Morgunblaðið - 01.10.1980, Síða 28

36
MORGUNBLAÐIÐ, MIÐVIKUDAGUR 1. OKTÓBER 1980
t
Móöir okkar,
STEINUNN ANNA SÆMUNDSDÓTTIR,
Njaröargötu 29,
andaöist aö Hrafnistu sunnudaginn 28. sept.
Ragnheióur Guómundsdóttir,
Tómas Guðmundsson,
Ssemundur Guömundsson,
Guðmundur Ingi Guömundsson.
Faöir okkar.
ASTRÁÐURJÓNSSON,
fw. verkstjóri,
andaöist 29. september.
Guöríður Ástráösdóttir,
Guömundur Ástráösson,
Friójón Ástráösson.
t
BENEDIKT EINARSSON
vélsmíöameistari,
Hverfisgötu 38, Hafnarfiröi,
lést í Borgarspítalanum 27. september.
Hrefna Árnadóttir, Siguröur Benediktsson,
Guðbjörg Benediktsdóttir, Guömundur Benediktsson,
Einar Benediktsson, Lovísa Aðalsteinsdóttir,
Ragnar Benediktsson, Guörún Arnadóttir,
Guömundur Þór Benediktsson, Klara Arnbjörnsdóttir.
t
Eiginmaöur minn, faöir, sonur okkar og bróöir,
GUÐMUNDUR KRISTINN HELGASON,
er lést af slysförum 21. september, veröur jarösettur frá
Fossvogskirkju miövikudaginn 1. október kl. 13.30.
Ester Kristjánsdóttir, Helgi Guömundsson,
Hrafnhíldur Thoroddsen, Helgi Guömundsson,
Mjöll Helgadóttir, Helgi Helgason,
Atli Helgason, Steinar Helgason,
Drífa Jenný Helgadóttir.
t
Bróöir okkar,
EINAR ÞORFINNSSON,
Sólheimum 25,
lést í Vífilsstaöaspítala þann 4. september sl. Útförin hefur fariö
fram í kyrrþey aö ósk hins látna.
Þökkum læknum og starfsfólki Vífilstaóaspítala góöa umönnun í
veikindum hans. Einnig þökkum viö auösýnda samúö.
Karl Þorfinnsson,
Eva Þorfinnsdóttir,
Kristín H. Þorfinnsdóttir.
t
Eiginkona mín, móöir, tengdamóöir, amma og langamma okkar,
SIGRÍÐUR GUDLEIFSDÓTTIR,
Holtsgötu 8, Hafnarfiröi,
andaöist í Landakotsspítala sunnudaginn 28. september 1980.
Útför hennar veröur gerö frá Fríkirkjunni í Hafnarfiröi mánudaginn
6. október kl. 14.00.
Kristmundur Georgsson,
Bjarní Kristmundsson, Margrét Billhardt,
Valdís Kristmundsdóttir, Jens Jónsson,
Ásdís Krístmundsdóttir, Guöbrandur Óli Þorbjörnsson,
Guðleifur Kristmundsson, Hildur Baldursdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
t
Eiginkona mín, móöir okkar, tengdamóöir og amma,
MARGRÉT ÞORKELSDÓTTIR,
Háagerði 33,
andaöist á Borgarspítalanum 24. september. Veröur jarösungin
frá Fossvogskirkju 1. október kl. 3.
Páll Sigurösson frá Skarödal,
Helgi Pálsson,
Sigurbjörn Pálsson,
Jónína Pálsdóttir,
tengdabörn og barnabörn.
t
Útför móöur minnar,
SALVARAR INGIMUNDARDÓTTUR,
veröur gerö frá Fossvogskirkju fimmtudaginn 2. október kl. 13.30.
Guðmunda Andrésdóttir.
Kristín Bogadóttir
kaupkona — Minning
Elfur tímans líður hægt en
ákveðið leið sína til þess óþekkta
og endalausa. Við stöndum á
ströndinni og hugsum um hið
liðna. Þessi tímans elfur hefur
hrifið með sér fjölmarga af sam-
ferðafólki okkar, því fleiri sem
árin hafa færst yfir okkur. Minn-
ingar liðins tíma hrannast upp.
Spurningar vakna, og hin eilífa
spurning: Hvers vegna? Hvaðan?
Hvert? Niðurstaðan er alltaf hin
sama. Ekkert svar. En minn-
ingarnar verða ljósar, ekki síst
þær góðu er spanna yfir marga
áratugi eins og raunin er um þá
konu er hér er minnst.
Það má segja með réttu að
skammt sé stórra högga á milli í
fjölskyldu þeirra sæmdarhjóna,
Boga Benediktssonar og konu
hans, Elínar Sigurðardóttur, því á
réttum þrem síðastliðnum árum
hafa 4 dætur þeirra kvatt þennan
heim, en þær eru Gunnhildur, d.
27. september 1977, gift Magnúsi
M. Stephensen, Bryndís, d. 15.
september 1978, gift þeim er
þessar línur ritar, Sigríður, d. 24.
september 1978 — aðeins 9 dögum
síðar en Bryndís — gift Karli
Guðmundssyni úrsmið á Selfossi
og nú, 17. september sl., Kristín
sem hér verður getið.
Kristín Arnbjörg (eins og hún
hét fullu nafni) Bogadóttir var
fædd 2. desember 1908 á Seyðis-
firði, dóttir hjónanna Elínar (Er-
línar) Guðrúnar, f. 19. október
1882, Sigurðardóttur hreppstjóra
á Firði á Seyðisfirði, Jónssonar og
Boga Benediktssonar, Olgeirsson-
ar í Garði í Fnjóskadal og víðar.
Bogi starfaði sem kennari og
bókhaldari á Seyðisfirði til ársins
1925 er þau hjón fluttust ásamt
börnum sínum til Reykjavíkur.
Hér varð hann skrifstofustjóri hjá
mági sínum Magnúsi Guðmunds-
syni skipasmið er lengi rak báta-
stöð og dráttarbraut þar sem nú
stendur Slippfélagið í Reykjavík.
Af börnum þeirra Boga og Elínar
eru nú aðeins eftir á lífi Ólafía,
gift Agnari G. Breiðfjörð blikk-
8míðameistara og Indriði, kvænt-
ur Jóhönnu Ólafsdóttur. Kristín
var alla æfi ógift og átti enga
afkomendur. Hún hélt heimili með
móður sinni, eftir að Bogi faðir
hennar féll frá árið 1947, og allt
þar til Elín dó árið 1967.
Kristín var mikil dugnaðarkona
er þurfti snemma að taka til
hendi, því fjölskyldan var stór og
efnin ekki of mikil, sem reyndar
má segja að hafi frekar verið
reglan í þá daga, en ekki undan-
tekningin. En kjarkurinn var mik-
ill og sjálfsbjargarviðleitnin og
árið 1932 og 1933 dvelur hún í
Edinborg í Skotlandi við ýmis
störf, jafnframt því sem hún sótti
námskeið í verslunarfræðum. Eft-
ir heimkomuna stundaði hún
verslunarstörf og lærði kjólasaum
hjá frú Helgu Sigurðsson sem þá
rak saumastofu ásamt versluninni
Gullfoss. Kristín var meðstofn-
andi að Kjólameistarafélagi ís-
lands árið 1943 og í stjórn þess um
margra ára skeið. Árið 1939 stofn-
aði hún, ásamt Soffíu Þórðardótt-
ur verslunina Kjólinn í Þingholts-
stræti og ráku þær verslunina í
félagi uns Soffía andaðist 1969.
Eftir það rak Kristín verslunina
ein í Bankastræti til ársið 1975 er
hún hætti verslunarrekstri vegna
þverrandi heilsu. Síðustu tvö árin
var hún sjúklingur á sjúkrahús-
um.
Þetta er í stórum dráttum
ramminn um lífsmynd Kristínar
Bogadóttur. Ekki óvenjulegur
gangur í daglegu brauðstriti.
Gengur á ýmsu með breytilegum
endi eða eins og Einar skáld
Benediktsson komst að orði: „Ein-
um lífið arma breiðir, öðrum
dauðinn réttir hönd.“
En flestir eiga líka aðra lífs-
mynd, þ.e. innri manninn, skap-
gerðina og það raunverulega sem
með manninum býr.
Ég tel mig geta sagt af tals-
verðri reynslu, þar sem ég hefi
þekkt þessi systkin í meira en 40
ár, hvað ég tel sameiginlegt með
þeim öllum. Þau hafa öll haft
góðar gáfur, eru öll góðrar gerðar
með einstaklega þægilegt viðmót.
Hafa öll viljað láta gott af sér
leiða, eru glöð á góðri stund en
ganga hægt um gleðinnar dyr.
Fólki með slíkt veganesti er
ánægjulegt að hafa kynnst og
ánægjulegt að minnast. Ég mun
alltaf minnast Kristínar með virð-
ingu.
Útför Kristínar Bogadóttur fór
fram sl. mánudag,_29. september.
Sigurjón Á. Sigurðsson
Hrafn Hermanns-
son Minningarorö
Fæddur 2. janúar 1964.
Dáinn 22. september 1980.
Þann 30. september var til
moldar borinn elsku vinur okkar,
Hrafn Hermannsson, Lónabraut
21, Vopnafirði.
Sú válega frétt barst mér um
kvöldið 22. september sl., að sakn-
að væri flugvélar, sem Hrafn
vinur okkar var farþegi í. Beið ég
milli vonar og ótta til næsta
morguns, en þá var sú harmafregn
flutt landslýð í morgunútvarpi, að
allir sem í flugvélinni voru, hefðu
farist. Erfitt er að sætta sig við
atburð sem þennan, og langan
tima tekur að sætta sig við og trúa
því að þessi efnilegi unglingur,
sem var svo vel af Guði gerður, sé
horfinn og fái ekki að vera með
okkur lengur. Hann, sem átti allt
lífið framundan og sem svo björt
framtíð blasti við.
Ég minnist þess þegar ég flutti,
ásamt Sigurði Þór, syni mínum,
öllu og öllum ókunnug, til Vopna-
fjarðar, hvað þessi elskulegi
drengur varð okkur fljótt mikils
virði. Það var mikil lifsreynsla
fyrir mæður að flytjast með börn
sín á viðkvæmum aldri í nýtt
umhverfi. Ég var ekki búin að
vera lengi á Vopnafirði, þegar
sonur minn kynnti mig fyrir vini
sínum, Hrafni. Sá ég strax, að
+
Úttör eiginkonu minnar, móöur, tengdamóöur og ömmu,
MARÍÖNNU HALLGRÍMSDÓTTUR,
Skógum,
veröur gerö frá Fossvogskirkju töstudaginn 3. október kl. 16.30.
Þeir sem vildu minnast hennar eru beönir aö láta Foreldra- og
vinafélag Kópavogshælis njóta þess.
Jón Kristinsson,
Hansína Kolbrún, Kristinn,
Guörún Halla, Sigríöur Ósk,
tengdabörn og barnabörn.

Þökkum öllum þeim fjölmörgu sem á margvíslegan hátt hafa sýnt
okkur samúö og vinarhug vlö andlát og jaröarför eiglnmanns míns,
fööur, tengdafööur og afa,
JÓNS BJÖRNSSONAR,
Brunnstíg 7.
Sérstakar þakkir færum viö Bæjarútgerö Hafnarfjaröar fyrir þá
viröingu er hún sýndi mlnningu hans með því aö sjá um útförina.
Guö blessi ykkur öll,
Gíslfna Gísladóttir,
Stefén Jónsson, Edda Magnúsdóttir,
og börn.
þetta var traustvekjandi drengur,
enda reyndist svo vera. Svo mikil
varð vináttan milli sonar míns og
hans, að þeir voru löngum óað-
skiljanlegir. Hrafn var alltaf stoð
hans og stytta. Þegar eitthvað
bjátaði á leysti Hrafn hvern
vanda á besta veg. Þetta elskulega
viðmót, sem var honum svo eigin-
legt, er ekki öllum gefið. Hrafn
var mjög duglegur og framtaks-
samur drengur, átti það bæði við
um andlega og líkamlega vinnu, til
dæmis var hann ári á undan
jafnöldrum sínum í skóla. Minnist
ég þess, þegar Hrafn fór í Mennta-
skólann á Egilsstöðum í fyrra-
haust, hvað Sigurður Þór varð
einmana, en skömmu síðar gerðist
það, að hann komst í Alþýðuskól-
ann að Eiðum. Voru það miklir
gleðidagar, því þá vissi hann að
stutt var að fara í heimsókn til
besta vinarins, og á liðnu sumri
fengu þeir báðir vinnu á sama
stað.
Eins og algengt er hjá drengjum
á þessum aldri, var hugurinn oft
bundinn við mótorhjól og bíla.
Þær stundir voru líka margar,
sem þeir eyddu saman við að
lagfæra mótorhjólin sín, og var
Hrafn fremstur í því sem öðru.
Við munum ætíð minnast með
gleði þeirra stunda, sem við áttum
með Hrafni, og þær minningar
verða aldrei frá okkur teknar.
Við biðjum almáttugan, góðan
Guð að styrkja eftirlifandi for-
eldra, systkini og venslafólk í
þessari miklu sorg.
Okkar innilegustu samúðar-
kveðjur.
Guðrún Ámundadóttir og
Sigurður Þór Sigurðsson.