Morgunblaðið - 06.06.1972, Síða 3

MORGUJSIBLAÐIÐ, ÞRIÐJUDAGUR 6. JÚNl 1972
3
Brjóstmynd
af Þorsteini
Erlingssyni
— afhjúpuð á Miklatúni
Á LAUGARDAG var afhjiipoð á
Mlklatúni brjóstmynd af Þor-
Erlingssyni, skáidi, sem
apttingjar skáldsins létn gera
og gáfu Reykjavíkurborg. Brjóst-
myndina gerði Ríkarður Jóns-
son. Erlingur Þorsteinsson, lækn-
ir, afhenti styttuna fyrir hönd
gefenda, en síðan afhjúpaði son-
arsonur skáldsins og alnafni
brjóstmyndina. Borgarstjórinn,
Geir Hallgrímsson, veitti mynd-
Snni móttöku og þakkaði fyrir
hönd borgarinnar um leið og
hann minntist Þorsteins Erlings-
sonar og kvæða hans.
í>4 ftaittí Ásigeir Ásigedirsson,
fymw. fonseiti Isfleunidis, miiininiingar-
mæðu um sflaáldSð og saigði frá
•pensónufleg'uim ikyninium siinum af
Þortsiteinj. Eninifremiuir fl'Uitti Silg-
’utrður Nordail, prótfetssor, firóð-
Bega og sikemmtilega ræðu um
slkáflidð. Lúðraisveiit Reykjavíkur
Bék og Guðmundur Jónsson sönig
noklkur lög við kvæði eíltir Þor-
stiedn.
í ræðu sinni giredndi Erfldmgur
Þonsteinsson frá táfldrögum þetss,
®ð þessi brjósitmynd var gerð.
Hann saigðd m. a., að áriið 1958 —
é afldaratfmæM sfloálldsdins — hefðd
vemið atfihjúpuð af honum brjósit-
mynd efitir Ninu Sæmundsson við
H'Jiðairendako't í Flljótshlíð. Rang-
æfimgátféfliagið í Reykjaviíik lét
gena stfytituna skáldinu tfil heið-
mrs og færði hana Rangárvaflla-
sýsfliu að gjöf.
Siðan saigði Erlinigur: „En þóít
þessd stytta, sem Nína gerðd, sé
Ibæðd gotit og veiglegt lisitaveuk,
þá þótiti móður miinni oig ýmsum
öðmum, sem þekkt höfðu föður
minn, hún eklki vera nógu lík
honum, enda haifði ldstakonan
afldirei séð hanh. Þetta vair or-
sök þess, að við Svanhifldur,
systir mín, báðum hinin þjóð-
Itounnia idstamann, REkarð Jóns-
son, myndhöiggvara, að gera
brjöstmynd af föður Okkar, en
Þonsteinn var keranari hans um
skeið og þedr þefkktust vel. Rik-
arður hafði lokið því verki áð-
tir en móðir min dó árið 1960.
Hún var mjög ánœgð mieð mynd-
fina, og er það brjóstmynd sú,
sem hér stenóur nú.‘‘
Erfldnigur saigði ennfremiur, að
þau Svanhiflduir hefðu áikveðið að
íæm Reykjavikuriborg þessa
tatytibu að gjöf, en Svanhifldur
flézt áður en aí þvi gat orðið. —
Synir íheniniaæ, þedr dr. Þorsteinn
og Stefán Sæmiundssyndr og Erfl-
inigur buðu Reykjavíkurhoirg
stytfiuna að gjöf áflið 1970 og
fenigu þau svör frá Geir Hafll-
grimssyni bongarstjóra oig borg-
airráði, að hún yrði þegin með
þökikum og henni vaflinn stiaður
á Mifldatúnd. Þá siaigði Erlön'gur,
að afikomendum sikáfldsdns hetfði
þöbt vel við eiiga að einhverjar
ljóðliínur úr venkum hans yrðu
miedtfliaðar i fiótstallflinn, og urðu
þessar fyrir vaflinu:
„Ég tirúi því, sannleilki, að sáigur-
inn þdnn
að sfiðusibu vegina jatfnd".
Eru þessar dinur upphatfið á
emindi því, er kona Þorsteins lét
höggva í iegstedn hans, en erind-
ið er úr kvæðiniu Brautinni.
Ásgeir Ásgeirsson, fyrrum forseti, flytur minningarræðiuia um Þorstein Erlingsson.
Ýmsir hatfa veflt þivi tfyrir sér
hvað verði um hús Þonsiteins
Eirfliiinigssoniar i .Þinighoflitssitræti,
og í tdllefni aif þessiami afhjúpun,
néði Morgumblaðið tafli a.f Erliingi
Þorsitieinssyni og spurði hann um
örflög hússáns.
,,Það var ó®k móður minnar,"
saigði Erfldngur, „að búsáð, siem
Þorsteánn lét reisa i Þinghoflts-

sitræti (nr. 33), yrði himn áþredf-
ainileg i mdnndsvairði skáldsins á
fslandd. Við buðum fyrst Reykja-
viikurborg húsið að gjöf ásamt
innanstoikksmunium, skömmu
etftd'r að móðirr oklkar dó áirið
1960 — mieð þvd skiflyrði. að þar
yrði elkki búið, hefldur yirði það
eimungis minninigarhús tiill sýnis
afltmenndngi. Elfltdr ilaniga yfirveg-
un og að flenigdnni áiiitsigerð ým-
iisisa svaraði borganstjörn, og
kvaðst ekiki treysta sér táfl að
taka tiiboði okkar atf ýmsum
ástæðum. Ég vii taika það fram,
að borgamstjóri sýndi máíldnu mik
inn velviija og sikiininig.
Þá buðum Við rikinu húsið og
fenguim svipuð svör, en rikis-
stjóimin bauð í sitað þess her-
berigi í Þjóðminjasatfninu, þegar
húsrúm flieyfðd. Átti að koma þar
fyrir miunum úr búi skáfldsins,
sem er bezit þóttd hemiba. Við tók-
um þessu boði og afhentum siafn
imu húsigöign, bókasaifln oig ýmsa
aðra muni úr sikriflstofiu flöður
mins. Húsdð var siðam seflit og er
nú í edigu Bibliiutféfagsáms.
Það má sjáifsaigt endalaust
deála um það hvort heppilegna
eða á'kjósanlegra væri — að mun-
ir úr heimili Þoirsibedns Erflimigs-
sonar værtu í Þinighofltssitirætfi
eða í sérsitöku herbergi d Þjóð-
mánjasatfhimm. Hvort tveggja hef-
ur síria Ikosifii og galfa. Að sjáitf-
isögðu hefðd það verið 'kositur, ef
hægt hefði verið að varðvedita
húsið með þvi sem þar var við
dauða Þorsbeins. Ókositur er á
hinn bóginn, að enda þótt húsið
sé úr steini hið ytra, eæu loft og
skilrúm öli úr tré og eidhætta
því nailkfil. Munímir gætu þvi afifl-
ir brunnfið í einu vetfangi. Efins
er hætt við, að húsið yrðfi að
viikja í finamtdðdnmi, þe'gar þetta
hverfi yrði Skipuflagt á ný. Einm-
FramhaJd á tols. 30
Þorsteinn Erlingsson aflijúpar
alnafna.
brjóstmyndina af afa sínum og
Geir Hailgrímsson, borgarstjóri, tekur við stjdtunni og þakkar
fyrir hönd borgarinnar. Tii vinstri er Erlingur Þorsteinsson, sem
hafði orð fyrir gefendum.
Áhrif kokkaverkfallsins:
„Verðum að vísa gest-
unum á pylsuvagnana
— ef þeir spyr ja um heitan mat“
Rætt viö nokkra veitingamenn
„EF PÓLKIÐ spyr hvar það
geti fetngið heitan mat, þá
verðvim við toora »ui 'benda því
á pylsuvagnana," sagði
Gunnar Óskarsson, móttöku-
stjóri á Hótell Sögu 1 gær, þeg
ajr við spurðnmst fyrir um
áhrif koklkaverkfaJlsins á hót
etreksturiinn.
Vandræðaástand he«fur skap
azt á mörgum hóteðumim
vfgna þoHsei verkfaiis, enda
geta lióteJin <ikki tooðið gest-
um sínimi upp á annað en
smurt torauð, kökur og kaffi.
Örfá veitingaitoús i toorginni
hafa þó gortað haft á boðstól-
nm heitain mat, þar sem
líigeintdiirinir ejá sjálflr mtm
soðningiuna.
Nú er genginn i toönd aðal-
annatími hóteianna, Jm.f seni
ferðamannastraumurinn er
kominn í hámark, og öli hót-
ei gjörnýtt. Fea-ðamemm iv.i.fa
tekið |)«ssn ástandi með stilt
ingu enn seon komið eor, og
hafa látið þau orð faJla, að
ekki sé við öðm að toúast i
þessm landi, setm á heimsmet
í verkfölliim. Noklkrir haia
þó brugðið ókvæða við, og
óskað etftir þvi að komast
með fyrstu iferð úr landi.
Morgunbflaðið leitaði upp-
lýsinga um á.stand miáila í h:n
um ýmsu hóte'.uim í Reyikja-
viik. Pétor Danieflissoín hótefl-
stjóri á Hótefl Bong sagði, að
um morgiuninn hefðu gestirn-
ir fengið mongunverðinn, en
siðan aðeins getað fengið
smurt brauð t.ifl þess að seðja
hiumigur sitt. Kvað Pétiur gest-
ina hafa tekið þessiu vei enn
seim kamið væri. Etf hins veg-
ar verkfaiflið kæimi tifl með að
standa lengi sagöist Pétur
vera þeirrar skoðwnar að það
geeti hatft þau áhritf, að gest-
irntir hyrfiu fyrr úr landi en
þeir hefðu upphafleiga áætl-
að. Elkki hefðiu þó borizt nein-
ar uppsaignir enn.
„Þetta er aiveg voðalegt
ástand," sagði Gunnar Ósk-
ansson á Hótel Söigu. Einlkum
tfyrir oklkur sem þurf-
um að standa framoni fyrir
gestiunum og reyina að skýra
nmá'lið. Fóillk er þegar farið að
spyrjast fyrir um það Iwenær
naasta floigvéj fari, og hivort
hægt sé að fiá far. Hér eru
nú staddir „topparnir" i ferða
móilium i Evrópu, beinlinfis i
þeim tifligangi að kynnast land
ítou sem ferðamannalandá, og
er það vægast saigt hláfleigt,
að þeir þurfi eiramitt að kynn
ast ástamdi sem þessiu."
Giunnar sagðá, að tflestir
gestanna tæíkju þessu þó með
ró, enda teldiu þeir, að ástand
ið gæti ekki varað nema í
hæsta lagi einn tífl tvo daga.
Nú væri kominn hiragað til
flandsins fjötldi listamanna
vegna listahátiðarinnar, m.a.
100 manna siníóníuihljómsveit
og væri harfla erfitt að út-
skýra fyrir þeim ástand þetta.
„Gestírnár taka þetta yfix-
fleitt nokikwð vei upp, og
fimnst 'bara vera sport i
þessiu," sagði Emii Guðlmunds
son, móttökiustjóri á Hótel
Loftfleiðum. „Það kerraur þó
efltfiá tifl með að reyna á þetta
fiyrr en i kvöld eða á morgiun,
en það sjá allir, að það er
ekki hœtgt að bjóða gesbumum
snarfl tii laragframa. Það gaeti
larið svo, að við yrðum að
vara fölk við að koma hing-
að ef verkfafllið leysist ekki
bráðlega, a.m.k. verðum víð
að kynna þvfi ástandið.
Á HÖtel Hölti tjáði Sfioúli
Þorvaidsson hótelstjóri ofick-
iur, að þeir vœru tilltöluflega
vel settir, þar eð þeir hefðú
á boðlstólium kalt borð frá Sfifld
og fiski. Kvaðst Skúlli ekki
'hatfa orðið var við neina teflj-
andi óónægju. „Auðvitað erii
þessi veitkfölfl afllíatf leiðfinfleg,"
saigði hann. „Ég hef hins veg-
ar þá trú að þetta standi ekkl
flengi yfir, það hefiur alltaf
verið gott að semja við koikk-
ana.“
Svipaðar sögur var að fá
hjá öðrum hóteflum í borg-
ininfi.
Naustið var í gær opið, og
gáitu menn þar sem viiðast
Framiiald á tols. 30