Morgunblaðið - 11.07.1981, Síða 32

32
MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 11. JÚLÍ1981
(|T/*LAÐU EKKIVIOMIG í MElMSÓKMAf?-
timanum. Konan mi'n heldor A€>
ÉG SÉ RÆNULAUS."
Með
morgunkaffínu
l'art er enKÍnn Ijósatími á sumr-
in. bróðir!
Engar tröppur í sundlaugum
Glísabet Jónsdóttir skrifar:
Ég er ein af því fólki sem
stundar sundlaugar daglega yfir
sumartímann. Mest hef ég farið í
Sundlaug Vesturbæjar og hef ver-
ið mjög ánægð með hana, nema
tröppurnar í búningsklefana. Eitt
kvöldið fór ég í laugina að loknum
vinnudegi og kvöldmat heima hjá
mér og þá var ég svo óheppin að
hrasa í tröppunum sem eru úr
búningsklefa og sturtunum og
niður til að komast út í laug.
Afleiðingarnar voru mikill sárs-
auki svo ég sat í hnipri góða stund
í neðstu tröppunni meðan ég var
að jafna mig og auðvitað gengu
allir framhjá og létu sem þeir
sæju mig ekki. Eg herti mig upp
fór út í laug og synti og síðan í
heitu pottana enda dofin, sársauk-
inn kom ekki fyrr en ég ætlaði að
fara að sofa.
Afleiðingarnar af þessu eru
mjög stórir og litríkir marblettir
og bólgur á síðu og læri, ég var
heppin að brjóta mig ekki. Það
hafa margir dottið þarna á undan
mér og ég hef verið að velta því
fyrir mér, hvort fólk þurfi að
missa af sér höfuðið og heilinn
liggi á gólfinu, svo eitthvað sé gert
svona föllum til varnar. Það er
nefnilega ekki nóg að hálsbrotna,
þá er maður bara settur á sjúkra-
hús og lappað upp á það sem hægt
er og svo er hægt að fá hjólastól
og ef vel gengur farið inn á
stofnun og verið þar sem eftir er
ævinnar. Það á auðvitað alls ekki
að hafa tröppur á sundstöðum og
ég undra mig á þeirri breytingu
sem gerð var á Sundlaug Vestur-
bæjar fyrir fáum árum. Þá voru
búnar til þessar tröppur í bún-
ingsklefana. Eru ekki sundlaug-
arnar fyrir alla? Nei, þær eru það
ekki, því þær eru ekki ætlaðar
hreyfihömluðu fólki í hjólastólum
og hvað með mæðurnar með litlu
börnin, sem verður að bera á
handleggnum upp og niður tröpp-
urnar, hvernig eiga þær að halda
sér í handriðið og varast að detta?
Ég telst ófötluð en datt samt.
Hvar eru yfirvöidin núna og arki-
tektarnir og hvernig er með heila-
búið í þeim? Ég ætla þeim ekki að
þeir séu vondir menn, en þeir
mættu hugsa meira. Það er nóg
landrými á íslandi og þess vegna
hægt að byggja sundlaugar á einni
hæð. Þetta er ekki heldur alltaf
dýrt. Það er líka dýrt að vera
fatlaður, sem maður getur orðið
eftir sundlaugaslys, bæði dýrt
fyrir samfélagið og þann sem er
fatlaður. Það er líka dýrt að
byggja tröppur.
HÖGNI HREKKVtSI
Ofnotkun á
orðinu fötlun
Gestur skrifar:
Mikið og margt hefur verið
ritað um málefni fatlaðra og
mörgum er nú ljósara en áður
hver kjör þeirra eru. En fötlun
sem slíka getur enginn upplif-
að né skilið í raun nema að
fatlast sjálfur. Þetta er
grundvallaratriði sem engum
má yfirsjást. Það breytist í
engu né gerir lítið úr þeim
kærleika og fórnfýsi sem svo
margir hafa sýnt þessu mál-
efni beint og óbeint í gegnum
árin. Margar hildir hafa verið
háðar í baráttumálum fatl-
aðra en nú er auðsætt til
allrar hamingju að málefni
þeirra eru á margan hátt í
betri og farsælli farvegi en
áður var. Merkir áfangar hafa
náðst á ári fatlaðra og það er
von allra að málefni þeirra
njóti skilnings og tillits borg-
aranna. Réttindi, mér liggur
við að segja og skrifa mann-
réttindi, fatlaðra mega ekki og
verða aldrei fyrir borð borin.
Eitt er þó það atriði sem
mér hefur fallið illa í skrifum
þeim sem fram hafa farið um
þessi mál, en það er ofnotkun
á orðinu fötlun. Þetta er miður
og hefur leitt til þess að
fullgild orð íslenzk hafa vikið
fyrir fáránlegustu orðsmíð. í
þessu sambandi vil ég benda á
orðskrípið „hugfötlun". Hvað
er athugavert við orðin „geð-
og taugasjúkdómar", „Geð- og
taugasjúklingur"? Nær væri
að hefja upplýsingu hvað
þennan málaflokk snertir, sem
svo allt of lengi hefur verið
litið á sem eitthvert feimnis-
mál, heldur en stunda fátæk-
legar orðsmíðar á borð við þær
sem ég hef hér bent á.
Þessir hringdu . . .
Ferm-
ingarsystkin
frá 1925
Heiga Skaftfeld, óðinsgötu
13, hringdi:
Helga bað Velvakanda fyrir
skilaboð til þeirra „barna“, sem
fermdust í Útskálakirkju árið
1925. Hún fermdist þá sjálf þar
hjá sr. Friðriki J. Rafnar, sem
seinna fór til Akureyrar, og
nokkur fermingarsystkini frá
þessum tíma hittust í vor, en nú
langar Helgu að heyra frá fleir-
um og safna hópnum saman.
Síminn hennar er 23997.
Helga sagðist minnast ferm-
ingarinnar með mikilli ánægju.
Hún á enn fermingargjöfina
sína. Hver var hún? Sálmabók,
sem foreldrar hennar gáfu
henni.