Morgunblaðið - 13.08.1975, Side 20

20
MORGUNBLAÐIÐ, MIÐVIKUDAGUR 13. ÁGÚST 1975
Pétur prangari
það er best að þú skiljir hestana eftir
► hérna megin við ána. Gamli ferjumaður-
inn hjálpar þér sjálfsagt yfir“.
Pétur gamli fór nú af stað, hafði mikið
nesti og marga hesta, en þá skildi hann
eftir við ána, eins og honum hafði verið
ráðlagt. Síðan tók ferjumaður hann á bak
sér, og þegar þeir voru komnir út í ána,
kastaði hann honum niður í vatnið og
sagði: „Nú getur þú ferjað fólk yfir,
þangað til einhver tekur við af þér“. Og
hafi enginn gert það, það er ríki Pétur
prangari að bera fólk yfir ára enn í dag.
Sonur ekkjunnar
Það var einu sinni bláfátæk ekkja, sem
aðeins átti einn son. Hún þrælaði og vann
fyrir drengnum, þangað til hann var
fermdur, en þá sagði hún við hann, að nú
gæti hún ekki alið önn fyrir honum leng-
ur, nú yrði hann sjálfur að sjá fyrir sér.
Piltur lagði þá af stað, og þegar hann
var búinn að fara dagleið eða um það bil,
mætti hann manni, sem hann aldrei fyrr
hafði séð.
„Hvert ætlar þú?“ spurði maður þessi.
✓"COSPER
— Við höfum engar áhyggjur af þessu —
þetia er á hæðinni fyrir neðan!
V________________________________________/
*
„Eg ætla út í heiminn, og reyna að hafa
ofan af fyrir mér“, sagði pilturinn.
„Viltu vinna hjá mér?“
„Ojá, alveg eins hjá þér, eins og hverj-
um öðrum“, svaraði drengurinn.
„Þú skalt eiga gott hjá mér“, sagði
maðurinn, „þú átt bara a* vera félagi
minn og mér til skemmtunar, en annað
þarftu ekki að gera“.
Svo fór piltur með honum, og nóg fékk
hann að eta og drekka, og hafði lítið eða
ekkert að gera, en aldrei sá hann
nokkurn annan mann en húsbónda sinn.
Einn góðan veðurdag sagði húsbóndi
hans við hann: „Nú þarf ég að fara í
ferðalag i viku, og á meðan verður þú að
vera einn heima, en þú mátt ekki fara inn
í neitt af þessum fjórum herbergjum. Ef
þú hlýðir því ekki, þá skalt þú láta lifið,
þegar ég kem heim aftur“.
Piltur lofaði að fara ekki inn í neitt af
herbergjunum fjórum.
En þegar maðurinn hafði verið að
heiman í þrjá eða fjóra daga, gat piltur-
inn ekki ráðið við sig lengur, heldur fór
inn í eitt herbergið. Hann litaðist um, en
sá ekkert annað en hillu yfir dyrunum,
og á hillunni lá vöndur. Það var þá
eitthvað að banna manni að sjá, hugsaði
drengurinn.
Þegar vikan var liðin, kom maðurinn
heim aftur.
„Þú hefir ekki farið inn i neitt af
herbergjunum fjórum?“ sagði hann.
„Nei, það hefi ég ekki gert“, sagði
piltur.
„Ég skal nú fljótt ganga úr skugga um
það“, sagði maðurinn, og með það fór
hann inn í herbergið, þar sem pilturinn
hafði verið.
„Jú, grunaði mig ekki, hingað hefirðu
farið“, sagði hann, „og nú skaltu engu
fyrir tína nema lífinu“.
Drengurinn grét og baðst vægðar sem
best hann kunni, og lifinu fékk hann að
halda, en hýddur var hann fast og lengi.
Þegar því var lokið, voru þeir sömu vin-
irnir og áður.
Nokkru síðar fór maðurinn aftur af
stað í ferðalag, og sagðist þá myndu vera
að heiman hálfsmánaðar tíma, en fyrst
skipaði hann piltinum, að stíga ekki fæti
inn í neitt af herbergjunum, sem hann
hafði ekki þegar komið inn i, því inn i
það, sem hann hafði áður komið, mátti
hann gjarna fara. Jú, það fór eins og i
Vl £9
MORö-dKí
KAFfíNU
Jafnvel þótt þér þurfið ekki á
ryksugu að halda, — má ég
ekki segja alla sölumannssög-
una mér til upprifjunar?
Blátt áfram fáranlegt að eyða
^tórfé f kyifur og bolta, áður en
maðhr kann að slá.
Mér virðist sem þú hafir enn
einu sinni borðað brauðsneiðar
uppi I rúmi, þegar þú komst
heim f nótt.
SÍGfAöND z
Kvikmyndahandrit að morði
Eftir Lillian
O'Donnell
Þýðandi Jóhanna
Kristjónsdóttir.
19
þeim einhver slikja svo að maður-
inn virlist í öðrum heimi, með
hvítl og þykkl hárið niður í and-
litið og úr hálfopnum munninum
rann froða niður á hökuna. Og
þessi aumkunarverða mannvera
sagði við ransóknarlögreglu-
mennina:
— ftg vil gera alll sem ég gel til
að hjálpa ykkur.
Ilann vék til hliðar svo að lög-
reglumennirnir gætu gengið inn
og skellti hurðinni næstum á nef-
ið á niðurbrotinni dóttur sinni.
Augu þeirra beindust að tveim-
ur dagblöðum sem lágu á skrif-
borðinu. Annað með frásögn af
endurkomu Mariettu Shaw lil
Hollywood og síðan síðdegisútgáf-
an, þar sem sagt var frá dauða
hennar.
Kroneberg lét sig falla þvnglsa-
lega niður í skrifborðsstólinn.
— Hann fór af stað án hennar!
stundi hann. — Hvers vegna gerði
hann það?
— Hver, Kroneberg? spurði
Link áfjáður.
— Umboðsmaðurinn ... Hagcn.
Ég skil það ekki . .. það er hrein-
asta brjálæði.
Link beygði sig yfir borðið og
starði inn f vot augu kvikmynda-
framleiðandans.
— Segið okkur nú allt af létta
Kroneberg. Alveg frá byrjun.
— Já, já, Kroneberg reyndi að
herða sig upp. — Það byrjaði fyr-
ir nákvæmlega fjórtán árum . ..
David vissi að hugur hans hvarfl-
aði ár aftur f tfmann og að hann
hafði ómeðvitað ýtl hugsunum
um niðurlægingar áranna sem á
milli voru, frá sér.
— Ég sat inni f sýningarher-
berginu og fyldist með því sem
tekið hafði verið upp þann dag-
inn, byrjaði Kroneberg seinma>It-
ur. — Ég hafði fyrirskipað að
ckki mætti trufla mig, en þegar
mér var sagt að konan mín væri f
sfmanum, vissi ég að eitthvað al-
varlegt hlaut að vera á seyði.
Beulah var alveg tryllt og ég
skildi hvorki upp né niður í þvf
sem hún sagði til að byrja með.
Þegar mér varð loks Ijóst hvað
hún var að fara, varð ég svo fjúk-
andi vondur, að ég skalf frá
hvirfli til ilja. Ég hafði ekki leng-
ur hugsun á að fylgjast með upp-
tökunni, heldur hafi ég hugann
við það eitt að komast sem fyrst á
fund Eugene Brayms og stöðva
hann f viðbjóðslegu atferli hans.
Ég var alveg viss í minni sök og
þóttist sjá hvað fyrir honum
vekti: fjárkúgun ... ekkert ann-
að! En að mín eigin dóttir hefði af
fúsum og frjálsum vilja látið mis-
nota sig svona gróflega ... ég var
að sökkva niður f jörðina af
skömm og sorg.
Ég þekkti Brahm, hann hafði
meira að segja verið gestur á
heimili mfnu! Fram að þessu
hafði ég litið á hann sem hálf-
gerðan sakleysingja. Ég vissi að
hann hafði aóeins komið f sam-
kvæmið hjá mér til að reyna að fá
mig til að útvega sér vinnu og
kannski reyna að fá að mála
Naomi. Ilann reyndi að sleikja
sig upp við hana um kviildið, en
ég varaði hana við og sagði að
hann væri eitt af þessum sníkju-
dýrum, sem aðeins hugsuðu um
peninga og vildu umtal um sig.
Hún sagði að við yrðum öll að
hugsa um eigin hag og sagðist
hafa áhuga á að vera módel hjá
honum en ég svaraði að ég skyldi
fhuga málið. Svo reiknaði ég með
að hún hefði ekki aðhafst neitt
frekar í málinu.
A leiðinni til Brahms tókst mér
að ná ofurlftið meira valdi yfir
mér. Hvað bjóst sá við sem hafði
hringt í konu mfna án þcss að
kynna sig, að græða á þvf sjálfur?
Var það Brahm sjálfur sem hafði
hringt? Var hann svo djúpt sokk-
inn? Eða höfðu þau Naomi skipu-
lagt þetta f sameiningu til að
þvinga mig? Það gat verið skýr-
ingin. Að sumu leyti var ég stolt-
ur af dirfsku dóttur minnar en
ákvað að gera mikið veður út af
þessu og veita henni síðan föður-
lega fyrirgefningu mfna ... og
kannski leyfi til að vera módel
hjá honum.
Ég lék hlutverk mitt sem hinn
reiði faðir með mestu prýði, að ég
held, þegar ég æddi inn til
Brahms, en viðbrögð hans urðu
til þess um hrfð að ég sá rautt.
— Já, en ég sver, hr. Krone-
berg, að dóttir yðar er ekki hér og
hefur ekki verið hér ...
Eins og ég léti nú leika svona á
á mig!
— Nú, þá hafið þér vfst ckkert á
móti þvf að ég skoöi mig um f
húsinu? sagði ég kaldhæðnislega.
Og hann tók þátt f leiknum og
sagði: — Tja, ef það getur róað
yður er það guðvelkomið mfn
vegna.
Ég tók hann á orðinu og þaut
upp stigann og um húsið eins og
feJIibylur. En hvergi bólaði á
Naomi nokkurs staðar. Þegar ég
kom niður stóð hann enn f gang-
inum, sakleysið uppmálað — Ég
er ekki búinn enn, öskraði ég og
byrjaði að ganga f áttina aö her-
bergi við forstofuna. En þá gekk
hann í veg fyrir mig. Jæja, hugs-
aði ég. Hún er sem sagt að fela sig
þarna inni.
— Nú er ég húinn að fá nóg
Kroncbcrg! Ég hef sagt yður að
Naomi er hér ekki og ég hef leyft
yður að ieita um allt húsið af þvf
að ég skildi kvfða yðar. En þér