum að feomast
-hjá glámu við elli feerlfagu.
1 ágúst síðastMðnum kenndi
Vilhjálmur þess mefas, sem varð
homum að aldurtifa. Mun horaum
brátt hafa orðið Ijóst, að hverju
íór, og tók hann öriögum sfaum
með þeirrni karlmenmstou og
hugarró, að sefat mun okkur úr
mfarai tóða, ©r til haras komum.
Haran andaðist um nónbil 6.
nóvember.
Við Vilhjálmur áittum samleið
alila tíð frá umigltagsárum, og
en-gfan maður hefur haft meiri
áhri-f á stooðanir mónar og hugar-
heirn en haran. Mun það eífaust
gilda uim otofcur ötó systtdnin. En
ekki mun ég gera neina tilraun
til að koma orðum að því, sem
ég og mifct fólk á honurn upp að
urana.
Ekki verður því á móti mæit,
að hiiminn og jörð eru megfa-
hlufcar þess heiims, sem við tóf-
um í, en sá hefenur gefcur þó
vdrzt ærdð breyttur og tómiegur,
þegar þeir hiverfa á braut, sem
oktour eru kaanasttr. „Það syrttr
að, er sumir kveðja", segir Davíð
steáOd. Heámur otokar, sem næs-t
stóðum Vilhjálmi, verður al-drei
samur og -fynruim, meðan hann
var hjá okíkur. En mtaningin um
þig, bróðir, mun lifa len-gi og ylja
okkur um hjartarætur.
Gunnar.
— Bókmenntir
Framh. af bls. 12
hef valið þann kost að halda
„samræmdri stafsetningu fornri"
á vísunum einsog þær hafa haft
í fyrri útgáfum, að undanteknu
visubrotinu sem höfuðið kvað I
skriðunni Geirvör."
Um söguna sjálfa segir Þor-
steinn: „Sagan er I senn rakníng
lausteingdrar atburðarásar og
æviþættir einstakra per.sóna,
þarsem jafnframt er haldið til
haga ættvisi allri og mannfræði
sem að efni hennar lýtur til
nokkurra muna. Söguþráðurinn
er því ósamfelldur, svo sem
höfundinum er sjálfum ljóst, er
hann nefnir rit sitt „sögu Þórs-
nesínga, Eyrbyggja og Álftfirð-
ínga“. Fornir siðir, trú og lög
eru honum hugstæð. Frásögn
hans er að jafnaði látlaus, gagn-
orð, köld, stundum launkímin,
en í einstökum atvikum þrúng-
in fágætri, heitri mögnun, mynd-
rsen og lifandi."
Eyrbyggja er með skommti-
legri Islendingasögum. Sumir
kaflar hennar eru skráðir af
mikilli snilld: ferð þeirra Am-
kels og Þórarins að Holti á fund
þeirra Odds og Kötlu, sem end-
ar með aftöku þeirra mæðgina;
þáttur berserkjanna, sem hraun-
ið er ken-nt við; vig Úlfars og
síðar Arnkels; fundur þeirra
Snorra goða og Bjarnar
Breiðvíkingakappa; Fróðárund-
ur; þáttur ójafnaðarmannsins
Óspaks; frásögnin um Þórodd og
griðunginn Glæsi; hrakningar
Guðleifs Gunnlaugssonar. Síðast
en ekki síst er Eyrbyggja saga
Snorra goða, eins hins svip-
mesta og slægvitrasta manns,
sem frá er sagt í bókum.
Eyrbyggja saga er brunnur
lifandi skáldskapar og um leið
mikilsverð heimild um foma siði
og hugsunarhátt.
t ÓLAFUR JÓNSSON,
frá Veðramóti í Gönguskörðum,
verður jarðsunginn frá Neskirkju þriðjudaginn 16. þ. m.
kl. 1,30 e. h.
Fyrir hönd vandamanna
Engilráð Júlíusdóttir, Matthildur Ólafsdóttir,
Jón Heiðberg.
t
Eiginmaður minn, faðir okkar, tengdafaðir og afi
VILHJÁLMUR GUÐMUNDSSON,
Víðihvammi 10, Kópavogi,
verður jarðsunginn frá Fossvogskirkju mánudaginn 15. nóv-
ember kl. 1,30. Blóm og kransar afþakkaðir.
Fyrir hðnd barna, tengdabarna og barnabarna
Ásgerður Pétursdóttir.
t
Eiginmaður minn, faðir okkar og tengdafaðir,
ÞORBJÖRN G. BJARNASON,
pipulagningameistari,
Drápuhlið 21,
verður jarðsunginn frá Dómkirkjunni mánudaginn 15. nóvem-
ber klukkan 1.30 eftir hádegi.
Guðríður Þórólfsdóttir,
Ragnhildur Þorbjömsdóttir, Bragi Geirdal,
Rósa Björk Þorbjömsdóttir, Ámi Pálsson,
Sólrún Þorbjömsdóttir, Gísli Ferdinantsson.
t
Þökkum af alhug þá miklu samúð óg vinsemd, sem okkur
hefur verið sýnd í veikindum og við andlát eiginmanns míns,
föður, tengdaföður og afa,
BENEDIKTS GUÐBJARTSSONAR,
fyrrum yfirverkstjóra í Stálsmiðjunni,
Eskihlið 12 B.
Magnís'ma Jakobsdóttir,
böm, tengdabörn og barnabörn.
t
Þökkum innilega auðsýnda samúð við andlát og útför eigin-
manns míns, föður okkar, tengdaföður og afa,
EGILS SIGURÐSSONAR,
bifreiðastjóra,
Eskihlið 13.
Þökkum yfirmönnum hans og samstarfsfólki, fyrr og siðar
frábæra tryggð, einnig þakklæti til allra, sem veittu okkur styrk
í veikindum hans.
Guðriður Aradóttir,
Steinunn Kolbrún Egilsdóttir, Haukur Hergeirsson,
Hrafnhildur B. Egilsdóttir Briem, Garðar Briem
og barnabörn.