Morgunblaðið - 31.05.1981, Blaðsíða 29

MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 31. MAÍ 1981
29
Arni Pétursson
- In memoriam
Fæddur 18. mai 1927.
Dáinn 20. maí 1981.
Hann lést á Landakotsspítala
20. maí, á nýbyrjuðu sumri; árstíð
sem var honum svo kær.
Ég kynntist Árna fyrir 12 árum
eða þegar hann hóf störf hjá
Landsvirkjun. Árni var hógvær
maður og hjartahlýr og lagði gott
til allra mála, ávallt reiðubúinn að
gera öðrum greiða, þar sem því
mátti við koma, og varð ég oft
aðnjótandi hjálpsemi hans og
hugulsemi í ýmsum tilvikum, þeg-
ar ég þurfti á aðstoð að halda.
Árni kvæntist eftirlifandi eig-
inkonu sinni Lilju Huld Sævars
árið 1960. Hún bjó manni sínum
indælt og notalegt heimili og
eignuðust þau tvær dætur, Inu
Karlottu og Svövu Kristínu. Ég
minnist margra ánægjulegra sam-
verustunda á heimili þeirra hjóna,
enda var gestrisnin þar í hávegum
höfð.
Síðastliðið eitt og hálft ár hefur
Árni orðið að heyja harða baráttu
við þann erfiða sjúkdóm, sem að
lokum hafði yfirhóndina. í þessari
erfiðu og langvinnu raun hefur
eiginkona hans ávallt verið honum
hin mikla stoð og stytta með
umhyggju sinni og fórnfýsi, þar til
yfir lauk.
Nú er hann horfinn sjónum
okkar, vinurinn, sem miðlaði
okkur af hjartahlýju sinni og
lífsreynslu. Ég er þakklát fyrir að
hafa fengið að kynnast Árna
Péturssyni, þau kynni urðu mér
lærdómsrík og skilja eftir svo ótal
ljúfar minningar.
Fátt er eins erfitt að sætta sig
við og ótímabært fráfall góðs
vinar, þá vakna oft spurningar um
tilgang jarðvistar okkar.
Ég kveð Árna og það er bjart
yfir endurminningunni um hann.
Ég votta Lilju, dætrunum og
öðrum ástvinum innilega samúð
mína.
Blessuð sé minning mæts
manns.
Ebba H. Gunnarsdóttir.
Á morgun mánudaginn 1. júní
verður Árni Pétursson til moldar
borinn. Árni fæddist í Esbjerg í
Danmörku. Hann var sonur hjón-
anna Ignatz Peter Michalik og
Johanne Charlotte Michalik og
var skjrður Ernst að fornafni.
Faðir Árna var pólskur að upp-
runa og fæddist í Katowice í
Póllandi. Móðirin var dönsk dóttir
hjónanna Knudsen i Esbjerg í
Danmörku. Árni gerðist íslenzkur
ríkisborgari árið 1968 og tók sér
þá sitt íslenzka nafn.
Árni var alinn upp í Danmörku
og gekk þar í gagnfræðaskóla. Að
því námi loknu hóf hann tré-
smíðanám og lauk sveinsprófi í
þeirri iðn árið 1948. Með trésmíða-
náminu gekk hann einnig í bygg-
ingameistaraskólann í Esbjerg og
stundaði þar nám í þrjá vetur.
Árið 1949 var Árni kallaður í
herþjónustu, en árið eftir hóf
hann störf sem trésmiður. Árni
fór til Grænlands árið 1951 og
vann þar um átta mánaða skeið
fyrst sem trésmiður við íbúða-
byggingar en síðar sem stjórnandi
þeirra framkvæmda. Á næstu
tveim árum gekk hann í skóla í
Kaupmannahöfn og lauk þaðan
námi í innanhúsarkitektúr árið
1954.
Að þessu prófi loknu gerðist
hann ráðgjafi um tíma hjá hús-
gagnafyrirtækinu William Watt-
ing í Kaupmannahöfn, en seint á
árinu 1954 lagði hann leið sína til
íslands og réðst þá til starfa á
teiknistofu Sveins Kjarval hús-
gagnaarkitekts. Hjá Sveini vann
Árni í tvö ár, en réði sig síðan til
Karls Jóhanns Karlssonar í Neon,
þar sem hann fékkst við að teikna
neonskilti. Hjá Neon starfaði
hann í þrettán ár, eða þar til hann
sumarið 1969 réðst til starfa hjá
Landsvirkjun, sem forstöðumaður
á teiknistofu. Gegndi hann þeirri
stöðu óslitið til hinzta dags.
Eins og sjá má á því yfirliti sem
hér hefur verið rakið átti Árni að
baki fjölbreyttan námsferil og
víðtæka starfsreynslu, þegar hann
réði sig til Landsvirkjunar. Náms-
ferill og starfsreynsla Árna nýtt-
ust einkar vel í þeirri stöðu, sem
hann gegndi hjá Landsvirkjun því
verkefnin á teiknistofunni reynd-
ust oft æði margvísleg, þar sem
reyndi á hæfileika og kunnáttu
langt umfram tækniteiknun ein-
göngu.
Árni var félagslyndur sem lýsti
sér meðal annars í því að hann tók
virkan þátt í skátahreyfingunni
um langt skeið eða á árunum
1939—1951 og gegndi þar trúnað-
arstörfum. Árni var einnig félagi í
Oddfellow-reglunni. Félagslyndi
Árna gerði það að verkum, að
hann var ætíð boðinn og búinn til
að starfa fyrir starfsmannafélag
Landsvirkjunar, þar sem hann
lagði jafnan drjúgan skerf til
félagsstarfanna. Árni tamdi sér
mikla reglusemi í öllu starfi sína
og það ásamt skipulagshæfileik-
um, lipurmennsku og óeigingjörnu
starfi í þágu félaganna aflaði
honum virðingar og vinsælda
samstarfsmannanna.
Fyrir u.þ.b. hálfu öðru ári síðan
kenndi Árni sér þess meins, sem
að lokum dró hann til dauða. Árni
tók því sem að höndum bar með
rósemi og karlmennsku á aðdáun-
arverðan hátt og vann sitt starf
eftir ýtrustu getu, eins lengi og
kraftarnir framast þoldu.
Árni kvæntist eftirlifandi konu
sinni Lilju Huld Sævars sumarið
1960. Þau eignuðust tvær dætur,
þær Inu Karlottu og Svövu Krist-
ínu.
Að leiðarlokum kveðjum við
samstarfsmennirnir hjá Lands-
virkjun mætan starfsbróður og
vottum fjölskyldu hans okkar
dýpstu samúð.
Jóhann Már Maríusson.
Kveðja frá Starfsmanna-
félagi Landsvirkjunar
Oft er því þannig farið, þegar
kveðja á góðan félaga, að orð
vantar. Að minnsta kosti þau orð,
sem virðast best eiga við, þegar að
kveðjustundinni er komið.
Eins og öðrum félögum er
Starfsmannafélagi Landsvirkjun-
ar nauðsyn á dugmiklum og virk-
um félagsmönnum, sem eru ávallt
til taks, þegar á þarf að halda.
Mönnum, sem þurfa ekki endilega
að vera í stjórn til að starfa í þágu
félagsins. Slíkur maður var Árni
Pétursson. Hann var jafnan reiðu-
búinn að inna af hendi þau verk,
sem voru á hans valdi að leysa, og
ber þá sérstaklega að nefna undir-
búning árshátíða starfsmannafé-
lagsins, jólatrésskemmtana auk
ýmislegs annars, sem hann tók að
sér fyrir félagið. Það, sem þó er
mest um vert, er hinn jákvæði
andi og hið óeigingjarna hugarfar,
sem er sá aflvaki, er gæðir sér-
hvert félagsstarf lífi. Árni var
gæddur þessum eiginleikum, og
starfsmannafélagið naut í ríkum
mæli góðs af því.
Megi fordæmi Árna Pétursson-
ar verða öðrum félagsmönnum
hvatning til gifturíks starfs í
framtíðinni.
Sigurjóna Pálsdóttir
Frímann - Minning
Fædd 17. júni 1909.
Dáin 24. maí 1981.
Á morgun verður kvödd í Akur-
eyrarkirkju frú Sigurjóna Páls-
dóttir Frímann, sem andaðist að
morgni sunnudagsins 24. maí. Með
henni er gengin mikilhæf mynd-
arkona, sem jafnan brá ljóma yfir
umhverfi sitt sakir gerðar og
glæsileika.
Sigurjóna fæddist 17. júní 1909,
dóttir hjónanna Guðlaugar Þórð-
ardóttur frá Hnjúki í Svarfaðar-
dal og Páls Jónssonar, bónda og
smiðs á Staðarhóli á Akureyri.
Hún var því ein hinna glæsilegu
og vel gefnu Staðarhólssystkina,
sem einkum létu til sín taka í
sönglist og tónlistarstarfi. Sigur-
jóna var þar enginn eftirbátur
hinna systkinanna, hafði bjarta og
hreina rödd og söng lengi í
Kirkjukór Akureyrar og Kantötu-
kór Akureyrar.
Tvítug að aldri giftist hún
ungum og andríkum gáfumanni,
Jóhanni Frímann frá Hvammi í
Langadal, sem þá var nýlega
tekinn við skólastjórn Iðnskóla
Akureyrar, og fór brúðkaupið
fram 27. júlí 1929. Ári siðar
gerðist Jóhann jafnframt fasta-
kennari við nýstofnaðan gagn-
fræðaskóla á Akureyri, og gegndi
hann þessum stöðum báðum, þar
til Jóhann gerðist skólastjóri
Gagnfræðaskóla Akureyrar árið
1955. Um tveggja ára skeið
(1939—1941) bjuggu þau hjónin í
Reykholti í Borgarfirði, en Jóhann
var þá skólastjóri héraðsskólans
þar. Jóhann lét af skóla- og
kennslustörfum árið 1964, þannig
að um hálfs fjórða áratugs skeið
var Sigurjóna nátengd skólastarfi
og skólalífi.
Gagnfræðaskóli Akureyrar á
henni mikið að þakka. Hún studdi
eiginmann sinn alla tíð með ráð-
um og dáð, eins í starfi hans sem á
öllum öðrum sviðum. Hún lét sig
hag og heill skólans alltaf miklu
skipta og var manni sínum hollur
og heilráður vinur í mörgum
vanda hins daglega starfs í skól-
unum. Hún bjó honum hlýlegt og
fagurt heimili, þar sem hann átti
yndisreit og veðrahlé. Þar hlynntu
þau líka saman að börnunum
sínum, Valgarði, Sigyn og Berg-
ljótu, og hin seinni árin áttu
barnabörnin þar líka öruggt skjól
hjá afa og ömmu. Lengi var
heimili þeirra Sigurjónu og Jó-
hanns að Hamarsstíg 6 í nábýli
við systur Sigurjónu, Lovísu, og
mann hennar, Kristin Þorsteins-
son, en fyrir nærri aldarfjórðungi
reistu þau Jóhann sér hús á
grunni þess húss, sem verið hafði
æskuheimili Sigurjónu, Staðar-
hóls, og þar, að Asvegi 22, áttu þau
heima síðan.
SVAR MITT
EFTIR BILLY GRAHAM
Er hugsanlegt, að menn kunui að biðja of mikið fyrir
einhverjum málefnum? Ég velti því fyrir mér, hvort Guð
þreytist á því að hlusta á mig. Ég bið stöðugt fyrir
margvíslegum vandamálum minum.
Báðum þessum spurningum svara ég alveg eindreg-
ið neitandi. Líking Jesú um rangláta dómarann og
ekkjuna, sem ekki vildi gefast upp, var sögð, svo að
við lærðum, hvernig Guð er — ólíkur rangláta
dómaranum, sem hefndi sín á andstæðingum sínum.
Um alla Biblíuna erum við hvött með mörgu móti
til að halda áfram að biðja. Páll ritaði: „Biðjið án
afláts."
Hins vegar er hugsanlegt, að við biðjum ekki alltaf
af réttum hvötum. Við biðjum t.d. af eigingirni, svo
sem um peninga eða metorð og völd. Jesús talar skýrt
um þetta í dæmisögunni um faríseann og tollheimtu-
manninn (Lúk. 18). Faríseinn fór heim, án þess að
verða réttlættur, af þyí að hann hrósaði sjálfum sér í
bæninni. Hins vegar hlaut bæn tollheimtumannsins
um miskunn hrós.
Guðbjörg Eiríksdótt-
ir - Minningarorð
Fædd 1. júni 1978.
Dáin 16. febrúar 1981.
Stundum gerast þeir atburðir,
sem engan tilgang virðast hafa.
Atburðir, sem byrgja alla útsýn í
sólarátt, svo tilgangsleysið virðist
eitt eftir. Þannig fór okkur, þegar
elskulegt barnabarn okkar hvarf
yfir landamæri lífs og dauða. Þó
væri ef til vill réttara að tala um
þáttaskil, því i eilífu lífi er dauð-
inn jú þáttaskil, og í faðmi
Drottins hvílir hún, stúlkan okkar
litla.
Eins og lítill sólargeisli dvaldist
hún meðal okkar, kát, fjörug og
lífsglöð, og sannur gleðigjafi
okkur öllum. Skyndilega var hún
öll. Við vitum, að í kjölfar harma-
fregna, fara stundum gleðitíðindi.
Þeir, sem sá með tárum, munu
uppskera með gleðisöng, stendur í
Davíðssálmum. Og við trúum því,
að tregatárin þerri Drottins náð-
arsól og í faðmi hans hvíli hún í
eilífum friði.
.Þótt barnið Krymixt I urafarhlund.
þá irúð er vunin um endurfund.
Sá lifir. sem Iff til hjó.
Hann xieója mun eitt sinn Krætta lund
ok Kefa það aftur á sa-lti stund.
Þá vaknar vonin. sem dó.“
(IleÍKÍsiðabókin)
Amma og afi I Hafnarfirði.
Amma og afi i Kópavogi.
Við hjónin áttum því láni að
fagna að eiga þau Sigurjónu og
Jóhann Frímann að vinum, og til
þeirra lágu oft leiðir á góðri stund.
Alltaf var okkur fagnað af sama
innileik, sömu alúð og sömu ástúð,
ekki aðeins með góðum kaffisopa,
sem alltaf var vís, heldur einnig
með glaðværu spjalli og samræðu,
uppbyggilegri orðræðu. Húsmóð-
irin veitti af rausn og virkt og sá
um, að gestina skorti ekkert af
því, sem fram var borið, hress og
glöð í bragði, þó að nákunnugir
vissu, að oft var hún þjáð og
þreytt. Aldrei vildi hún þó láta á
því bera, heldur bar sig sem hetju
sómdi, hvað sem á bjátaði. Fagurt
var margt í fari hennar, en það þó
ef til vill fegurst, hvernig hún
reyndist manni sinum, þegar van-
heilsa sótti á.
Að leiðarlokum sendum við
henni í huganum hjartans þakkir
fyrir vináttu og tryggð við okkur
hjónin, allt frá því, að við Jóhann
gerðumst samstarfsmenn við
Gagnfræðaskóla Akureyrar og
kynni okkar hófust. Við blessum
minningu hennar og biðjum henni
góðs gengis í nýjum heimkynnum.
Vini okkar, Jóhanni Frímann, og
börnum þeirra hjóna og öðru
skylduliði sendum við einlægar
samúðarkveðjur.
Sverrir Pálsson
J
Hún elsku litla frænka mín er
farin í ferð. Öll munum við leggja
upp í þá ferð, en hennar ferð var
ákveðin svo miklu fyrr, en nokk-
urn hafði órað fyrir. Víst eru vegir
Guðs órannsakanlegir, en að baki
þeim er tilgangur, sem augum
okkar er æði oft dulinn. Guð sendi
okkur hana, elsku Guðbjörgu litlu
frænku mína. Hún ávann sér ást
okkar með yndislega, saklausa og
lífsglaða brosinu sínu. Og nú
kallar hann hana til sín á nýjan
leik. Til hvers? Ef til vill til þess,
að við sem eigum minninguna um
hana, reynumst hvert öðru betur,
séum þolinmóðari og umburðar-
lyndari. Minningin um litlu stúlk-
una okkar laði fram það góða í
hjörtum okkar, og við skiljum að
Guð er nálægur ekki síður í
sorginni, en gleðinni. Guð geymi
elsku litlu frænku mína.
Gaui frændi.
L n egsteinn er varanlegt ilnnismerki
Framleiðum ótal tegundir legsteina. Allskonar stærðir og gerðir. Veitum fúslega upplýsingar og ráðgjöf um gerð og val legsteina.
i BS.HELGASONHF ISTEINSMKUA ■ SKEMMUVEGI 48 SlMI 76677