Morgunblaðið - 14.11.1971, Blaðsíða 28

28
MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 14. NÓVEMBER 1971

Hrúturinn, 21. marz — 19. apríl.
I»ú færð miirg: tækifæri til að koma óskum þínum á framfæri.
Nautið, 20. apríl — 20. maí.
l>ú skalt sera það nauðsynlegasta til að koma friði á.
Tvíburarnir, 21. maí — 20. júní.
I>ú eetur lofað of miirgum of miklu. Veldu úr, og: gferðu fólki
skiljanlest, hvaða stefnu þú hefur.
Krabbinn, 21. júní — 22. júlí.
Kómantíkin hressir tnikið upp á lífið í kringum þig.
I.jónið, 23. júlí — 22. ágúst.
I»ú verður að friða alla, sem þú hefur gert órólega, os sjálfan
þig iika.
Mærin, 23. áffúst — 22. septomber.
I»ú vilt fá áðstiiðu og hluti, sem þessi dagur hefur ekkl upp á
að hjóða.
Voffin, 23. september — 22. október.
Stundum er rétt að b.jóða hina kinnina líka, þó ekki f dn*.
Sporðdrekinn, 23. október — 21. nóvember.
Reyndu að snúa þér að þeim vandamálum, sem við þér blasa,
off reyndu að gera þig skiljanlegan.
Bogmaðurinn, 22. nóvember — 21. desember.
Stundum eru smákvartanir aðeins vísir að miklu verri erfið-
leikum.
Steingeitin, 22. desember — 19. janúar.
Einkaframtakið er í sviðsljósinu, og: þú átt að leggrja þijf fram
í samstarfinu. svo að vel granei.
Vatnsberinn, 20. janúar — 18. febrúar.
Ertu viss um að aðaláform þín séu samkvæmt því, sc»m æðri
máttarvöld höfðu ráðgrert?
Fiskarnir. 19. febrúar — 20. marz.
Nú vilja allir framtak og þróun. T»að kann að lánast, en ert
þú með?

Ég ýtti á slökkvarann á vasa-
Ijósinu og lét ljósgeislann leika
um allt herbergið. Og yfir skrif-
borðið. Ég steig áfram og fó;ur-
inn á mér rakst á eitthvað mjúkt
en þó fast fyrir.
En þegar ljósið loksins snerí
niður í máttvana hendi
minni, þá skein það á lík og stað
næmdist loks við andlitið á því.
Marcella hafði orðið á undan
mér.
Hún var hræðilega sótrauð.
Augun ætluðu út úr höfðinu og
munnurinn var blár og opinn
svo að sást í tunguna. Eitthvað
ljósleitt var bundið um hálsinn
á henni, og fyrst fannst mér ég
sjá þarna blóðlit, þangað til ég
sá, að hún hafði verið hengd í
uppáhalds treflinum sínum.
Hann var hertur að hálsinum á
henni og marghnýttur. En það
var nú samt blóð i polli á gólf-
inu undir höfðinu á henni, og
lausa, svarta hárið lá niðri í
honum.
Ég gætti vel pilsanna minna,
er ég lagðist á hné á gólfið, og
reif í trefilinn með skárri hend-
inni og togaði í hnútana þangað
til þeir losnuðu. — Marcella!
hvislaði ég hás. En það kom að
engu haldi.
Þá hefði ég nú tekið til fót-
anna, hefðu þeir ekki verið al-
veg máttlausir og máttu sig
hvergi hreyfa. Jafnvel þegar ég
gerði mér ljóst, að morðinginn
kynni að vera þarna á staðnum,
gat ég mig hvergi hreyft. Myrkr-
ið læddist aftan að mér og and-
aði aftan á háisinn á mér. Ég
hefði mikið viljað til vinna að
mega kveikja Ijósið — hvert ein-
asta ljós — þarna inni.
En ég get að minnsta kosti not
að vasaljósið. Geislinn frá því
skein skjálfandi á veggi og út í
hvert horn, sem var mannlaust
og þarna hefði enginn getað fal-
ið sig. Loksins skeirj hann á skrif
borðið og ég tók að átta mig að
nokkru leyti. Nú varð ég að
taka þarna burt allit, sem gæti
hugsanlega bent til þarveru
minnar. Auðvitað mundi lögregl
an sjá, að Marcelia hefði kom-
ið þarna í einhverjum erindum.
Hank gæti sagt þeim það, því
að hann hlaut að vita það, hlaut
að hafa tekið eftir henni í morg-
un ekki síður en ég, þegar
hiann var að blaðra svo hátt um
allt þetta sem Melchior hlyti að
hafa falið. Hann hlaut að hafa
séð á henni svipinn, sem sagði
greinilegar en öll orð, að
hún ætlaði að fara hingað og
finna — eitthvað — frá sjáifri sér.
Auðvitað hefði hann séð það. í
Hann hafði verið að gá að því. /
Og nú kæmist allt upp! J
Ég hélt vasaljósinu í olnboga- I
bótinni á skárri handleggnum i
en fingurnir á betri hendinni í
toguðu í litla látúnshnappinn. /
Skúffan kom út og ég laut nið- }
ur og starði inn í tómt rúmið. í
Já, tómt var það. Enda þótt ég
stymgi hendinni inn og opnað;
auk þess allt sem opnað
varð, þá kom það að engu haldi.
Bréfið mitt var þarna bara \
ekki.
Ég gekk aftur að Marcellu og
píndi mig til að leita á henni,
opnaði veskið hennar og þreif-
aði í öll hól'fin, tók hattinn
hennar upp af gólfinu bak við
stól og þuklaði fóðrið í homum.
Ég leitaði þarna í hverjum af-
kima í herberginu, enda þött
öll von væri útkukiuð hjá mér.
Annað hvort hafði Melchior
verið að Ijúga og hafði eyðilagt
bréfið fyrir löngu, eða þá em
hver hafðii vitað um þetta leyni
hólf og orðið á undan Mare-
ellu — eða kannski hafði hún
þegar verið búin að ná í það og
það annað, sem hún hafði sótzt
eftir, og svo hefði hinn drepið
hana og tekið það af henni.
En ég vissi svo sem ve'i, að
Melchior Thews hefði aldrei
farið að eyðileggja bréfið.
Ég yfirgaf íbúðina, en nú
gegn um dyrnar. Ég vonaði, að
veslimgs litla líkið mundi bráð-
lega finnast. Hefði ekki þessi
skelifing og reiði þurrkað upp
tárakirtlana mína, hefði ég há-
grátið.
Mannamál og útvarpsglamur
heyrðist gegn um hurðirnar í
hinum íbúðunum, en enginn kom
fram meðan ég var að hlaupa
niður rykuga og þefjandi stig-
ana og gegn um forstofuna
niðri. Ég opnaði þungu fram-
dyrahurðina oig var nú aftur
komin út í hreint loft.
Þrátt fyrir allt, andaði ég létt
ar að vera sltoppin út úr þessu
húsi, og fann með sjálfri mér, að
ég hafði barizt góðri baráttu og
koma yrði það sem koma vildi.
Sama var mér.
— Hjálipi mér nú allir heilag
ir, sagði rödd að baki mér. —
Ef þetta er ekki ungfrú Boy-
kin!
Ég snarsneri mér og stóð aug-
liti til auglitis við Gordon Parr
ott. Hann greip mig, rétt i því
að hnén á mér ætluðu að !áfa
undan, og svipurinn á honum
var hræðilegur.
— Hvað nú? sagði hann og
gnísti tönnum. Hvern fjandann
hiefurðu nú verdð að gera? Hvers
vegna getlð þér ekki. . . Hvað
voruð þér að gera í húsinu hans
Thews ?
Snögglega var allrt kæruleysið
eins og þurrkað af mér.
— Þetta er misskilningur,
sagði ég með öndina í hálsinum.
— Ég var ekki. . . éig hef ekki
. . . ég hafði verið. . .
— Ljúgið þér nú ekki meiru.
Ég sá yður koma þaðan út. Mað
urinn sem var að elta frú Payne
sá hana fara þar inn, og þes<s
vegna kom ég undir eins og ég
gat. Hvernig komuzt þér inn
óséð? Nú, jæja, svarið þér bara
ekki. Líklega hafið þér sloppið
inn meðan Leatherman var að
hrimgja til min.
Hann greip 1 auma úlnliðinn
og ég veinaði upp yfir mig.
— Hvað varstu að vilja þarna
inn, Liz? Rakstu þig á frú
Payne? Nú, viiitiu enn ekki segja
neitt. Það getur verið sama.
Komdu nú, og við s'kulum kom-
ast til botns í þessu.
Margir
koma úr
nœstu
hverfum
til að
verzla hjá
kaupmanni
Hondofin kjóloefni
Hondofin pils og sjöl
Hondofnor værðorvoðir
íslenzkur heimilisiðnaður,
Lauíasvegi 2 — Hafnarstræti 3.
sokka
<3
f
i
buxur
Vogue sokkabuxur fegra fótleggi
yðar. i Vogue sokkabuxur
myndast engin hné. Þær falla
þétt að, en gefa þó vel eftir.
Silkimjúk áferðin og aðlögunar-
hæfnin stafar af því, að garnið
í þeim er teygjanlegra,
fingerðara og þéttprjónaðra
en almennt gerist.
Heildsöludreifíng:
JOHN LINDSAY HF.
SÍMI 26400